Category: Recensies

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio januari 2026

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

de Volkskrant

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op onze site.

Met in deze aflevering de beste albums van januari 2026:

  • Dry Cleaning – Secret Love
  • Dove Ellis – Blizzard
  • De Nachtwacht – De Nachtwacht
  • Tessa Rose Jackson – The Lighthouse
  • Courtney Marie Andrews – Valentine
  • Xan Tyler & Dustry Stray – Home
  • Pesu Pluma, Tito Double P – DINASTIA
  • Daniel Lopatin – Marty Supreme
  • Julia Barwick, Mary Latimore – Tragic Magic
  • Megadeth – Megadeth

Archive – City Walls

Archive begon ooit al trip-hopband, maar dat station is inmiddels al lang gepasseerd.

Archive is zelfs geen band meer in de zin van een vaste groep muzikanten. Er is een vaste kern, maar verder wordt er per project hulp ingevlogen. Of niet. De krachten achter City Walls zijn Darius Keeler en Lisa Mottram. Zij schreven de breekbare electroballad. De vocale honneurs worden waargenomen door Pollard Berrier. Dit trio is alom aanwezig op Glass Minds, het nieuwe, 13e album van Archive En waarschijnlijk ook aanwezig zijn tijdens het concert van de band in Paradiso op 30 maart.

Horse Vision – You Could Have It

De recensent van de site Nina Protocol heeft een treffende vergelijking. You Could Have It van Horse Vision klinkt als een mix van Pixies (met Kim Deal) en Trevor Horn.

Van Pixies hebben ze de zang en songopbouw, van Trevor Horn de injecties van de Fairlight, een van de eerste sample machines. Trevor Horn – voor wie het niet (meer) weet- was de producer van o.a. Frankie Goes To Hollywood, ABC en Owner of a Lonely Heart van Yes. Horse Vision is een emo-electro artpop-duo uit Zweden dat voor single You Could Have It lijkt te zijn uitgebreid met drummer en een zangeres. De heren heten Johan Nilsson en Gabriel von Essen. Haar naam moeten we even schuldig blijven totdat You Could Have It wat meer plays heeft vergaard. Dat zal niet lang meer duren, want het is een zeer sterke song. We weten overigens niet helemaal zeker of de zangeres wel van vlees en bloed is. In de credits worden behalve de leden van Horse Vision alleen nog die drummer genoemd. En in deze tijden van AI zou de stem best wel eens van een robot kunnen zijn. Een sexy robot, dat dan weer wel.

 

 

Madra Salach – I Was Just A Boy

De Ierse muziek zit in de lift de laatste tijd en niet alleen de postpunk van Fontaines DC en trawanten maar ook de Ierse muziek die is geworteld in de Keltische traditie.

Zoals Madra Salach dat zich in de picture speelde op Eurosonic. Eerder vielen de al op tijdens Left Of The Dial. Madra Salach, wat Gaelic is voor vuile hond, maakt geen mannen met baarden en bierbuiken folk, maar zoekt juist naar de grenzen van het idioom. Op I Just A Boy rekken ze die ook nog eens flik op. Het nummer duurt ruim 7 minuten! De eerste helft is min of meer bekend terrein, zang met akoestische begeleiding van traditionele instrumenten. Deel twee bestaat vooral uit  herhaling van een muzikaal motief. I.p.v. saai is het effect echter hypnotisch. Als het op plaat zal zo meeslepend is, zal het live wel helemaal voor vervoering zorgen. Jammer dus dat er voorlopig geen bezoek aan ons land op het programma staat. Hopelijk is dat omdat de heren druk zijn met de opnamen van een eerste album.

Courtney Barnett – Site Unseen feat. Waxahatchee

Site Unseen van de Australische slacker-queen Courtney Barnett is een duet met de Amerikaanse alt-country zangeres Waxahatchee.

Katie Crutchfeld -zoals Wax in het eggie heet- haalt de countrychick in Courtney naar boven. En verrek denk je dan; ‘eigenlijk heeft ze altijd al iets landelijks gehad’! Naast dat landerige. Het nieuwe album van Courtney Barnett, haar 4e heet Creature Of Habit en is geproduceerd door John Congleton (Angel Olsen, St. Vincent e.v.a). De plaat verschijnt op 27 maart.

Master Peace, Declan McKenna – Fuck It Up

Misschien een onverwachte combinatie; poprocker Master Peace en indie singer-songwriter Declan McKenna, maar wel een die werkt.

Ze wisselen wat coupletten en zingen het refrein samen, maar Fuck It Up is vooral een Master Peace nummer. Hij schreef het samen met producer Dan Carey. Fuck It Up is een pittig popliedje met een autobiografische tekst van Peace over zijn talent om af en toe de boel eens goed te verkloten. Maar wie doet dat niet? Declan in iedere geval wel en dat geeft troost. Fuck It Up komt een dezer dagen op een nieuwe EP van Mister Peace. Info volgt a.s.a.p.

Daughter – Not Enough

Ja, Daughter is terug, maar ook weer niet helemaal.

De band van Elena Tonra nam 10 jaar geleden al een demo op van Not Enough, maar zag vorig jaar pas kans om de song te voltooien. Nu komt Not Enough alsnog uit, ter ere van de 10e verjaardag van het Not To Disappear album.  Daarvoor was het oorspronkelijk bedoeld. Not Enough is een klassetrack in de gewaardeerde stijl van het trio uit Londen: melancholieke zang, sfeervol gitaarwerk en een tikkeltje mysterieus. Het is nog niet bekend is of er ook een luxe rerelease van Not To Disappear op stapel staat. Ook is niet duidelijk of er nog meer onuitgebrachte pareltjes zijn opgedoken en opgepoetst. Over een echt nieuwe album is ook nog niks bekend. Dat zou wel weer eens tijd worden.

Surfbort – Jessica’s Changed

Jessica’s Changed van Surfbort is een lekker pesterig punkliedje over de vergankelijkheid van vriendschap.

Surfbort is een garage schuine streep slacker punkband uit L.A. die danst op het koord tussen luim en ernst. Ze zien er uit alsof het altijd Halloween is en hun optredens zijn een dolle boel, maar wie er voor open staat vindt in hun teksten genoeg stof tot nadenken. Jessica’s Changed is afkomstig van het op 6 maart te verschijnen derde album van de band van frontvrouw Dani Miller.

Honey I’m Home – Insecure

Na de laaiend enthousiaste recensies van het optreden van Honey I’m Home op Noorderslag zijn we even gaan kijken of er al iets nieuws van ze uit was. Toen ontdekten we dat de band in oktober al een nieuwe, derde single had losgelaten. Die hadden we dus bijna gemist! Honey I’m Home is een soort van supergroep. Een aantal bandleden kennen we namelijk ook van Marathon, JAGD en Banji.

Insecure is een langzaam golvende shoegaze-song met vrouwenzang, opgeluisterd met sfeervolle praatsamples en op smaak gebracht met een ijzersterk refrein. Kortom een nummer waar je mee kunt thuiskomen (sorry).

Concert: 21 februari Paradiso.

PAUW – Autopilot

PAUW is terug! Iets meer dan 10 jaar na hun eerste en enige album is het Twentse duo uit de as herrezen.

Wat zanger-gitarist Brian Pots in die tijd heeft uitgespookt weten we niet. Drummer Rens Ottink heeft er een avontuur opzitten met de Britse band Temples. Muzikaal pikt PAUW de draad weer op waar ze hem een decennium geleden hebben gedropt. De band maakt dus nog steeds radiovriendelijke paddopop. Comeback-single Autopilot zou je echter ook als crime-rock kunnen classificeren. De sterke riff van het nummer klinkt namelijk als de tune van een spannende film of tv-serie. Iets met vreemde planeten of vliegende schotels. Over een nieuwe EP of tweede album is nog niks bekend, wel treedt de band weer op.  Welkom terug PAUW!