Category: Recensies

Josiah and the Bonnevilles – Hell Without Flames

Dit is er eentje uit de categorie, je mist meer dan je meemaakt. Josiah and The Bonneville tikken tegen de miljoen plays per maand aan. Terwijl wij nog nooit van de goede mannen hadden gehoord!

Die plays zijn verdeeld over een tiental albums. Onze verdediging is dat het album dat Josiah Lemming binnenkort gaat uitbrengen pas zijn eerste is na zijn doorbraak in 2023. En dat de 36 jarige zanger muzikaal een grensgeval is. Meestal blijft hij aan de traditionele kant van de country/folk stijl. Af en toe echter – zoals met nieuwe single Hell Without Flames- kruist hij over naar een gebied dat wij ook bestrijken: de alt folk & country. In Hell Without Flames hoor je authentieke Americana, maar ook de de invloed van Iers/Schotse immigranten in de V.S. Dat maakt Jos muzikale familie van The Pogues en Frank Turner, en okay ook een beetje van de oude Mumford. Het oprechte en urgente Hell Without Flames is een lied voor overlevers “But I’ll Be Coming Back Again, To Play This Game I’ll Never Win”. Doorgaan, niet tegen beter weten in, maar omdat opgeven geen optie is. Die Josiah gaat nog ver komen.

Sorry – Billy Elliot

Sorry laat er geen gras over groeien. Afgelopen november nog bracht de band een album uit en nu is er alweer een nieuwe single.

Billy Elliott is mogelijk een overblijfsel van het Cosplay album, maar zeker geen afdankertje. Billy Elliot lijkt een ode aan de arbeiderszoon die er van droomde balletdanser te worden en dat ook tegen alle verwachtingen, vooroordelen en tegenwerking in ook daadwerkelijk werd. Lijkt, want zijn naam komt in het hele nummer niet voor. Wie wel worden genoemd zijn The Carpenters, ook wordt  Nothing Compares 2 U van Prince/Sinead nog geciteerd in het mooie, melancholieke en eigenzinnige liedje dat wordt gezongen door Asha Lorenz. Op synthesizer horen we Marco Pini die ook actief is in RIP magic. Blijkbaar kan hij zonder moeite twee bands in de lucht houden.

Concert: 8 maart Tolhuistuin.

Iguana Death Cult – I Like It, It’s Nice

Iguana Death Cult is een van de vaste waarden van het Vaderlandse bier en zweetcircuit. Overal waar de Rotterdammers neerstrijken is het feest.

Met nieuwe single I Like It, It’s Nice voegt de band weer een lekker bommetje toe aan hun immer uitdijende arsenaal van muzikaal knalvuurwerk. Toch speelt band niet op safe. De bandsound krijgt met I Like It een frisse update. Logisch ook want na tig jaar rammelen wordt de rockmachine vanzelf strakker. Ook een recente personeelswisseling zal debet zijn aan ‘the new and improved sound’ van The Iguana Death Cult. Maar vrees niet fans van het eerste uur, uw helden maken er live nog steeds een lekker zooitje van, zoals je zelf kan gaan vaststellen op een van hun optredens in het kader van de Guns Out Tour 2026 waarvan je hier de data vind. Natuurlijk is de tour genoemd naar het nieuwe album dat op 10 april uitkomt.

sleepazoid – ITS FINE

sleepazoid is een nog vrij nieuwe, 2 EP’s oude band uit Melbourne, Australië dus.

Je zou ze kunnen kennen van het oud Breekijzer, New Age, het titelnummer van hun nieuwste EP. Breekijzer betekent harde muziek. Dat gaat maar gedeeltelijk op voor ITS FINE. Niet dat het een soft liedje is, de gitaren zijn vanaf het begin vrij stevig, maar de zang van Antoinette France is daarentegen nogal liefjes. Maar schijn bedriegt ook hier. De tweede helft van ITS FINE is behoorlijk heftig, Nette blijft vrij cool, maar de gitaren razen om haar heen tot vlak voor het eind de rust wederkeert. De luisteraar geboeid achterlatend.

Dry Cleaning – Secret Love

Dry Cleaning – Secret Love (4AD)

De praatzingende frontvrouw Florence Shaw, gitarist Tom Dowse, drummer Nick Buxton en bassist Lewis Maynard – Dry Cleaning – hebben hun derde album, Secret Love, bij uw platenboer gedeponeerd.

De plaat is geproduceerd door Cate le Bon, die we onder meer kennen van haar producerswerk voor Wilco, John Grant en Kurt Vile. Ook niet per definitie uptempo-acts, dus past Dry Cleaning uitstekend in haar straatje.

Onder leiding van Le Bon heeft de band een iets frivolere afslag genomen, zonder al te veel concessies te doen aan het ongrijpbare postpunkgeluid dat de eerste twee platen zo kenmerkte.

Secret Love is een album dat je op hoog volume tot je moet nemen en waarin je om de haverklap kleine muzikale vondsten blijft ontdekken én tekstuele hoogstandjes. “Fuck the world”, zingt Shaw in I Need You. Je voelt dat ze het meent. Er kan ook een beetje worden gepogood – Rocks – als de band optreedt. In april staan ze in de Amsterdamse Melkweg. Gaat er trouwens lenzenvloeistof in dat oog?

The Haunted Youth – deathwish feat. Max Fry

We mogen Joachim Liebens weer feliciteren met het bedenken van alweer zo’n geweldige gitaarlick, eentje waarvoor iemand als The Edge een vinger voor zou willen afstaan. Bij wijze van spreken dan.

De rest van deathwish valt ook allesbehalve tegen. The Haunted Youth kan dus wel weer een nieuwe tophit toevoegen aan zijn gestaag groeiende oeuvre. Het tempo ligt dit keer lekker hoog. Dat past goed bij de komende lente en bij het nieuws dat er een tweede album klaar staat om te worden losgelaten. Dat gaat gebeuren op 8 mei. De opvolger van Dawn Of The Freak heet Boys Cry Too, een waarheid als een koe. En er is nog meer goed nieuws: The Haunted Youth zal in 2026 meerdere malen in ons land te zien zijn. O.a. eind maart op het Ik Zie U Graag Festival in Breda, op 6 en 7 april in Paradiso. En last but zeker niet laatst op Pinkpop26!

Ratboys – Just Want You To Know The Final Truth

Het nieuwe album van Ratboys is uit en wat blijkt op Singin’ To An Empty Chair staan meerdere songs die langer zijn dan 5 minuten.

Sterker nog er staan er een paar op die langer zijn dan 7 minuten! Met een speelduur van 8 minuut 29 spant Just Want You To Know The Final Truth de kroon. Niks mis met de kortere songs van de band uit Chicago, maar het liefst horen ze ze toch als ze alle tijd nemen om hun punt te maken. Zoals op de oude nummer 1 hit Black Earth, WI (2023). Just Want You To Know The Final Truth is een broeierig country-rocknummer inclusief pedalsteelgitaar in een stijl die aan de oude Young doet denken. Vanaf de eerste tonen hoor je al dat het gaat stormen en inderdaad na een minuut of zes gaat Julia Steiner er vol in op gitaar. Waar haar zang vrij cool blijf zit haar bijna atonale gitaarsolo propvol emotie. Prachtvol!

The Black Keys – You Got to Lose

Niet dat er ooit heel ver van zijn afgeweken, maar op hun nieuwe album keren The Black Keys terug naar hun bluesroots.

Verschil met oudere albums is dat ze dit keer niet zelf in de pen zijn geklommen, maar zijn gaan grasduinen in de historie van het van oorsprong Afro-Amerikaanse genre. Geheel in stijl hebben Pat en Dan hun 14e album helemaal live -dus zonder overdubs- opgenomen. Sfeer en spontaniteit waren belangrijker dan geluidskwaliteit. Want zoals Buddy Guy ooit vaststelde ‘blues is a feeling’. Het lekker smerige You Got To Lose, de eerste single van het Peaches album (1/5) is een compositie van Ike Turner. Bij kenners is het nummer ook bekend in uitvoeringen van Earl Hooker en George Thorogood. Nu maar hopen dat The Black Keys het clubcircuit induiken om hun nieuw album aan de m/v te brengen, want daar komt the blues het best tot zijn recht.. 

Robber Robber – Watch For Infection

Na ex-IJsbreker Talkback en hun geloofwaardige cover van Elvis’ Suspicious Minds komt Robber Robber nu met het intense, maar wederom zeer geslaagde Watch For Infection.

In de coupletten wordt de stem van zangeres-gitarist Nina Cates zwaar vervormd. De refreinen of wat daar voor door moet gaan, tackelt ze met haar eigen fraaie stemgeluid. In de backing gebeurt weer te veel om in een keer tot je te nemen. Meerder speelbeurten zijn daarom aan te raden. Robber Robber, uit studenten stad Burlington in Vermont is een van de interessantste bands van dit moment. Nu is interessant niet noodzakelijk een compliment, maar in geval van Robber Robber dus wel

They Might Be Giants – Wu-Tang

Een ode aan The Wu-Tang Clan, een van de succesvolste en invloedrijkste acts uit de hip hop historie zal toch wel een rap nummer zijn, denk je dan.

Maar dan heb je buiten They Might Be Giants gerekend, een band die zelden doet wat je verwacht. Hun Wu-Tang klinkt als ….The Beach Boys!? Wu-Tang is een perfect meerstemmige gezongen popsong, die bijna toevallig lijkt het wel over de band gaat die talenten als RZA, Method Man en Ol’ Dirty Bastard  heeft voorgebracht. Wie weet staat er ook gerapte een ode aan The Beach Boys op het nieuwe album van de twee Johns, The World Is To Dig dat in april uitkomt. In de wondere wereld van John Flansburgh en John Linnell is niets onmogelijk.