Category: Nieuwe Muziek

Welly – Soak Up The Culture

‘Pop has been gentrified. I, Welly and my gorgeous band are the cure’. Over deel 2 van deze stelling valt te twisten, maar dat de popmuziek een rijkelui’s hobby dreigt te worden is waar helaas, zeker het live gedeelte.

Zo’n uitspraak kan niet anders dan van een punk-achtige zijn. En dat is Welly, de band zeker. Nieuwe single Soak Up The Culture is een bruisend en springerig om niet te zeggen ongeleid hip hopperig punklied met meerstemmige zang, meerdere gitaren en een hondsdolle synth. De sarcastische tekst gaat over Britse meisjes die hun tussenjaar besteden aan rondreizen en het opzuigen van cultuur. Ja ja. Over Welly de band noch over Welly de bandleider, die waarschijnlijk Elliott Hall heet is veel bekend.  Er staan vier singles en een live EP online, maar een bio ontbreekt. Wel weten we nu wie we moeten bellen om te protesteren tegen de voorgenomen BTW verhoging op concertkaarten.

Mdou Moctar – Funeral For Justice

Mdou Moctar – Funeral For Justice (Matador/Beggars)

Begrafenis voor gerechtigheid. Funeral For Justice, het nieuwe album van de Nigerse formatie Mdou Moctar laat er tekstueel geen gras over groeien. Mahamadou – ‘Mdou Moctar’ – Souleymane wil zijn gitaar bovendien laten klinken als een persoon die om hulp schreeuwt, of als de doordringende kreet van de sirene van een ambulance. Funeral For Justice is zowel muzikaal als tekstueel meesterlijk. Opwindende woestijnrock.

Souleymane, de meesterlijke gitarist, zingt in het volstrek onverstaanbare Tamasheq en daarom is het handig dat de teksten in Engels te vinden zijn in het cd-boekje. Zin één, van de knallende openingstrack en tevens titelnummer is meteen raak: Dear African leaders, hear my burning question: why does your ear only heed France and America? Frankrijk is de voormalige koloniale bezetter. Vooral dat land moet het ontgelden op deze meer dan ooit politiek getinte plaat.

Die ondanks alle statements en harde noten die er worden gekraakt verre van somber klinkt. Integendeel. De levendigheid spat er aan alle kanten vanaf. En wat een schoonheid van een song is het redelijk ingetogen Sousoume Tamacheq toch. Over een hulpeloos weeskind. Verlaten door zowel Niger als Mali en Algerije. Schitterend achtergrondkoor, om het muzikaal allemaal nog mooier te maken.

De tekstueel blootgelegde misstanden in Niger en omliggende landen worden muzikaal gevangen in hoogstaande rocksongs, op een indringende, knallende gitaarplaat die negen nummers lang beroert en intrigeert. Mdou Moctar speelt zondag 7 juli op Down The Rabbit Hole. Dat wordt dansen geblazen. Pieter Visscher

 

The Bug Club – Quality Pints

Kleine bandjes worden groot. The Bug Club heeft een contract getekend bij het vermaarde SubPop label (Nirvana, Beach House/Weyes Blood) en viert deze mijlpaal met de release van weer zo’n hectisch edoch vrolijk nummertje van krap 2 minuten waar de band patent op heeft.

De vocale honneurs worden weer verdeeld tussen Sam en Tilly. Bierlied Quality Pints is ook de eerste release van de Club uit Wales na het vertrek van drummer Dan, die een agrarisch bestaan overweegt. Of er een nieuw album in de maak is, vertelt het verhaal niet. Voorlopig heeft The Bug Club haar handen vol aan een tournee die tot half november gaat duren en die dit keer helaas aan onze neus voorbij gaat.

HUNK – Blushing Over Nothing

HUNK is een nieuwe Nederlandse band, die opvallend sterk voor de dag komt met Blushing Over Nothing.

Je moet altijd rekening houden met de mogelijkheid dat de band debuteert met hun sterkste nummer. Maar dan nog. Die levendige muzikaliteit en zelfverzekerde zang zullen zeker ook volgende releases sieren. HUNK is van de (diet)  grunge pop zeggen ze zelf en benoemen oude bekenden als Wolf Alice en Cherry Glazer als soortgenoten. Maar HUNK staat meteen al vanaf het begin op eigen benen. Blushing Over Nothing doet wel denken aan WA en CG, maar lijkt er niet echt op. Frontvrouw Joan de Bruyn Kops heeft zo haar eigen vocale verleidingstechnieken en drummer/producer Guus van Zijl is een natuurtalent.  Om met Elvis te spreken ‘A Big Hunk o’ Love’ voor de Haarlemse nieuwkomers.

Bullion, Charlotte Adigéry – World_Train

World_Train (die underscore is geen typefout) is een track van het nieuwe album electro veteraan Nathan Jenkins, die zich voor zijn muzikale activiteiten de artiestennaam Bullion (edelmetaal) heeft aangemeten.

Het album heet Affection en klinkt nogal anders dan zijn twee voorgangers; organischer, poppier, radiovriendelijker ook. De muziek van Bullion’ klinkt nogal anders dan het gitaargeweld dat ons dagelijks menu bepaald. Het oude adagium dat verandering  van spijs doet eten indachtig, leek het ons een goed idee om World_Train te serveren als lekker tussendoortje. Het is een sterk ritmisch nummer op electro-basis, maar met geinige injecties van warme, akoestische instrumenten zoals een melodica, een (country)viool en exotische percussie. Naast Steve horen we ook de Belgische Charlotte Adigéry zingen. Het geheel zou je kunnen omschrijven als een elektronische square-dance. Raar plaatje dus, maar zoals gezegd leuk voor de afwisseling.

Ut Merækel

KOPSMART, de eigenzinnige band uit Scheveningen, heeft een nieuwe plaat.

Het langverwachte tweede album “Toet Mèm Sjors” is uitgebracht op 11 mei 2024, tegelijk met de clip “Ut Meraekel”.

Op “Toet Mèm Sjors” staan 9 nieuwe songs, met teksten gezongen in het Schevenings die gaan over de mysterieuze zee, afscheid en weerzien, schilders en vissers, heimwee naar iets vertrouwds wat iedereen herkent.

Als je het niet verstaat, dan voel je het wel.

“Toet Mèm Sjors” is Schevenings voor “het komt op hetzelfde neer” en is afgeleid van een Franse uitdrukking.

Samen met producer Maurice Mouse Bom is ook bij het nieuwe album geput uit de oerzee van de muziekgeschiedenis. Diverse muziekstijlen varen voorbij en het experiment wordt niet geschuwd.

Martje Serveert nieuwe muziek week 20 2024

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Orlando Weeks – Dig feat. Rhian Teasdale (IJsbreker)
  2. The Bug Club – Quality Pints
  3. The WAEVE – City Lights
  4. Alien Chicks – Steve Buscemi
  5. Hamish Hawk – Cat Tattoos
  6. Bullion, Charlotte Adigéry – World_Train
  7. Blaudzun – Shades (NL)
  8. HUNK – Blushing Over Nothing (NL)
  9. Cold Cave – Shadow Dance (Breekijzer)
  10. Blossoms – What Can I Say After I’m Sorry? (Popwarmer)
  11. Radio Free Alice – 2010 (Martje’s <3)

Hamish Hawk – Big Cat Tattoos

Hamish Hawk is een Schotse zanger en tekstdichter met bijna zes albums op zijn naam. Zijn ietwat theatrale stijl wordt gekleurd door zijn unieke timbre. Hamish is een bariton.

Een ander kenmerk zijn zijn teksten, qua inhoud, maar ook wat lengte betreft. Zijn voordrachten lopen daarom soms het gevaar wat langdradig of eentonig te worden. Maar in afgemeten doses -zoals een single- zijn ze goed te behappen. In Big Cat Tattoos leest Hamish iemand in niet mis te verstane bewoordingen de les. Muzikaal vertoont Big Cat tattoos overeenkomsten met de hectische indie van Franz Ferdinand en de neurotische rock van David Byrne, die weliswaar getogen is in de V.S., maar net als heer Hawk geboren in Edinburgh. Dat zesde Hamish Hawk album staat voor half augustus en gaat ‘A Firmer Hand’ heten.

The Waeve – City Lights

The Waeve is terug! Misschien wel voorgoed. Het recente optreden van Blur, de hoofdband van Waeve man Graham Coxton op Coachella was een fiasco. Er komt een film over de comeback tour van Blur, maar daarna is waarschijnlijk basta. Lang leve The Waeve dan maar.

Nieuwe single City Lights, wederom een gezamenlijke pennenvrucht van Coxton en zijn eega Rose Elinor Dougall mag dan geen hemelbestormende en bakens verzettende topsong zijn. Lekker is deze ode aan het stadsleven wel met zijn fijne gitaarsolo en opwinding wekkende saxsoli. Een wat minder gepolijste Roxy Music, daar doet The Waeve hier wel aan denken. City Lights is de eerste single van een nog te voltooien tweede album van de Coxonnetjes.

Alien Chicks – Steve Buscemi

Alien Chicks is een zes singles oude postpunktrio uit Londen. Ondanks de naam zit er maar één vrouw in de band en al helemaal geen aliens.

Nieuwe single Steve Buscemi is een net niet overkokende, moshpit ontlokkende song met opgefokte naar rap neigende leadzang. Andere kenmerken zijn een felle gitaarsolo en een amechtige sax in het outro. De single begon als grap, gaat helemaal niet over de acteur van Fargo en Reservoir Dogs, maar maakte live zoveel los dat er een serieuze song van hebben gemaakt. Medio juli komt de debuut EP van Alien Chicks uit. Die gaat uiteraard gepaard met een tournee, die de band (weer) in NL zal doen belanden.

1 september, Bruis Festival, Maastricht.

7 september, Misty Fields, Heusden.

5 oktober, Come As You Are, Eindhoven.

21 november, Cinetol, Amsterdam.

22 V11, Rotterdam.