“You got two choices in life. Faith or fear.” Was getekend: Keith Caputo. De Amerikaan is naar de Melkweg in Amsterdam afgereisd om met zijn band Died Laughing (1999) in zijn geheel te spelen. Het betekent een avond topkwaliteit. De vocale zeggingskracht en klasse bij Caputo (52) druipen er aan alle kanten nog vanaf. De Died Laughing Anniversary Tour is niet voor niets een groot succes.
Gezien: Died Laughing Anniversary Tour
Melkweg Amsterdam, 20 maart 2026
Tekst en foto: Pieter Visscher
“You know I’m crazy, right? But I’m not insane.” Geen speld tussen te krijgen. Wie Caputo door de jaren heen een beetje in de gaten heeft gehouden, heeft zelfs geconstateerd dat hij een Grote Denker is, wiens filosofische teksten een vorm van hoogbegaafdheid verraden. Ook in Amsterdam doet hij Plato en Socrates geregeld verbleken. Caputo heeft het hart op de ziel, is een emotionele jongen en lijkt het woord gêne überhaupt niet in zijn woordenboek te hebben. Rechtschapen, oprecht en nog altijd een van de beste stemmen in het rockcircuit. Had hij, met zijn vocale capaciteiten, in een Pearl Jam of Soundgarden gezeten, was hij multimiljonair geworden. Maar Caputo werd groot met Life Of Agony. Briljante rockformatie, maar veel minder geschikt voor de massa. Geen Ahoy of Gelredome voor de Amerikaan met Italiaanse roots, maar de sympathieke Melkweg, waar hij de sterren van de hemel speelt en met de Alice In Chains-cover Would? voor kippenvel van kleine teen tot kruin zorgt. Was Caputo niet de gedroomde opvolger van de in 2002 aan een veel te vroege rockdood gestorven Layne Staley geweest? Of hij dat gedaan zou hebben is natuurlijk nog maar de vraag. Maar als je ‘m Would? hoort zingen… Poeh!
Caputo, de openhartige, emotionele, sentimentele, maar verre van pathetische troubadour heeft van zijn hart nooit een moordkuil gemaakt. Ouderwets op dreef in de Melkweg, met vooral nummers dus van Died Laughing. Een schitterende plaat, die ook akoestisch is verschenen. Why (Annie Lennox) staat daar zelfs in twee versies op. Helaas laat hij de song links liggen.
Een minpuntje tijdens een concert dat evenwel van voor tot achter klopt. Songs worden wat uitgesponnen. Caputo afwisselend zonder instrument, achter de toetsen of met een gitaar om de nek. Goedlachs, lekker in zijn vel. Een afgebroken transitie achter de rug. Alleen nog als Mina Caputo actief op instagram, waar hij teksten deelt als: ‘Idolizing a politician is like believing the stripper really likes you’. Caputo ten voeten uit. Hij woonde een behoorlijke periode in Alkmaar en het is dan ook niet verwonderlijk dat we een hele enclave uit de Kaasstad aantreffen in de Melkweg. Geboren en getogen Alkmaarder Jochem van Rooijen is al een jaar of vijftien actief voor Caputo, die drank en drugs lijkt te hebben afgezworen. We zien hem met een fles water op het podium. Woelige beslommeringen uit het verleden lijken inmiddels ver weg als je hem zo aan het werk ziet. Energiek en opgewekt. Caputo in topvorm. Afgetraind, vocaal meesterlijk. Ook het voortreffelijke geluid in Amsterdam valt op. Zeker tijdens de wat kleiner gehouden nummers.
Er wordt een rockshow neergezet waar we heel erg warm van worden. “I don’t believe in gods. I believe in energy, frequency and vibration”, maakt Caputo helder hoe hij in het leven staat: nuchter, welbespraakt en de goedheid zelve. “You know A lot of my work is based on trauma and getting along with it?” Zeker. Die goudeerlijkheid horen we al jarenlang terug in zijn teksten. “Just walk on through. And don’t be scared”, zingt-ie in de kraakheldere ballad Razzberry Mockery. Keith is in de vorm van zijn leven. Jaren terug liet de schrijver van dit epistel Died Laughing voorafgaand aan een show signeren in de bovenzaal van Atlantis in Alkmaar (voorloper van het huidige poppodium Victorie). ‘For Pieter. Live forever!’ Keith. Het vat de goedmens Caputo samen. Ik ga er mee aan de slag, held.
