Alweer het vierde nieuwe nummer – Day I Die – van het aankomende The National-album Sleep Well Beast. Op 8 september is het zo ver, dan kunnen we luisteren naar het zevende album van de indieband uit Amerika.
LIVEDATA 25/10 (Sold Out) + 26/10 AFAS Live, Amsterdam 30+31/10 Palais Des Beaux-Arts, Brussel (Sold Out)
Marmozets is een lekker luidruchtige jongehondenband uit Engeland. Het vijftal hakte er drie jaar geleden behoorlijk hard in met hun debuutalbum, The Weird And Wonderful Marmozets. Marmozets opereert in het grijze gebied tussen indie en metal. Een deel van hun songs valt om die reden buiten onze boot, maar een aantal kunnen we toch niet links laten liggen. Zoals het nog steeds enerverende Why Don’t You Hate Me.
Net als die track is nieuwe single Play een wervelwind in songvorm. De poppie productie kan niet verhullen dat hier heel veel decibellen worden geproduceerd en zangeres Becca Macintyre is en blijft ontembaar. Het tweede album van Marmozets heeft nog geen titel en ook geen releasedatum. Wel staat er een Britse tournee gepland voor oktober. Rond die tijd mogen we daarom waarschijnlijk wel het een en ander verwachten. Hopelijk duurt het dan niet al te lang voor Marmozets zijn pijlen richt op het continent. Wij hebben onze borst alvast nat gemaakt.
De mensheid heeft zichzelf sinds de prehistorie leren overleven en ontwikkelen met simpele als middelen hout, staal en steen. Dat zijn – waarschijnlijk niet geheel ontoevallig – de elementen om de betere rock & roll te produceren. Het Rotterdamse Certain Animals draagt dat principe op de mouw; de EP Wood, Steel & Stone is ijzersterk, steengoed en uit het betere hout gesneden: Led Zeppelin, The Beatles, Deep Purple, The Stones en Hendrix.
Deze rockbeesten koersen momenteel in rap tempo op stoom: in korte tijd hebben ze het podium met Therapy?, The Golden Earring, Navarone en The Grand East gedeeld. Certain Animals reist komend najaar rond met de Popronde. Middenin dat traject komt het trio buurten bij de V11 om de vinyl-single Image te presenteren, met een moddervette en retestrakke show!
LIVEDATUM 01/09 Bakkerij, Zevenbergen 07/09 V11, Rotterdam (7″ Release) 14/09 Funkenstein, Nijmegen 16/09 De Singel, Zwolle 21/09 Koornbeurs, Delft 23/09 Pelt, Heerlen 29/09 Underdog Cafe, Eindhoven 06/10 Mezz, Breda 12/10 De Bastaard, Utrecht 19/10 Cul de Sac, Tilburg 28/10 ‘t Hophuys, Sittard 16/11 O’Mearas, Breda 13/12 Les Vedettes, Bergen op Zoom
Triggerfinger is toe aan het moeilijke vijfde album. Terwijl de band live nog steeds aan de top meedraait is de verkoop van het laatste album licht tegengevallen, zeker in vergelijking met de freakhit Follow Rivers. Afgaande op de singles Flesh Light en het nieuwe Colossus verlaat de band het plan om de hitladders weer te bestijgen en doen ze gewoon waar ze zo ontzettend goed in zijn, je van je sokken rocken. Dat wil echter niet zeggen dat er geen progressie zit in de nieuwe muziek.
Los van de productie -die klinkt als de spreekwoordelijke klok- zijn de songs welgevormd, eigentijds en traditioneel tegelijk. Een track als Colussus is de missing link tussen Little Richard en QUOTSA, tussen Slayer en ZZ Top. Triggerfinger nam het Colossus album op in L.A. onder leiding van veteraan Mitchell Froom. Een opvallende keuze aangezien Froom naam maakte met ‘softpop’-acts als Crowded House en Suzanne Vega. Froom lijkt echter een gouden greep, zijn productie is subtiel en gedetailleerd, maar klinkt spontaan alsof de songs live zijn opgenomen. High five dus.
Live: o.a. Tuckerville 2/9 Enschede, Appelpop 8/9 Tiel, Helldorado 18/11 Eindhoven.
Na twee losse singles waarop Beck verwoede pogingen deed om modern en dansbaar te klinken komt hij nu met een song waarmee hij duidelijk maakt dat hij zijn oude streken gelukkig nog niet is verloren. Dear Life is classic Beck. Tussen het bezielde pianointro en het Beach Boys achtige slot ontvouwt zich een fantasierijke en warmbloedige compositie vol fraaie details, ruim drie minuten muzikaal genot.
Beck is een rare en behoorlijk onvoorspelbaar, maar tegelijker tijd berekenbaar in die zin dat alles wat hij doet interessant is, geslaagd of niet. Ruim twintig jaar na Mellow Gold zou je mogen verwachten dat hij niet meer zo nodig hoeft en dat de tijd hem heeft ingehaald. Hij zou de eerste noch de laatste zijn die zich gedwongen ziet om het restant van zijn carrière te teren op oude roem. Dear Life maakt echter duidelijk dat de maker van Loser nog steeds een winnaar is.
Tot voor kort beperkte het festivalseizoen zich tot de zomermaanden, maar tegenwoordig rocken we gewoon binnen lekker door. Bijvoorbeeld in Maastricht waar op 2 september a.s. het Transformer festival wordt gehouden, een Walhalla voor liefhebbers van indierock in veel van zijn verschijningsvormen.
Genoemd naar het meesterwerk van Lou Reed biedt Transformer bands, die zowel de boven als onder de gordel mikken, die brain en body bespelen. Zoals bijvoorbeeld de Vlaamse volumetovenaars van Millionaire, de Amerikaanse moerrasrockers van The Orwells en de uit eigen land afkomstige sprokkelrockband Donnerwetter voor wie maar één ding heilig is, het publiek. Zoals het een echt festival betaamt wordt ook de inwendige mens verwend met exquise hapjes en (non)alcoholische versnaperingen. En dat alles voor de prijs van een elpee!
Onze Bazz belde met Wim Smeets, de baas van de Muziekgieterij waar Transformer 2017 plaatsvindt. Het gesprek van de heren zenden we samen met onderstaande nummers uit op zaterdag (26-8) tussen 19.00 en 21.00 uur.
Meer info www.muziekgieterij.nl
Bands die te zien zullen zijn op het Transformer festival 2-9-2017 in de Muziekgieterij in Maastricht (plus wat persoonlijke favorieten van Wim).
1. Millionaire – Im on High
2. Millionaire – Champagne
3. Millionaire – Body Experience Revue
4.The Orwells – Who Needs You
5.The Orwells – Mallrats
6. The Orwells – Buddy
7. Donnerwetter – Dance
8. Donnerwetter – Oh, You Little Troublemaker
9 Find us in slumberland – Daddy Longlegs
10. Mind rays – Trespass
11. Mind rays – Follow Suit
12 Wooly Mammoths – Water Slide
13.Wooly Mammoths – Sun Inhaler
14. Lookapony – Forty Four
15. Lookapony – Bored Lonely
16. Barely autumn – Losing Ground
17. Keir – Probably
18. Pontiak – Ghosts
19. Piquet – Parkiet
20. Flamingods – taboo groves
21. Seaford Mods – Tied Up in Nottz
22. Moddi – house by the sea
23. Shame – Gold Hole
24. The Sound – Winning
25. Kezia – Esther
Protomartyr komt uit Detroit, een stad die gezien kan worden als de bakermat van de punk. Eind jaren zestig doken er in Detroit twee bands op die met terugwerkende kracht worden beschouwd als de oervaders van de punk. De een, MC5 brandde kort maar fel, de ander The Stooges leeft nog steeds voort in de persoon van hun aanvoerder, Iggy Pop.
Protomartyr is geen punkrevivalband. De technische term voor het geluid dat de band produceert is postpunk. Waar veel oude en moderne (post)punkbands tekstueel niet veel verder komen dan wat opruiende kreten vertelt Protomartyr een verhaal. De diepgaande teksten worden gezongen door Joey Casey, die een timbre heeft dat doet denken dat van aan Ian Curtis, Mark E. Smith en niet op de laatste plaats Nick Cave. Geen muziek voor de massa dus, maar de few zal er behoorlijk happy mee zijn. My Children komt van het binnenkort te verschijnen Relatives In Descent.
LIVEDATA 09/11 Vera, Groningen 09-12/11 Le Guess Who, Utrecht 11/11 Rotown, Rotterdam 21/11 Rotonde, Brussel
Voornaamste wapen van de Britse hardcoreformatie Marmozets is blikvangster Becca Macintyre, niet vies van een tatoeage en sowieso al een stoere meid. Haar familieleden Becca, Sam en Josh zitten ook in de band en er is meer familie: Jack en Will Bottomley zijn broers.
Marmozets is op tournee geweest met de heren van Muse, omdat die fan zijn, en dan weet je het wel, dan kan het nog weleens snel gaan met een carrière. Zo ook met die van Marmozets. Ze speelden al op Rock Werchter en Pukkelpop.
Play is een door Gil Norton (Foo Fighters, Maxïmo Park, Pixies) geproduceerde track, een voorloper van het nieuwe album, dat eerdaags moet verschenen. De opvolger van het grappig getitelde debuut The Weird and Wonderful Marmozets uit 2014.
Play is knallend en beukend en tegelijkertijd zo dansbaar en catchy als de pest en heeft eigenlijk alles in zich om een hit te worden. Kan zomaar eens een doorbraak betekenen in ons land. Momenteel is de band op tournee door Groot Brittannië.
War Is Coming (If You Let It) –het eerste nieuwe nummer van Car Seat Headrest sinds hun doorbraak begin vorig jaar- is een onvervalste protestsong. Van Dylan’s The Times They Are Changing via John Lennon’s Happy X-Mas (War Is Over If You Want It) tot en met God Save The Queen van The Sex Pistols popmuziek heeft altijd een rol gespeeld in politieke en maatschappelijke ontwikkelingen. Deze eeuw echter lijkt de proteststem grotendeels te zijn verdwenen. Daar zijn verschillende verklaringen voor variërend van desinteresse en angsthazerij tot het ontbreken van een actuele aanleiding.
Maar met de nieuwe bewoner in het Witte Huis ziet de wereld er ineens een stuk gevaarlijker uit. Sluimerende conflicten zijn plotseling brandhaarden, oude wonden worden opengereten en met bloed en tranen bevochten verworvenheden teruggedraaid. De rest van de wereld heeft het nakijken. Gelukkig lijkt men in de V.S. over de eerste schok heen en komt het verzet langzaam op gang. Steeds meer kunstenaars, waaronder veel muzikanten maken gebruik van hun podium, ventileren hun mening en manen hun fans tot actie. Zoals Will Toledo en zijn band.
Een protestsong werkt echter alleen als de muziek aanspreekt. Gelukkig zit dat wel snor bij Car Seat Head Rest. War Is Coming (If You Let It) is niet alleen goed, maar ook hard nodig. Laten we hopen dat de single breed wordt opgepikt.
Iedere week nieuwe muziek op Pinguinradio en we hebben ze alvast voor je samengevat in de vorm van Cups. Je zal ze ongetwijfeld weer tegenkomen, iedere 2 uur zenden we ze uit.
Deze week nieuw op Pinguin radio:
Cup 1
Beck – Dear Life
LCD Soundsystem – Tonite
The Beaches – Money
Canshaker Pi – Indie Academy
Marmozets – Play
Foo Fighters – Sky is the Neighbourhood
