Category: Nieuwe Muziek

The Smile – Cutouts

The Smile – Cutouts (XL Recordings)

Net op het moment dat je je afvraagt of dat arbeidsethos van Thom Yorke niet te veel tijd opeist, heeft hij alwéér een nieuwe plaat uitgebracht. Nu weer met The Smile. Wie laat tegenwoordig de hond uit, haalt servies uit de vaatwasser en zet boerenkool op tafel? Dat ze zelfs bij King Gizzard & The Lizard Wizard denken: Gast, kan dat niet wat minder?

Het is de tweede plaat van The Smile dit jaar en Yorke schreef tussendoor ook nog filmmuziek voor de Italiaanse productie Confidenza. Is het de boeddhist in Yorke, die mediterend door het leven gaat, die hem zoveel creatieve rijkdom schenkt? Niet geloven in een of andere god werkt zalvend voor de Brit, die tussendoor ook nog weleens een album produceert, links en rechts, optreedt in diverse landen en zijn bandje Radiohead laat verslonzen. A Moon Shaped Pool dateert immers uit 2016.

Niettemin valt er genoeg te genieten voor liefhebbers van die formatie, omdat Yorke vrijwel te allen tijde dicht bij het werk van zijn eerste geesteskind blijft. Zeker met The Smile. Ook Cutouts is weer zo’n ongelooflijke groeibriljant. Zo’n album waarvan je na één draaibeurt denkt: ik moet het allemaal nog zien. Komt dat wel goed, jongens? En ja hoor, er wordt weer volop 180 gegooid. Een aantal pijlen vliegt húp, zo in de bull’s eye.

Het hypnotiserende Colours Fly bijvoorbeeld, met dat hemelse repeterende basloopje en subliem gedoseerde elektronica. Wie blijft er stilstaan wanneer het voortreffelijke funky Zero Sum voorbij komt? Ondergetekende niet. Het soulvolle sentiment in Eyes And Mouth, dat toch ook weer een dansbaar ritme heeft, kan een mens zó gelukkig maken.

Het stuwende No Words (opnieuw retedansbaar!) waarin het soepele drumwerk van Tom Skinner net zo belangrijk is als de bas van Jonny Greenwood (ja, die zit ook nog steeds in Radiohead) is een van de allersterkste en dansbare nummers die die band nooit schreef. The Smile, ik krijg die lach niet van m’n gezicht. Pieter Visscher

Cardinals – Get It

Cardinals is er nog niet, maar nu ze de steun hebben van Fontaines DC en KNEECAP zit de band uit het Ierse Cork in een stroomversnelling.

Cardinals maakt franjeloze indie-rock met semi-autobiografische teksten over de leven in het algemeen en het hunne in het bijzonder. De band is trots op hun afkomst. In vrijwel al hun nummers zit wel een traditioneel Iers instrument. In Get It is dat een (houten) fluit. De release van de nieuwe single is ook het startsein van een nieuwe tournee.

Die brengt de band op 12 oktober naar Tilburg voor het Here’s The Thing Festival en de 25ste naar Amsterdam voor een acte de présence op London Calling.

Chokecherry – Mirror Mirror

Chockecherry blijft verrassen. De band verscheen in ons vizier met het donkere, maar poppy Afterglow.

Ze hielden de aandacht vast met het wat meer obscure No Other Place en het shoegazerige Messy Star.  En nu verrassen de dames met het stampende Mirror Mirror, een nummer met zoveel vuur en volume dat we er maar meteen Breekijzer van hebben gemaakt! Wat ook helpt is de wereld-riff waaraan de song is opgehangen en de versnelling die vlak voor de finish wordt ingezet. Dik drie minuten vrouwenpowerpop in de traditie van Joan Jett & The Blackhearts, The Runaways en L7. Wat wil een mens nog meer?

Sorry – Waxwing

Een bandnaam als Sorry is vragen om moeilijkheden. ‘Hoe heet je band? Sorry‘. ‘Hoe je band heet. Sorry‘. Ben je doof of zo? De naam lijkt bewust gekozen, want ook de muziek van het gezelschap zich noemende Sorry kan voor de nodige verwarring zorgen.

Neem nieuwe single Waxwing. Dat is een vogel, een pestvogel in het Nederlands. Die naam danken ze aan een middeleeuws bijgeloof. Men dacht toen dat pestvogels onheil brachten. Nou daar heeft Sorry een liedje over geschreven, dat dus niet over vogels gaat, maar over Mickey, dezelfde Mickey als waar Toni Basil ooit over zong. Die Mickey is ondertussen dik veertig jaar ouder dan toen Toni hem bewierookte, maar volgens Sorry Frontvrouw Asha Lorenz, is hij nog steeds ‘so fine’.

De muziek van Waxwing is een universum op zich, meer pop dan rock, maar wel indie en geen mainstream. Makkelijk qua klank, ingewikkeld wat compositie betreft. Dark Abba zou een omschrijving kunnen zijn. Of post-pop. Maar hoe je het beestje ook bestempelt, Waxwing boeit van het plotselinge begin tot het onverwachte einde.

Sorry komt uit het Londen van boven de Theems en is regelmatig op onze zender te horen o.a. met Perfect en Starstruck van hun eerste album. Met Let The Lights On en Closer van hun tweede plus nog was losse singles waaronder Cigarette Packet, hun grootste succes tot nu toe. Over een derde album nog geen nieuws, maar middels Waxwing laat Sorry horen niet stil te zitten. Of staan.

Babe Rainbow – LONG LIVE THE WILD

Babe Rainbow heeft onderdak gevonden bij p(doom) records; het recent opgerichte label van King Gizzard & The Lizard Wizard.

Logisch zou je bijna zeggen, want beide bands hebben wel het een en ander gemeen. Zoals een voorkeur voor psychedelica, lol in jammen en een  onafhankelijke geest.

LONG LIVE THE WILD is Babe Rainbow ten voeten uit, een lome, zonovergoten muzikale trip met een tekst over de schoonheid van ongerepte natuur. In dit geval die van de Australisch Oostkust. Volgens Shu MacKenzie van King Gizzard, die de track mixte is LONG LIVE THE WILD misschien wel het leukste en lekkerste liedje van Babe Rainbow tot nu toe. Maar die is natuurlijk niet objectief.

THUS LOVE – All Pleasure

All Pleasure is de toegankelijkste song van THUS LOVE tot nu toe.

We herkennen de band van Birthday Song en Repetitioner aan de Nirvana-eske break, maar de afgewisselde leadzang is nieuw en ook de sfeer is uitbundiger dan we van de regenboogrockers zijn gewend. Meer post pop dan post punk dus.

Dat is geen klacht maar een constatering. De band lijkt zelf ook in hen sas met All Pleasure, want ze hebben het verkozen tot titelsong van hun tweede album, dat op 1/11 uitkomt. O.a. op zilverkleurig vinyl.

In maart is THUS LOVE in het land voor concerten in Rotterdam en Amsterdam.

Future Suns – Scorpio

Future Suns – Scorpio (eigen beheer)

Ook het vijfde studioalbum van het trio Future Suns (Scorpio) is een mix van industrial, elektro, indiepop/rock en dance. Een nichegeluid dat in binnen- en buitenland alsmaar meer erkenning in de wacht sleept.

Future Suns bestaat naast Alkmaarder Robert Schuurman (Scurio) uit het Amerikaanse stel Simian Crease (multi-instrumentalist Michael Miles – ook verantwoordelijk voor de teksten) en Reyna Lindelof, die beiden de vocalen verzorgen. De drie hebben de plaat ook eigenhandig geproduceerd.

Schuurmans creatieve brein staat nauwelijks stil en al die zegeningen worden andermaal ten volle benut op deze nieuwe langspeler. Waar we opnieuw songs op horen die dansvloeren kunnen vullen.

Eerder noemden we de muziek van Future Suns spacy indietronica en die sticker kan er opnieuw op worden geplakt. Kenmerkend blijven de onderscheidende ritmes die het trio uit allerhande elektronica weet te toveren. De stemmen van Simian Crease gedijen optimaal binnen die sound. Evenals de vervreemdende teksten. Het wordt tijd dat we Future Suns eens live aan het werk kunnen zien. Benieuwd hoe dat uitpakt. Pieter Visscher

 

Father John Misty – She Cleans Up

Je kunt veel zeggen van Father John Misty maar niet dat hij vaak in herhaling valt. Als er al een rode lijn te ontwaren is zijn muziek dan is het dat hij zijn teksten centraal staan. Maar die teksten presenteert hij dus in de meest uiteenlopende vormen.

She Cleans Up is het soort monotone grotestadsrock waar Lou Reed patent op had. Father heeft zoveel te vertellen dat de solisten er bekaaid afkomen. Heel af en toe lukt het de blazerssectie om zich er tussen te wormen, maar verder dan een korte break komen ze niet. En waar rept de eerbiedwaardige artiest over? Over Maria Magdalena, demonen en de laatste dagen, kortom ‘the usual stuff’.

She Cleans Up komt net als Graadmeter hit, I Guess Time Makes Fools Of Us All op het nieuwe album van mister Misty, Mahashmahashana. Releasedatum 22 november.

Concert 10 april TivoliVredenburg.

Dorpsstraat 3 – Die Wonen Niet Hier

Dorpsstraat 3 verplaatst zich in het dagelijks leven van een fabrieksarbeider. (Tata Steel ?)

Ze stellen zich zo’n bestaan voor als dodelijk saai. Alleen de hoop op een rustige oude dag -ver van hier- houdt hen staande.  Van hun bovenbazen hoeven ze niks te verwachten, want Die Wonen Niet Hier. Het gros van de bezongen werkers heeft een allochtone achtergrond. Vandaar de oosterse melodie van Die Wonen Niet Hier. Tenminste zo interpreteren wij de tekst. De boksende dames in de clip suggereren een hele andere uitleg. Interessant.

Dorpsstraat 3 wordt per release beter. Goed nieuws dus dat er een compleet album in aantocht is.  Staal op Staal wordt op 14 februari verwacht.

Popwarmer: Bea and her Business – Safety Net

De jonge Londense singer-songwriter en multi-instrumentalist Bea Wheeler, bekend als Bea and her Business, maakt soulvolle popmuziek. Ze is pas twintig jaar, maar valt op door haar volwassen zangstem en eerlijke, ontwapenende teksten. Eind 2023 bracht ze haar debuut-EP ‘Introverted Extrovert’ uit, met hierop de radiohit ‘Born To Be Alive’. Het nummer is al bijna 30 miljoen keer gestreamd op Spotify en heeft haar een grote fanbase op TikTok opgeleverd. In mei 2024 kwam opvolger ‘Me vs. Me’ uit, met hierop zes ijzersterke popnummers. Rond diezelfde periode was Bea voor het eerst in Nederland te zien in Bitterzoet, vorige week was ze terug voor een grotere zaal in de Tolhuistuin. Alles groeit dus, net als haar songs. Safety Net is een ontzettend vrolijke oorwurm die je lekker vaak hoort deze week op Pinguin Pop.