Het is een schitterende editie, Haldern Pop 2026, in het prachtige Duitsland, waar de crème de la crème uit de mondiale wereld van de indie zich andermaal verzamelt. Een feest voor fijnproevers. Zoals luisteraars van bijvoorbeeld het indiestation van Pinguin Radio. Smullen! Omringd door grazende koeien, boerderijen, jonge kalfjes en louter blije mensen. Wat een editie, wat een (muzikale) vreugde van woensdag tot en met zaterdag. De Haldern Pop-slogan dit jaar: Einer sich selbst kopierenden Welt gehen die Originale aus. We krijgen er geen speld tussen.
Tekst Pieter Visscher, foto’s Sander Brugman
Propvolle Haldern Popbar voor Hex Girlfriend donderdagmiddag 12 uur. Enthousiast trio uit Londen dat de meute al vroeg aan het swingen krijgt aan het begin van de middag. Met een mooie mix van rave en rock die niet gespeend is van een stukje theatraliteit.
We zien de Poolse Yana Couto in de kerk met haar met warme elektronica aangelengde pianopartijen. Mooi contrast met de avond ervoor toen Miland ‘Mille’ Petrozza van de Duitse metalband Kreator geïnterviewd werd naar aanleiding van zijn biografie Your Heaven, My Hell: Wie Heavy Metal mich gerettet hat en hij zo nu en dan z’n gitaar erbij pakt. Snoeihard.
In het Jugendheim het Londense Ugly, dat de ook veel op het indiestation van Pinguin Radio gedraaide hits Gallowine, Next To Die, en Shepherd’s Carol niet links laat liggen. Mooie band blijft het toch. De geest van formaties als Pavement en The Mars Volta waart rond. De bandnaam wordt andermaal geen eer aan gedaan. Dat blijft een aandachtspunt.
Het hoofdpodium wordt geopend door het charmante Horsegirl (foto). Drie (gekscherend) paardenmeisjes zien we. Uit Chicago. Ontspannen band, met een geregeld misschien iets te nonchalante sound en dito podiumpresentatie. Cool zijn wordt hier enigszins tot kunst verheven. Indierock, schatplichtig aan, bijvoorbeeld, een Breeders.
Iedereen staat in de Niederrheintent en dan blijkt dat de punkrock van de Duitsers met die prachtige bandnaam populair is. Dat kunnen we ook zeggen van The Sick Man Of Europe, dat een uit z’n voegen barstende spiegeltent voor zich heeft gewonnen. Prettige, zelfs geregeld heel erg prettige postpunk uit Engeland. Zeker als de synthesizer wordt ingevlogen.
Friko, ook uit Chicago, doet het goed op het hoofdpodium. De Amerikanen laten horen live indruk te kunnen maken. Lastig te vangen formatie die zich in het schemergebied tussen David Bowie en Beach Boys bevindt.
Bleech 9.3 gaat ‘s avonds op herhaling in de Niederrheintent na ‘s ochtends de Popbar al te hebben platgespeeld. Emotievolle postpunk uit Engeland. Gitarist Sam Duffy is een lookalike van Dexter Holland.
Wanneer je nadenkt over de bandnaam Black Country New Road dan kom je al snel tot de conclusie dat er alcohol in het spel moet zijn geweest. Mogelijk na een odyssee aan teleurstellingen. Maar de weg bestaat dus echt! In Engeland, the West Midlands om exact te zijn. Het is een bandnaam die in elk geval blijft hangen. De Britse formatie heeft met de drie fluwelen vrouwenstemmen goud in handen binnen het artistieke geluid dat het zestal neerzet.
Gans, in de spiegeltent, tapt uit andere vaatjes. Schitterend trio dat de boel op z’n kop zet met drums, gitaar, elektronica en een saxofoon. Vist geregeld in dezelfde vijver als Fat Dog. Zeer opzwepende, dansbare potpourri van te veel invloeden om op te noemen. Wat. Een. Ongelooflijk. Gekkenhuis.
Erotic Secrets Of Pompeii (foto) opent het bal in de Haldern Popbar vrijdagochtend. Heel expressief combo uit Engeland dat met een theatrale mix van postpunk, glamrock en onversneden rock-‘n-roll ook nog eens aan de eighties refereert. Zanger met Jack Nickolson-achtige mimiek.
Het onder meer door Radiohead geïnspireerde District Five (foto) uit Zwitserland maakt vanaf de eerste noten indruk in het afgeladen Jugendheim, waar het bloedheet is. Goeie zanger, met flink wat galm op de microfoon tijdens de openingstrack, zonder dat dat storend werkt. Daarna is de galm vrijwel niet meer nodig. We horen uitdagende ritmes, meer dan geregeld jazzy uitstapjes, een saxofoon; het is divers wat er allemaal wordt neergezet door het kwartet. Leuke spreker ook die Tapiwa Svosve. Krijgt de lachers op z’n hand. Komt, in vlekkeloos Duits, geregeld met aardige narratiefjes op de proppen. Over een droom die hij had, bijvoorbeeld. Meteen een nummer over geschreven. IJzer smeden als het heet is. Zulke gasten. “Klassiek geschoolde drummer”, weet boegbeeld Jan van Sounds Tilburg te melden. Gaat ongelooflijk mooi op in zijn eigen muziek. District Five is een van de vele hoogtepunten op Haldern Pop 2026. ‘s Avonds weer, in de Niederrheintent.
In de Popbar de Londense band Little Grandad, die de IJsbreker scoorde op Pinguin Radio met hun Babe, We’ve Run Out Of Time Again. Ze sluiten ermee af en ontvangen een oorverdovend applaus.
Wallners (foto) zien we in de spiegeltent. Waar die bandnaam aan is ontleend? Het gaat om de broers en zussen Wallner. Uit Wenen. Shoegazy dreampop. Schitterende zangeres, op een verhoging achter de rest. Sublieme bandopstelling. Soms wordt het gaspedaal éven ingetrapt en wordt er stiekem gerockt. Niet te veel. Heel gedoseerd. Als de housebeat erin komt en Anna achter een doos elektronica is gaan staan wordt het pas écht interessant met de Oostenrijkers. Op voortborduren, zou je denken?
Adult Dvd, op hetzelfde podium, heeft een attitude die we zo graag zien bij postpunkbands uit Engeland. Goeie naam ook natuurlijk. Fijne dancepunk van het Leedse zestal, met een prominente rol voor (vintage) elektronica. Soms waan je je, met de ogen dicht, even op Dance Valley. Ja, zo zweep je dus massa’s op. Zanger Harry Hanson beweegt tussen Ian Brown en Liam Gallagher. Meer vocaal talent in de band overigens. “Start moving now, please!” Daar wordt gehoor aan gegeven. Band stond al op Sniester en Left Of The Dial. Crowdsurfers doen hun best om indruk te maken. Dat lukt.
Naïka (foto) op het hoofdpodium, verkent de uithoeken van de pop en soul, met een fijne band die goed weet wat mevrouw wil. Wulpse verschijning, die woonde in Kenia, Frankrijk en Zuid-Afrika om uiteindelijk rust te vinden in het wilde Miami. Haldern is spoorslags verliefd op de frêle danseres met dat zwoele stemgeluid en felrode, verbluffend fraaie jurk. Het is 21 uur, de temperatuur nog aangenaam, en Naïka onderzoekt of Haldern ook openstaat voor wat opwindende salsa. Geen twijfel, dame! Killing Me Softly wordt ook nog gebracht, als hemelse versie. Jeetje, wat mooi. “Sometimes we have to say FISH, zegt ze. “Fuck It, Shit Happens.” Onze buiging wordt nog wat dieper.
Asaf Avidan zien we ook op de mainstage, met zijn ongelooflijk excentrieke stemgeluid. De Israëliër is een rasartiest. Zijn dansen, beweginkjes, rake opmerkingen; het is allemaal van erg hoog niveau. De wereldhit One Day / Reckoning Song laat-ie niet liggen en we dansen nogmaals het zweet op onze rug.
Bij Cardinals, in de spiegeltent, lijkt de soundcheck niet helemaal lekker te zijn verlopen. Het geluid is hol, wat blikkerig en het lijkt alsof alleen de mensen voor in de tent horen wat ze willen horen. Dat is jammer, omdat de Ieren nogal wat goeie liedjes hebben staan op het dit jaar verschenen albumdebuut.
Lucy Kruger and the Lost Boys (foto) opent in het Jugendheim (sympathieke soos in Haldern) met een potpourri aan stijlen. Nauwelijks te categoriseren band met een in Zuid Afrika geboren zangeres. In de kleine liedjes wordt veel emotie gestopt. Mooi. De hele band resideert in Berlijn.
Het Britse The 113 (foto) is al veel te groot voor de Haldern Popbar waardoor velen teleurgesteld buiten moeten staan. Gelukkig is het geluid van de punkrockformatie uit Leeds dermate hard dat ook zij het nodige meekrijgen van de vrij melodieuze sound van het furieuze kwartet. Binnen het genre is het buitencategorie. Het is smullen van de eerste tot de laatste seconde. Zo klinkt prettig boos zijn, lieve mensen. Gelukkig staat de band tweemaal geprogrammeerd op de zaterdag. ‘s Avonds nog een keer, in de Niederrheintent. Wir freuen uns auf euch. Zanger Jack Grant heeft het nodige weg van AZ-spits Troy Parrott en draagt ook nog eens een voetbalshirt. Celtic?
“I always wanted to do this”, zegt zangeres River Fernandez van het Londense 1000 Rabbits (foto) terwijl ze tegen haar publiek aan gaat staan. De indiepop/rock van het quintet is onderhoudend. Niet in de laatste plaats vanwege elektronica en een viool.
Chéri Chéri (foto) uit Parijs betekent drie vrouwen, twee mannen en onversneden rock-‘n-roll. Alles in het Engels. Er is geen woord Frans bij. Zangeres in uitdagend lederen pakje in een spiegeltent waar de temperatuur op sommige plekken rond de 40 graden moet zijn. Sauna-achtige taferelen in schitterend Haldern. Waar de koeien dus nog altijd grazen rondom het festival, dat ook in 2026 zonder enige twijfel het predicaat beste festival ter wereld mag dragen. Met heel veel trots.
