Category: Recensies

MICH – Nuts

Met Nuts bevestigt MICH het door de vorige single, Back To Bed gevoede vermoeden dat de band langzaam loskomt van de sound en stijl van hun twee vorige albums. Daarop klonken de Amsterdammers als Cure-epigonen die niet al te ver van hun Grote Voorbeeld wilden afdwalen.

Back To Bed had nog wel die typische old wave schwung, maar ook een eigen signatuur. Nuts is nog eigenzinniger. Nuts lijkt nergens op en dat is een groot compliment. De derde single tevens titelnummer van het derde MICH album is speels om niet te zeggen vrolijk en heeft een soort van gesproken ‘pa pa pa’ refrein dat zich in je geheugen nestelt als een distel aan een wollen sok.

Nuts, het album verschijnt vrijdag a.s. (25/11) online, maar ook in beperkte oplage als een door Parra ontworpen picture disc met poster.

Crooked Steps – Casse-Toi

Crooked Steps is een Belgisch trio dat zich ten doel heeft gesteld iets van de oude rock ‘n’ roll geest terug te brengen in de rock van nu. Dat lukt ze uitstekend met nieuwe single, Casse-Toi.

De gitaren surfen, de ritmesectie doet de twist en de zanger zijn beste Johnny Halliday impressie. Nieuw is het natuurlijk niet, tenminste niet voor doorgewinterde rockers, maar Lou, Bas en Thomas kwijten zich uitstekend van hun taak en bieden Gen Z’ers een kans iets te proeven van de oorspronkelijke opwinding van een genre dat volgens hun overgrootouders weer snel zou overwaaien, maar dat mede dankzij deze band uit Gent het eeuwige even heeft.

O. – OGO

Natuurlijk produceert Dan Carey ook op de klassieke manier, een paar weken in de studio vertoeven, fine tunen, overdubben en uitgebreid mixen. Dat deed hij voor en met acts als Wet Leg, Foals en Fontaines DC.

Maar voor releases op zijn eigen Speedy Wunderground label heeft hij strenge regels opgesteld. Songs worden in één dag opgenomen, gemixt en gemastered, en vaak ook nog op dezelfde dag geschreven. Wat Dan wil en meestal ook krijgt is spontaniteit. De tracks verschijn online en op 7” met een dubversie op de b-kant. De oplage is 500 stuks, die zijn standaard al ver van te voren uitverkocht.

De meest recente Speedy Wunderground release SW043 is OGO van de band O.. O. telt twee leden, Tash Keary en Joe Henwood. Een van de twee speelt sax, de ander keyboards. Debuutsingle OGO is instrumentaal en doet wel denken aan The Comet Is Coming, Sons Of Kemet en andere bands uit de ontluikende Londense jazz underground. Wat doet een jazz(y) track op de Pinguin playlist? Luister maar.

Manchester Orchestra – No Rule

Nieuwe Manchester Orchestra single No Rule was bedoeld voor het meest recente album van de band uit Atlanta, maar haalde uiteindelijk de eindstreep niet omdat men niet tevreden was over productie/arrangement. Na een jaartje in de week te hebben gelegen is nu wel de juiste vorm gevonden.

No Rule is Manchester Orchestra op standje groots en meeslepend. Het nummer begint folky en bescheiden, maar wint allengs aan volume en intensiteit. Als na zo’n vijf minuten het eind in zich komt laat de band alle reserve varen en zanger Andy Hull nog even het achterste van zijn tong zien.

MGMT – Who’s Counting

Lang niks van MGMT gehoord. Dat vinden ze blijkbaar zelf ook, want zonder veel tam tam is er een live album online gekomen met opnames die het duo 11 jaar geleden maakte van een show in het Guggenheim Museum in New York.

De opname datum is de titel, 11-11-11. De releasedatum was 11-11-22. De 11 composities op het album zijn 10 jaar oud dus, maar nooit eerder verschenen. En zeer de moeite waard. Prijsnummer van 11-11-11 is misschien wel Who’s Counting dat begint als een dub-track en eindigt als een prog-rock symfonie.

Tamino – Sahar

Tamino – Sahar (Communion Records/Virgin)

Tamino-Amir Moharam Fouad, kind van een Belgische moeder en Egyptische vader, verraste vier jaar terug met het prachtige album Amir, waarop het schitterende Habibi te vinden is. De geweldige mogelijkheden die zijn stem hem bieden worden in dat nummer ten volle benut. Schurend tegen de vocale reikwijdtes van Jeff Buckley. Petje af. Heel diep.

En op opvolger Sahar doet de geboren Antwerpenaar vrijwel hetzelfde. Geen rare fratsen, geen commerciële knieval, alleen maar prachtige, gedragen liedjes. Rijk georkestreerd. Vooral de viool doet een royale duit in het zakje. Het is prachtig. Tamino zelf op onder meer gitaar, peervormig snaarinstrument de oed, synthesizer, piano en vibrafoon.

Je kunt goed horen dat Sahar geen haastklus is geworden. Neem een song als The First Disciple, waarin zo ongelooflijk veel finesse is verstopt dat je de hele buurt wel bij elkaar wil roepen: Hé, kom eens luisteren! Wees stil en geniet.

Sahar betekent melancholie op z’n mooist. Sahar is met z’n tien tracks een plaat zonder miskleunen geworden, gelijk z’n voorganger. Tamino blijft dicht bij zichzelf en zingt zo mooi en met een schijnbare achteloosheid dat hij je zo’n veertig minuten het gevoel kan geven dat je heel erg welkom bent in zijn utopische, zelfgeschapen universum. Waar woorden als oorlog, doodslag, egocentrisme, machtswellust en narcisme niet eens bestaan. Tamino neemt je onder zijn hoede en leidt je rond in zijn bloedeigen paradijs. Pieter Visscher

 

Yves Tumor – God Is A Circle

We kennen Yves Tumor als een vreemde, maar graag geziene eend in de Pinguin bijt. Yves Tumor is het alias van Sean Bowie uit Miami, Florida. Met Jackie en Kerosine! zorgde hij voor welkome afwisseling op onze playlist.

Op die tracks komt hij naar voren als een gitaarspelende mix van David Bowie en Sly Stone. Nieuwe single God Is A Circle is nogal anders. Het nummer begint met een vrouw in ademnood. Waarom ze hijgt weten we niet. Het zou van opwinding kunnen zijn, of uit barensnood. Wat volgt is bloeddrukverhogend; een intens om niet te zeggen ongemakkelijk nummer waarin genoemde dame naar lucht blijft snakken opgejaagd door monotone drums, diepe bassen een spooky synths.

Heer Tumor toont zich de coolheid zelve. Pas tegen het einde van het nummer krijgt zijn zang iets van de urgentie die het nummer typeert. Zelden is een giftige relatie beter in geluid gevat dan door Yves Tumor op God Is A Circle.

Revolver bracht een culturele verandering teweeg

Revolver: het album van The Beatles uit 1966 dat alles veranderde. Door populaire muziek van zijn as te laten draaien en een levendig nieuw tijdperk van experimentele, avant-gardistische sonische psychedelica in te luiden, bracht Revolver een culturele verandering teweeg en markeerde een belangrijke wending in de eigen creatieve evolutie van The Beatles. Met Revolver zetten John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr samen koers naar een nieuwe muzikale zee aan schoonheid.

Revolver is nu wereldwijd uitgebracht in een reeks prachtig gepresenteerde, nieuw gemixte en uitgebreide special edition-pakketten door Apple Corps Ltd./Capitol/UMe. De 14 nummers van het Revolver-album zijn opnieuw gemixt door producer Giles Martin (de zoon van) en engineer Sam Okell in stereo en Dolby Atmos, en de originele monomix van het album is afkomstig van de monomastertape uit 1966. De meeslepende nieuwe Special Edition van Revolver volgt op de alom geprezen geremixte en uitgebreide Special Editions van Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (2017), The Beatles (White Album) (2018), Abbey Road (2019) en Let It Be (2021). Het is ongelooflijk dat Martin jr. er toch maar weer in geslaagd is geluiden naar voren te halen die we in vorige opnames nog niet hoorden. Luisteren is geloven.

Alle nieuwe releases van Revolver bevatten de nieuwe stereomix van het album, rechtstreeks afkomstig van de originele mastertapes met vier nummers. De audio wordt met verbluffende helderheid weergegeven met behulp van geavanceerde de-mixing-technologie die is ontwikkeld door het bekroonde geluidsteam onder leiding van Emile de la Rey van Peter Jacksons WingNut Films Productions Ltd. De fysieke en digitale superdeluxe-collecties bevatten ook de de originele monomix van het album, 28 vroege opnames van de sessies en drie homedemo’s, en een ep met vier nummers met nieuwe stereomixen en geremasterde originele monomixen voor Paperback Writer en Rain.

6 april 1966 verzamelden The Beatles zich in Studio Three van EMI Studios (nu Abbey Road Studios genoemd) voor hun eerste Revolver-opnamesessie. Met hun producer George Martin, geflankeerd door opnametechnicus Geoff Emerick en technisch ingenieur Ken Townsend gingen ze er als een speer vandoor. Te beginnen met Tomorrow Never Knows. De etherische zang van John (gevoed door zijn microfoon via een roterende Leslie-luidspreker), vernieuwende bandloops – waaronder Paul die ‘ah, ah, ah, ah’ zegt, die wanneer versneld een geluid produceerde dat lijkt op het gekrijs van een zeemeeuw – komen samen met Ringo’s donderende gedrum. Weergaloos is een understatement.

Phoneboy – Runaway

Phoneboy is nog maar twee nummers oud, maar nu is al duidelijk dat het trio binnenkort niet meer te houden zal zijn. Phoneboy opereert aan de poppy kant van indie-spectrum. James Frusco, Richard Dana en Wyn Barum maken bruisende songs die clichématig zouden zijn ware het niet dat ze zijn geïnjecteerd met slimme wendingen, inventieve breaks en gewoon geinige vondsten.

Zoals in nieuwe single Runaway een woordje op een plek waar je het niet verwacht. Phoneboy is een tikkeltje emo, maar ook een beetje funky en dus erg poppy. Kortom helemaal nu. We verwachten dat de band volgend jaar rond deze tijd internationale triomfen zal vieren als de nieuwe 1975 of Glass Animals. Dan zit onze taak er weer op, maar vergeet niet waar je Phoneboy het eerst hoorde.

dEUS – Must Have Been New

Die nieuwe van dEUS is beter, veel beter dan we mogen verwachten van een band met geboortejaar 1989! En die de laatste 10 jaar ook geen nieuwe muziek heeft uitgebracht. Live zijn de Barmannen wel actief en goed, maar dat is toch vooral oogsten wat in het verleden is gezaaid.

Met Must Have Been New maakt dEUS de indruk nog steeds nieuwe noten op hun zang te hebben. De comeback-single is solide en inventief, toegankelijk en gelaagd, radiovriendelijk en eigenwijs. Eigenlijk typisch dEUS toch, maar ook weer niet helemaal. Met zijn blazers, gospelzangeres en een zeldzaam bezield zingende Tom Barman betreedt dEUS wel degelijk nieuw terrein. De lat ligt plots hoog voor het nieuwe album, How To Replace It dat op 17 februari gaat verschijnen, nog 39 jaar na hun debuut.