Niet het feit dat U2 na 9 jaar weer iets nieuws uitbrengt was geen voorpaginanieuws. Dat er weer iets van ‘the unforgettable fire’ in de band smeult is dat wel.
Dat vuur is aangewakkerd door de toestand in de wereld. De songs op de nieuwe EP Days Of Ash behandelen allemaal een brandende kwestie; De V.S. onder Trump, de oorlogen in Gaza en Oekraïne en de neergeslagen opstand in Iran. Songs Of The Future gaat over Sarina Esmailzadeh, een 16 jarig meisje dat in 2022 stierf na martelingen door het regiem van de Ayatollahs. Deze misdaad inspireerde Bono tot een indringende tekst en de band met Larry Mullen Jr terug achter de drumkittot een van hun sterkste songs in jaren.
Hoe ze het hem hebben geflikt is niet helemaal duidelijk, maar na nog maar drie singles is Honey I’m Home nu al een naam die rond zoemt. En niet alleen in ons land, maar ook in de diverse buitenlanden.
De Amsterdammers zullen komende weken te zien zijn in steden als Parijs, New York en Berlijn. Ook South By South West zal door het vijftal worden aangetikt. Ze durven. En dan bedoelen we vooral het trotseren van de Texaanse douane en niet het spelen voor een Amerikaans publiek. Dat maken de singles wel duidelijk. De Honey’s hebben stijl en kunnen spelen. Veelzijdig zijn ze ook, de band wordt dan wel gepresenteerd als zijnde Shoegaze. Ze hebben zoals het poppy Pretty laat horen een rekkelijke opvatting van het idioom. Nadeel van het feit dat er in het buitenland zo aan de band wordt getrokken, is dat ze hier bijna niet te zien zijn. Dat kunnen ze goed maken door de hopelijk snelle release van hun debuutalbum te laten volgen door een uitgebreide Nationale tournee.
De Zweedse indiepop koningin Lykke Li is back. Maar als je zegt Nelly Furtado zou je het bijna ook geloven. Want wat een banger is Lucky Again! We hebben al langs niks van de maakster van I Follow Rivers en Little Bit gehoord, uit 2022 dateert de laatste plaat. En sowieso was het laatste werk van de Zweedse een beetje vaag. Op 8 mei verschijnt haar nieuwe album The Aftertparty, we zijn dus helemaal lucky again!
Lykke Li gaat verschillende festivals doen waaronder Coachella en is te zien in concerten samen met Wolf Alice en Robyn.
Daar heb je de vreemde volgels van Hen Ogleddweer!
De Noord-Engelse band zorgde voor de nodige controverse met Scales Will Fall in Pinguin gelederen. Maar inmiddels is wel duidelijk dat we met onze waardering voor het zonderlinge kunstenaarscollectief niet alleen staan. O.a Oor, The Guardian en de Volkskrant publiceerden juichende recensies van DISCOMOBULTED, het vijfde album van Hen Ogledd. De opvolger van Scales Will Fall, Clara was zelfs ons te ongewoon, maar End Of The Rhythm durven we wel weer los te laten op het niets vermoedende volk. De nieuwe single is een nieuwe variant op de neolithische paddo punkfunkfolk van het voorwereldlijke Hen Ogledd.
Ook het herboren Pulp is present op het nieuwe benefietalbum van Warchild.
Het min of meer live in de Abby Road studio opgenomen Begging For a Change is een Alabama 3 achtige gospel-rocksong. Vocaal wordt Jarvis Cocker bijgestaan door het kopstukkenkoor dat ook te horen is op de bijdrage aan HELP 2 van Damon Albarn. De tekst is typisch Jarvis Cocker; een opsomming van alle dingen die hij graag aan zich zelf zou willen veranderen. Nu een paar nummers zijn vrijgegeven, is wel duidelijk dat het initiatief van Warchild het beste in de meewerkende artiesten naar boven heeft gehaald.
Karnivool startte vlak voor de eeuwwisseling en heeft vanaf het begin gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. Daarom telt de catalogus van de band uit Perth nog maar vier albums inclusief het begin vorige maand verschenen Verses. Karnivool mag graag strooien met akkoorden en tempowisselingen. Het oergevoel- de onstuitbare opwelling van blijheid en energie die goede hardrock losmaakt- komt echter nooit in het gedrang. Case in point is meest recente single, Animation.
Karnivool komt zeer binnenkort onze kant op. Je kunt ze gaan zien horen en ruiken op 24 april in 013, Tilburg en/of een dag later in De Casino in Sint Niklaas (B)..
Na drie albums hief Black Midi zich twee jaar geleden plotseling op. Er was uitgehaald wat er in zat.
Zanger Geordie Geep ging solo. Rond de overige leden bleef het stil totdat onlangs het nieuws naar buiten kwam dat gitarist Matt Kwasniewski-Kelvin onverwacht is overleden. Naar nu blijkt is bassist Cameron Picton een nieuwe band begonnen. My New Band Believe is een opvallende naam die prima past bij de muziek die minstens zo bijzonder is. Nieuwe single Numerology is een gelaagde en vernuftige semi-akoestische popsong met jazzinvloeden. Meer een medley dan een simpel liedje. Ook al is het best ingewikkeld wat hier wordt gepresenteerd, behapbaar is het wel. En er is een precedent. Luister naar The Original Soundtrack (1975) en ouder werk van 10cc en je hoort waar My New Band Believe (een deel van) zijn ideeën vandaan heeft.
De meeste bands die al wat langer meedraaien, dreigen te verzanden in een herhaling van zetten. Succes als dat hen ooit al ten deel is gevallen, komt meestal met het eerste of tweede album. Alles wat volgt is vaak meer of minder van het zelfde laken een pak.
Om die reden verwachtten we niet veel van het zesde album van Nothing. De shoegazeband uit Philadelphia had een kleine tien jaar geleden even de wind mee, maar is uiteindelijk nooit echt doorgebroken. Dat zanger-gitarist Nicky Palermo een beetje de dictator uithangt zal niet hebben geholpen. Nu is hij nog het enig overgebleven lid van de club die in 2010 aftrapte. Omringd door een vers team muzikanten is Palermo onlangs de studio ingedoken om een nieuw album te gaan maken. Tegen alle verwachting is dat een prima plaat geworden. Palermo lijkt per liedje te hebben gekeken wat er het best bij past en heeft daar de juiste muzikanten bij gezocht. In mindere handen zou dat een lappendeken van een album hebben opgeleverd. Palermo komt er mee weg simpelweg omdat zijn songs zo sterk zijn. Zingen kan hij ook net als gitaarspelen. Die talenten komen mooi samen in never come never morning, een gevoelde rockballad die alles heeft om classic te worden. En, het is dus niet het enige goede nummer op A Short History Of Decay.
Eerder deze maand verscheen ‘Piss In The Wind’, het nieuwe studioalbum van Joji, via Palace Creek. Op dit 21 tracks tellende album brengt Joji zijn muzikale verleden en heden samen in een gelaagde mix van melancholie, spanning en atmosferische productie. ‘Piss In The Wind’ markeert een nieuw creatief hoofdstuk in zijn carrière.
Op ‘Piss In The Wind’ brengt Joji zijn muzikale verleden en heden samen. Het album combineert introspectieve, melancholische songwriting met rauwe en atmosferische producties, en laat een artiest horen die zijn alternatieve popgeluid verder verdiept. De sterke visuele en creatieve richting van het project, waaronder videoclips die verwijzen naar zijn vroege YouTube-periode, vormt samen een gelaagd geheel waarin Joji zelf bewust buiten beeld blijft.
Het album bestaat uit 21 tracks en bevat samenwerkingen met Giveon, 4batz, Yeat en Don Toliver. Deze bijdragen versterken de veelzijdigheid van het project en onderstrepen Joji’s vermogen om verschillende stijlen samen te brengen binnen één samenhangende wereld.
In aanloop naar de release verscheen een reeks singles die de muzikale breedte van het album laten horen, waaronder de Popwarmer van deze week ‘LOVE YOU LESS’, ‘Past Won’t Leave My Bed’, ‘If It Only Gets Better’ en ‘PIXELATED KISSES’. Die laatste betekende Joji’s eerste nieuwe muziek na een meerjarige pauze en werd binnen korte tijd wereldwijd miljoenen keren gestreamd, met noteringen in diverse internationale hitlijsten.
‘Piss In The Wind’ volgt op het album ‘SMITHEREENS’ uit 2022, waarop onder andere de wereldwijde hit ‘Glimpse of Us’ te vinden was.
