Recensies Archieven - Page 147 of 374

Sir Chloe – Salivate

Sir Chloe is geen sir, maar een dame. Ze heet ook geen Chloe, maar Dane, Dane Foote. Eigenlijk is Sir Chloe een band, maar het is wel duidelijk wie de baas is. Dana schrijft alle nummers en staan vaker wel dan niet alleen op de foto’s.

Het debuutalbum van Sir Chloe, Party Favors (2020) is inmiddels uitgegroeid tot een mega mega succes. Hoe volg je zoiets op? Door niet al te veel, maar wel iets van de formule af te wijken. Salivate wat je kunt vertalen als kwijlen is net even iets korzeliger iets rafeliger dan de traag rockende songs waarmee Dana naam maakte als Sir Chloe. Ook de naam van haar nieuwe album, I Am The Dog heeft iets recalcitrants. Daar staat tegen over dat Dana voor haar tweede album in zee is gegaan met een producer van naam John Congleton (Lana Del Rey/Angel Olson/St Vincent) en op het compositorische valk hulp heeft gezocht bij profs die ook met Weyes Blood en Caroline Polacheck hebben gewerkt. Album volgt half mei.

Westerman – Take

Je zou hem bijna niet herkennen met zijn donkere timbre, maar Take is wel degelijk een nieuw nummer van William Westerman, maker van stemmig werk als Comanche en Conformation, songs die hij zingt met zijn lenige falsetstem.

Take is de derde voorloper van An Inbuilt Fault, het tweede album van de uit Londen afkomstige, maar in Athene woonachtig zanger-componist. Op basis van één nummer mag je natuurlijk geen conclusies trekken, maar het heeft er alle schijn van dat Westerman ook in zijn nieuwe woonplaats de ware nog niet tegen het lijf is gelopen. Jammer voor hem, maar…..

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – maart 2023

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

100 gecs – 10,000 gecs
Kate Davis – Fish Bowl
Lankum – False Lankum
Nagasaki Swim – Everything Grows
Pitou – Big Tear
Ron Gallo – FOREGROUND MUSIC
Say Zuzu – No Time To Lose
shame – Food for Worms
slowthai – UGLY
The Veils – …And Out Of The Void Came Love
Weval – Remember

Nabihah Iqbal – This World Couldn’t See Us

Nabihah Iqbal van vele markten thuis noemen is bijna een understatement. Ze is gediplomeerd jurist, componist, dichter, radiomaker, kunstenaar, curator van kunst en muziekfestivals, dj etc.

Haar ouders komen oorspronkelijk uit Pakistan. Haar eerste releases bracht Nabihah uit als Throwing Shade, haar recente, meer ‘poppy’ werk laat ze onder eigen naam verschijnen. Nabihah is van het gesproken woord, maar niet van de postpunk! Alhoewel het gitaargeluid op het droompop-achtige This World Couldn’t See Us zeker iets (new) waverigs heeft. De sterke tekst gaat over leven, liefde en dood en is net als de muziek zowel berustend als hoopgevend.

piglet – building site outside

piglet, biggetje is de artiestennaam van Charlie Loane. Charlie komt oorspronkelijk uit Belfast net als Van Morrison. Wat Charlie ook met Van gemeen heeft is zijn vuurrode haardos. Of dat duidt op een zelfde soort temperament als van The Angry Old Van durven we niet te zeggen.

piglet besteed opvallend veel aandacht aan de aankleding van zijn songs. Piano lijkt zijn hoofdinstrument, maar we horen ook blaasinstrumenten en elektronica. De ontwikkeling sinds zijn debuut EP uit 2020 speelt zich voornamelijk af op het productionele vlak. Building site outside is zo niet zijn beste nummer tot nu toe dan toch zeker zijn best klinkende. En het meest mysterieuze dankzij een spannende opbouw en net niet kakofonische slot. Zingen doet Charlie ook bijzonder goed. Het autobiografische building site outside gaat over hoe mensen reageren als ze horen dat iemand trans is.

Het is nog te vroeg om piglet/Charlie uit te roepen tot nieuwe Van Morrison, hopelijk is hij ook minder vatbaar voor complottheorieën dan van The Man, maar dat Belfast weer een bijzonder talent heeft voortgebracht lijdt geen twijfel.

Cloudy-Oh – Riding High

Cloudy-Oh is een Belgische gitaarband van met melodieuze soort. Zelg hebben ze het over lazy space pop. Dat lazy valt wel mee, lekker relaxed is nieuwe single Riding High zeker.

De band uit Gent heeft meerdere sterke punten, hun fraaie samenzang bijvoorbeeld of het heerlijke gitaarwerk dat in geval van Riding High haast tropisch aandoet. De naam Cloudy-Oh mag dan nieuw zijn. Diverse bandleden kunnen bogen op ruime ervaring. Vooral initiatiefnemer Floris De Decker heeft zijn sporen verdiend als voormalig lid van The Van Jets en Intergalactic Lovers, bands die ook in onze contreien gehoord werden. Een zelfde lot lijkt beschoren voor Cloudy-Oh.

The Vices – Unknown Affairs

The Vices – Unknown Affairs (Mattan Records)

Er gaat niks boven Groningen zeggen ze in de overheerlijke, beregezellige stad van de Martinitoren. Ondergetekende kwam daar ter wereld. Hij kan het weten. Hoewel we, toen we het eerste album van de band The Vices (Looking For Faces, 2021) tot ons namen daar opeens niet meer zo zeker van waren. Maar met album twee zijn we om: Unknown Affairs betekent muzikaal een ongelooflijke stap voorwaarts. Razend knap.

Neem een nummer als At Least That’s What They’re Saying. Had zo op This Is It van The Strokes kunnen staan. Had geen haan naar gekraaid. Floris van Luijtelaar (zang, gitaar), Jonathan ‘Jones’ Kruizenga (gitaar, toetsen), Simon Bleeker (bas) en Mathijs Louwsma (drums) hebben een plaat afgeleverd die veel internationale allure heeft. Niet voor niets staat The Vices deze maand op het Amerikaanse showcase-festival SXSW. Dit naar aanleiding van een showcase-optreden op The Great Escape in Engeland.

Unknown Affairs telt een elftal songs dat het beter doet dan de plaatselijke FC. Het is te hopen dat de club behouden blijft voor de eredivisie, terwijl The Vices zich juist eredivisiewaardig presenteert, met veel kans op Europese tripjes. Niet alleen door Van Luijtelaar, met zijn Jiskefetachtige achternaam, terwijl zijn voornaam extra duiten in het zakje doet. Hij praatzingt net zo makkelijk als hij lijzig zingt, beschikt over (soms te veel; niet meer doen) pathos én is in staat het achterste van zijn tong te laten horen in een van de prijsnummers, het prachtig opgebouwde Thousand Faces. Dat wederóm zo op een album van The Strokes had kunnen staan. En in de verte horen we bovendien weer wat vlagen Julian Casablancas.

Het is duidelijk dat de Groningers een gouden toekomst tegemoet gaan en de band het in zich heeft diverse festivalweides van voor tot achter te laten bewegen. De clubtour door Nederland is inmiddels stijf uitverkocht. Nederland is een belangrijke band rijker. Ook d’Olle Grieze ziet dat het goed is. Champagne! Pieter Visscher

Monolink – Running

Steffen Linck is Monolink. Linck komt uit de Berlijnse ambient/technoscene, maar toont op Running een hele andere kant zijn zijn muzikale medaille.

Zijn nieuwe single drijft weliswaar weer op de elektronica, maar is net zozeer blues als techno. Nou ja blues, bluesy is een betere omschrijving. Linck zegt met zijn nieuwe single terug te grijpen op een van zijn eerste muzikale liefdes, ze blues. Voor hij zich verloor in computerland speelde hij gitaar. Dat doet hij nu dus weer, meer dan verdienstelijk. Wat Running extra aantrekkelijk maakt is dat Flinck zingt, niet heel veel meer dan de titel, maar toch. Zou zo maar kunnen dat Running een zijstapje is zonder vervolg, maar we doen het ervoor.

Elton Johns jubilerende Honky Château verbluft meer dan ooit

De 50ste verjaardagsheruitgave van Elton Johns Honky Château is een waar feest geworden voor de geconcentreerde luisteraar én lezer. Het album is opnieuw verschenen, aangevuld met flink wat demo’s en liveopnames: Rocket Man (Live at The Festival Hall, London 1972). Honky Château 50th Anniversary Edition is een uitgave om in te lijsten, ook door de mooie liner notes en historische afbeeldingen en gefotografeerde documenten.

Honky Château was Elton Johns stap naar een wereldwijd supersterdom, met klassiekers als Rocket Man, Honky Cat en Mona Lisas and Mad Hatters. Oorspronkelijk uitgebracht in mei 1972, luidde zijn vijfde studioalbum een tot op de dag van vandaag ongeëvenaarde reeks klassieke albums in. In het westen van Parijs was hetwaar hij en Bernie Taupin enkele van de grootste wereldwijde hits uit zijn carrière zouden schrijven – en de band vervolgens zou opnemen. Elton, Bernie en de band – voor het eerst samen op plaat – trokken in januari 1972 naar het Château voor de pre-productie van een week op Honky Château. Bernie bracht zijn typemachine mee; de band die in de eetkamer is opgesteld. Bernie schreef ‘s avonds songteksten en liet ze op Eltons piano liggen zodat hij ‘s ochtends eraan kon werken.

Zoals Elton zich herinnert over hun notoir productieve output in die tijd: “De eerste ochtend dat we daar waren, had ik drie (nummers) gedaan tegen de tijd dat de band naar beneden sloop op zoek naar iets te eten: Mona Lisas And Mad Hatters, Amy en Rocketman.” De rest van het album zou volgen.

Een cruciaal album in Eltons klim naar supersterdom, de sepiagetinte hoes van het album logenstraft de moeiteloze grooves binnen een band die echt een eenheid was. Halverwege 1972 kwamen hun liveopnames overeen met hun heilige liveshows, en ze kanaliseerden moeiteloos een soulvol geluid dat het diepe zuiden van Amerika samenbracht via Pinner en de Parijse buitenwijken.

Nog steeds een stralend juweel in Eltons backcatalogus, is Honky Château het album dat zijn aankomst op het wereldtoneel aankondigt. De impact en nalatenschap duurt tot op de dag van vandaag voort en het zal voor altijd worden herinnerd als het album waarop de Rocket Man echt een vlucht neemt.