Category: Recensies

Fit – Rewrite History

Fit probeert niks nieuws op Rewrite History, maar dat hoeft ook (nog) niet.

De band uit Utrecht heeft een goede groove te pakken. Zolang ze daarmee hoofden op hol en voeten van de vloer kunnen krijgen, is er geen reden om een andere richting op te slaan. Daarnaast is Fit best origineel bezig met hun fusie van funk en postpunk en wat dies meer zij. En, ook niet onbelangrijk:  in de persoon van producer Daan Duurland (Marathon, Tramhaus) hebben ze iemand gevonden die hen begrijpt en opstuwt tot grote hoogten. Luister maar naar de lekker averechtste solo’s, potente koortjes en eerder genoemde groove. Rewrite History is het titelnummer van een nieuwe EP van Fit.  Die wordt op 19 maart a.s. gelanceerd met een show in de Helling, Utrecht.

Live Foto Review: Nits @ PHIL Haarlem

Live Foto Review: Nits @ PHIL Haarlem
20 februari 2026
Foto’s: Peter van Heun

Nits maakte afgelopen vrijdag de PHIL in Haarlem tot hun eigen speelveld: een intieme avond vol verhalen, melancholie en spelplezier. In het kader van hun NIT50‑tour, waarmee de band hun 50‑jarig bestaan viert en terugblikt op een unieke carrière binnen de Europese pop, dwaalde de set door het rijke oeuvre van de Amsterdammers – van tijdloze publieksfavorieten tot recenter werk uit  hun EP Tree House Fire waarin hun experimenteerdrift nog altijd hoorbaar is.

Sinds de jaren tachtig bouwden Nits, rond frontman Henk Hofstede, drummer Rob Kloet en toetsenist Robert Jan Stips, een indrukwekkende staat van dienst op met klassiekers als Nescio, In the Dutch Mountains, Adieu Sweet Bahnhof en J.O.S. Days, talloze albums en onderscheidingen als meerdere Edisons en de Popprijs.

 

 

Damon Albarn, Grian Chatten, Kae Tempest – Flags

Ook Damon Albarn van Blur en Gorillaz, Grian Chatten van Fontaines DC en Kae Tempest , die helemaal van zich zelf is, werkten graag mee aan het intitiatief van War Child om met een vervolg te komen op het Help benefiet album.

Deel 1 verscheen in 1995. Daarop staan bijdragen van (toenmalige) kopstukken als The Stone Roses, Oasis en Radiohead. Op HELP2 zien we namen als die van Olivia Rodrigo, Arctic Monkeys, Wet Leg, Big Thief. Net als voor de het eerste HELP album zijn ook nu alle songs -een mix van covers en originals- speciaal voor de gelegenheid opgenomen. Ook staan er een aantal interessant samenwerkingen op het album. Zoals die dus van Damon, Grian en Kae. Hun praatzang tijlen vullen elkaar goed aan. Damon bewaakt de melodie, Grian de continuïteit en Kae zorgt voor opwinding. Als composite meandert Flags een beetje, maar de sfeer is bijzonder. In het 43 koppige koor zitten o.a. Johnny Marr, Jarvis Cocker en Carl Barat, leden van Let’s Eat Grandma, Black Country New Roads en English Teacher en een hele sloot kinderen. Verwacht dus geen ‘gewone’ popsong. Flags is een bijzondere track die goed past bij concept en doel van het album waarvan de baten dus direct ten goede komen aan kinderen in oorlogszones.

Lizzie Reid – Sweet Relief

Lizzie Reid kenden we nog niet.

De singer-songwriter uit Glasgow volgt binnenkort haar in 2021 verschenen debuutalbum op met een nieuwe EP. Daarvan is Sweet Relief de eerste aandachtstrekker. Was haar album voornamelijk gevuld met ‘kleine’ luisterliedjes. Op Sweet Relief  komt miss Lizzie uit de verf als rocker van het rootsy soort. Naast haar stem en tekst is een ‘spookgitaar de grootste attractie. Die tekst gaat over de valkuil van een overactief brein. Lizzie Reid is een spil in de muziekscene van Glasgow en o.a. lid van de liveband van haar snel beroemd wordende stadsgenoot Jacob Allen. Haar nieuwe EP heet Undoing en komt medio april uit.

Witch Post – Worry Angel

Transatlantisch liefdesduo Witch Post lijkt per release beter te worden. Logisch want oefening baart kunst tenslotte.

Hij, Dylan Fraser komt uit Edinburgh, zij Alaska Reid uit de Amerikaanse staat Montana. Beiden hebben een niet slecht lopende solo-carrière on hold gezet om samen muziek te kunnen maken. Worry Angel komt van een nieuwe, tweede EP die over ongeveer een maand moet uitkomen. De nieuwe single is een schoolvoorbeeld van een harmonieuze samenwerking: Dylan en Alaska hebben de zang netjes verdeeld en allebei spelen ze gitaar. Je zou kunnen zeggen dat Worry Angel wat langzaam op gang komt, maar ook dat ze zorgvuldig opbouwen naar een climax die het wachten meer dan de moeite waard maakt. De stijl? Ja toch wel een soort heksenrock. De naam is niet zomaar gekozen, een witch post is oorspronkelijk een paal met een kruis die in het 17 eeuwse Engeland werd geplaatst om kwade krachten af te weren. 

Josiah and the Bonnevilles – Hell Without Flames

Dit is er eentje uit de categorie, je mist meer dan je meemaakt. Josiah and The Bonneville tikken tegen de miljoen plays per maand aan. Terwijl wij nog nooit van de goede mannen hadden gehoord!

Die plays zijn verdeeld over een tiental albums. Onze verdediging is dat het album dat Josiah Lemming binnenkort gaat uitbrengen pas zijn eerste is na zijn doorbraak in 2023. En dat de 36 jarige zanger muzikaal een grensgeval is. Meestal blijft hij aan de traditionele kant van de country/folk stijl. Af en toe echter – zoals met nieuwe single Hell Without Flames- kruist hij over naar een gebied dat wij ook bestrijken: de alt folk & country. In Hell Without Flames hoor je authentieke Americana, maar ook de de invloed van Iers/Schotse immigranten in de V.S. Dat maakt Jos muzikale familie van The Pogues en Frank Turner, en okay ook een beetje van de oude Mumford. Het oprechte en urgente Hell Without Flames is een lied voor overlevers “But I’ll Be Coming Back Again, To Play This Game I’ll Never Win”. Doorgaan, niet tegen beter weten in, maar omdat opgeven geen optie is. Die Josiah gaat nog ver komen.

Sorry – Billy Elliot

Sorry laat er geen gras over groeien. Afgelopen november nog bracht de band een album uit en nu is er alweer een nieuwe single.

Billy Elliott is mogelijk een overblijfsel van het Cosplay album, maar zeker geen afdankertje. Billy Elliot lijkt een ode aan de arbeiderszoon die er van droomde balletdanser te worden en dat ook tegen alle verwachtingen, vooroordelen en tegenwerking in ook daadwerkelijk werd. Lijkt, want zijn naam komt in het hele nummer niet voor. Wie wel worden genoemd zijn The Carpenters, ook wordt  Nothing Compares 2 U van Prince/Sinead nog geciteerd in het mooie, melancholieke en eigenzinnige liedje dat wordt gezongen door Asha Lorenz. Op synthesizer horen we Marco Pini die ook actief is in RIP magic. Blijkbaar kan hij zonder moeite twee bands in de lucht houden.

Concert: 8 maart Tolhuistuin.

Iguana Death Cult – I Like It, It’s Nice

Iguana Death Cult is een van de vaste waarden van het Vaderlandse bier en zweetcircuit. Overal waar de Rotterdammers neerstrijken is het feest.

Met nieuwe single I Like It, It’s Nice voegt de band weer een lekker bommetje toe aan hun immer uitdijende arsenaal van muzikaal knalvuurwerk. Toch speelt band niet op safe. De bandsound krijgt met I Like It een frisse update. Logisch ook want na tig jaar rammelen wordt de rockmachine vanzelf strakker. Ook een recente personeelswisseling zal debet zijn aan ‘the new and improved sound’ van The Iguana Death Cult. Maar vrees niet fans van het eerste uur, uw helden maken er live nog steeds een lekker zooitje van, zoals je zelf kan gaan vaststellen op een van hun optredens in het kader van de Guns Out Tour 2026 waarvan je hier de data vind. Natuurlijk is de tour genoemd naar het nieuwe album dat op 10 april uitkomt.

sleepazoid – ITS FINE

sleepazoid is een nog vrij nieuwe, 2 EP’s oude band uit Melbourne, Australië dus.

Je zou ze kunnen kennen van het oud Breekijzer, New Age, het titelnummer van hun nieuwste EP. Breekijzer betekent harde muziek. Dat gaat maar gedeeltelijk op voor ITS FINE. Niet dat het een soft liedje is, de gitaren zijn vanaf het begin vrij stevig, maar de zang van Antoinette France is daarentegen nogal liefjes. Maar schijn bedriegt ook hier. De tweede helft van ITS FINE is behoorlijk heftig, Nette blijft vrij cool, maar de gitaren razen om haar heen tot vlak voor het eind de rust wederkeert. De luisteraar geboeid achterlatend.

Dry Cleaning – Secret Love

Dry Cleaning – Secret Love (4AD)

De praatzingende frontvrouw Florence Shaw, gitarist Tom Dowse, drummer Nick Buxton en bassist Lewis Maynard – Dry Cleaning – hebben hun derde album, Secret Love, bij uw platenboer gedeponeerd.

De plaat is geproduceerd door Cate le Bon, die we onder meer kennen van haar producerswerk voor Wilco, John Grant en Kurt Vile. Ook niet per definitie uptempo-acts, dus past Dry Cleaning uitstekend in haar straatje.

Onder leiding van Le Bon heeft de band een iets frivolere afslag genomen, zonder al te veel concessies te doen aan het ongrijpbare postpunkgeluid dat de eerste twee platen zo kenmerkte.

Secret Love is een album dat je op hoog volume tot je moet nemen en waarin je om de haverklap kleine muzikale vondsten blijft ontdekken én tekstuele hoogstandjes. “Fuck the world”, zingt Shaw in I Need You. Je voelt dat ze het meent. Er kan ook een beetje worden gepogood – Rocks – als de band optreedt. In april staan ze in de Amsterdamse Melkweg. Gaat er trouwens lenzenvloeistof in dat oog?