Category: Nieuwe Muziek

Wolf Alice – Blue Weekend

Wolf Alice – Blue Weekend (Dirty Hit/Mattan)

Is Ellie Rowsell de beste zangeres die rondloopt in het pop-rockcircuit? Dat is een vraag die al een jaar of elf gesteld kan worden; in 2010 debuteerde de band Wolf Alice met een titelloze ep. Rowsell beheerst alle zangfacetten binnen het muzikale metier.

Grootste zangprestatie van Rowsell (29) vond plaats op het werkelijk sublieme Visions Of A Life (2017), als Rowsell zó godvergeten veel gevoel legt in het geweldige Planet Hunter dat ondergetekende het niet droog wist te houden bij de eerste luisterbeurt. Alles wat muziek het belangrijkst maakt op onze verwilderde planeet zit verwerkt in die epische prachtsong. Op een album waarop Rowsell ook zo schitterend fluisterzingt. Zoals alleen zíj dat kan. Ze sleurt je mee in haar universum. Of je dat nu wil of niet. Er is geen ontkomen aan.

Visions Of A Life is het magnum opus van de Engelse formatie, die nu, vier jaar later, terugkeert met een album dat raakt aan het enorm hoge niveau van zijn voorvanger. Dat maakt het allemaal extra knap. Terwijl het geluid zonder meer poppier is geworden. Wat radiovriendelijker voor de massa. Een enkele track misschien zelfs voor de goegemeente.

Rowsell verkent op Blue Weekend iets minder de uithoeken van haar vocale capaciteiten; ze is minder vaak (zó prachtig, en gemeend) boos en getergd. Het leidt in elk geval tot de meest consistente collectie songs die op plaat is gezet door Rowsell en haar drie bandgenoten.

Opvallend is het intro van Feeling Myself, dat sterk doet denken aan dat van The Rolling Stones’ Gimme Shelter. Je moet het maar durven. Wat verder opvalt is dus dat Wolf Alice een soort innerlijke rust heeft gevonden. Wat leidt tot sfeervolle indierock met wat meer poppy accenten op een album waarop Rowsell maar tweemaal (het venijnige Smile (goeie clip ook!) en de woeste punkrocker Play The Greatest Hits) écht het achterste van haar tong laat horen. De rest van haar gezang is ‘slechts’ wonderschoon. Pieter Visscher

 

La Luz – Watching Cartoons

La Luz is altijd een band met een visie geweest. Kijkend naar hun discografie zien we dat het een onderzoek is naar het balanceren van zowel hemelse als angstaanjagende geluiden voor een weelderige stijl van rockmuziek die helemaal van hen is. Op hun titelloze vierde album lanceert La Luz zichzelf onbevreesd in een nieuw rijk van emotionele intimiteit met een verzameling liedjes doordrenkt van de mysteries uit de natuur gegrepen en de magie van de menselijke muzikale chemie die tot uiting komt tussen gitarist en songwriter Shana Cleveland, bassist Lena Simon en toetsenist Alice Sandahl.

Om het onderzoek van La Luz vorm te geven, vond de band een geestverwant in producer Adrian Younge. Younge, vooral bekend vanwege het werken met hiphop-, soul- en jazzacts, zag in La Luz een muzikale verwantschap die het genre overstijgt. “They are never afraid to be risky and their style is captivating. I don’t work with many bands, but I love taking chances on people that share the same vision. We both love to be ourselves, and it was an honor to work with them.” Het album is opgenomen in de Linear Labs Studio in Los Angeles.

Na La Luz’s eerder gelanceerde single ‘In the Country’ deelt de groep vandaag een nieuwe video voor ‘Watching Cartoons’. Dit mixed media-avontuur volgt de band terwijl ze de hele dag tekenfilms kijken, maar het wordt duidelijk dat er iets niet klopt! Nadat de band een mysterieuze tv cadeau krijgt, wordt Lena meegezogen in een van hun favoriete tekenfilms. Lukt het Shana en Alice haar te redden voordat het te laat is? Stem je schermtijd af op de de video en ontdek het antwoord…

The War On Drugs – Living Proof

The War On Drugs verkent op hun nieuwe single de grens tussen fraai en saai. Living Proof is zo’n nummer dat voorbij is zonder dat je er erg in hebt. Maar. Als je aandachtig luistert dan hoor je toch wel mooie dingen hoor! Living Proof is een Americana ballad in de traditie van Dylan, Springsteen en Petty. Maar zo down en out als Adam Granduciel op Living Proof klonken zij zelden.

Tegen een naakt decor van piano, gitaar en melotron horen we Granduciel op zijn kwetsbaarst, zingend over de pijn van een liefde die niet heeft mogen zijn.

Na een introvert intro gaat het tempo een beetje omhoog, ook zwelt het volume enigszins, maar het blijft allemaal uiterst kalm, cool en beheerst. Wanneer Granduciel er verbaal niet meer uitkomt, laat hij zijn gitaar spreken. Ook zijn solo is zo laid back als JJ Cale op een lome zondagochtend. Het slot overvalt je bijna zo plots is het.

Met zijn speeltijd van nog geen vijf minuten is de nieuwe single voor TWOD begrippen aan de korte kant. Het zou daarom goed kunnen dat Living Proof onderdeel is van een langer epos. Eind oktober weten we meer. Dan verschijnt  de opvolger van het vier jaar oude A Deeper Understanding onder de titel I Don’t Live Here Anymore.

Als alles goed gaat is The War On Drugs volgend jaar april te zien in de Ziggo Dome.

Orla Gartland – You’re Not Special, Babe

Orla Gartland maakt alternative pop in de lijn van o.a. Stevie Nicks, St. Vincent, Regina Spektor en HAIM. Ze is geboren en getogen in Dublin en begon liedjes te schrijven toen ze 14 jaar oud was. Inmiddels heeft ze meer dan 55 miljoen streams achter haar naam staan (waaronder de Pinguinhits Pretending en Zombie!) en luisteren ruim 750.000 Spotify luisteraars maandelijks naar haar muziek. Op 20 augustus verschijnt haar debuutalbum Woman On The Internet. De nieuwste single heet You’re Not Special, Babe.

Colleen Green – It’s Nice to Be Nice

Colleen Green is altijd cool geweest, maar op I Want To Grow Up uit 2015 voelde ze het niet per se. Te jong om vrij te zijn van onzekerheden, maar oud genoeg om het beu te zijn dat deze haar leven bepalen, Green beleefde een existentiële crisis. Vijf jaar en een nieuw album later ontdekken we dat ze ontdekt wat het betekent om volwassen te zijn – en zich realiseert dat dit eigenlijk best Cool is – de titel van het album dat op 10 september uit komt bij Hardly Art.

Burnt out door de negatieve gevoelens tijdens de crisis en klaar om echt plezier te hebben met melodieën en beats, schakelde Green producer Gordon Raphael (The Strokes) in om haar liedjes naar een hoger niveau te tillen terwijl haar lo-fi-esthetiek intact bleef. Raphael, die een show in L.A. had gezien van deze coole dame, was naar eigen zeggen “struck by how confident and powerful she looked, even though she was the only one onstage.” Al fan zijnde, stemde ermee in om Cool te nemen en samen met drummer Brendan Eder en hiphopproducer Aqua was het nieuwe album gedurende een paar weken in Los Angeles in elkaar gezet.

Vorige maand kwam Colleen Green al met het voorproefje “I Wanna Be a Dog” waarmee het album Cool werd aangekondigd. Nu deel ze de anthemische track waarop de thema’s van het album samen komen, “It’s Nice to Be Nice”, is Green’s herinnering aan zichzelf dat je krijgt wat je geeft, dus het is belangrijk om te proberen de beste persoon te zijn die je kunt – een zwaarbevochten maar essentiële les in de emotionele volwassenheid die Cool definieert. Green zegt over de video “A nice video for a nice song.”

Amyl and The Sniffers – Guided By Angels

Deze Australische band heeft live een aardige reputatie opgebouwd, sinds hun internationale debuutshow in 2018 spelen The Sniffers met gemak de ballen uit Amy’s broek. The Great Escape, SXSW of Paradiso Noord, het was allemaal even wild en dat leverde de gekke, doch sympathieke punkers een deal op bij Rough Trade Records, een titelloos debuut én wonnen ze een ARIA (Australian Recording Industry Association) Award voor Best Rock Album, nog voordat 2019 ten einde kwam. Ook het land down under ging op slot, de tijd van deze groep huisgenoten werd besteed aan nóg zwaardere referenties aanhalen uit de old-school rock’n’roll, moderne hardcore of de gebruikelijke thuislandhelden als Colored Balls en Cosmic Psychos terwijl Amy Taylor tekstueel inspiratie haalde bij haar rap-idolen & garagebands. Eind 2020 konden ze met producer Dan Luscombe de studio in. Zonder de onstuitbare slimheid, integriteit en onverschrokken openhartigheid van hun debuut te verliezen, neigt “Comfort to Me” volgens Amyl & The Sniffers nu meer naar ‘raw self expression, defiant energy and unapologetic vulnerability.’ Niet zo gek dus dat de eerste video van dit album in AU in premiere ging voorafgaand aan de filmvertoning van TERMINATOR 2, bekijk nu zelf “Guided By Angels”

My Blue Van – Catch My Drift

My Blue Van brengt hun nieuwe album uit met daarbij de single ‘Catch My Drift’. De band heeft op dit album vakkundig rauwe rhythm & blues, funk-rock en hiphop beats verweven tot een onstuitbare mix die venijnig op je trommelvlies slaat. In het verleden stond de band al in de finale van de Grote Prijs van Nederland, brachten ze drie albums uit, speelden ze live op NPO Radio 1 en verzorgden ze het support van Joanne Shaw Taylor (UK) in Paradiso Amsterdam. Daarnaast hebben ze al meerdere clubtours gedaan en gespeeld op veel verschillende festivals.

Courtney Barnett – Rae Street

Vorige week heeft alt-rock superster Courtney Barnett haar derde studioalbum aangekondigd. Deze nieuwe 10 tracks tellende plaat heet Things Take Time, Take Time en verschijnt op 12 november.

Things Take Time, Take Time is een sonische collage van diep persoonlijke snapshots van Barnett in een periode waarin ze zich op haar best voelt, en laat horen waarom de Australische wordt gerekend tot een van de meest invloedrijke en baanbrekende vrouwelijke singer-songwriters.

Het album is opgenomen in samenwerking met producer/drummer Stella Mozgawa (Warpaint, Kurt Vile, Cate Le Bon). Het is Barnett’s meest creatieve, mooiste en intieme werk tot nu toe. Het klinkt ontspannen en geeft een prachtige inkijk in haar privéwereld, vol liedjes die ongegeneerd gaan over liefde, vernieuwing, genezing en zelfontdekking.

Met de aankondiging van Thing Take Time, Take Time verscheen ook de eerste single Rae Street. De albumopener is een fijne mid-tempo essay dat in detail het dagelijkse leven van een kleine gemeenschap schetst tegenover de snelheid van de moderne samenleving.

Lala Lala – DIVER

Oke toegegeven, Lala Lala is niet de beste naam die je kunt bedenken. Dan moet je wel van goeie huize komen zou je zeggen. Als je het verhaal van Lillie West hoort, begrijp je beter waarom ze voor zo’n niets aan de hand naam als Lala Lala heeft gekozen. Tot nu toe maakte Lala Lala albums die een rechttoe rechtaan documentatie waren van haar eigen persoonlijke worstelingen, “Lamb” uit 2018 bijvoorbeeld, waarop thema’s als paranoia, rouw, geweld en verslaving niet geschuwd werden. Maar West wilde sonisch iets groters en thematisch meer naar buiten kijken, een plaat meer als een gedicht of een puzzeldoos in elkaar zetten, met sonische en lyrische aanwijzingen die de luisteraar in staat zouden stellen, zoals de titel al zegt, de deur te openen naar de grotere betekenis van die worstelingen. Lala Lala kondigt “I Want The Door To Open” aan, dat op 8 oktober uitkomt op Hardly Art!

Lala Lala’s eerste open deur, ‘DIVER’, is ‘de stelling van het album’. Het is een popsong van Kate Bush-achtige proporties, boordevol gelaagde en dreunende synths, het wijd open drumwerk van Nnamdi Ogbonnaya uit Chicago, en West die haar zang net niet over het rafelige randje duwt. Om het thema “DIVER” te beschrijven, zegt West:“I want total freedom, total possibility, total acceptance. I want to fall in love with the rock.” De rots in kwestie is een verwijzing naar Sisyphus, de mythische figuur gedoemd door de goden om voor altijd een rotsblok uit de diepten van de hel omhoog te duwen. “I think it’s easy to feel like we keep making the same mistakes over and over again, that we’re Sisyphus. The key is falling in love with the labor of walking up the mountain.” En dat zie je terug in de video.

I Want The Door To Open is een muzikale zoektocht die wordt ondernomen met de wetenschap dat de titulaire deur misschien nooit opengaat; de hoop is verliefd te worden op de zoektocht waardoor de volgende stap vanzelf gevonden wordt. Het is een gedurfde verkenning van persona en aanwezigheid van een kunstenaar die zich afvraagt hoe ze volledig zichzelf kan zijn in een wereld die voortdurend in onderhandeling is over zichzelf. De zoektocht in de Europese wereld gaat Lala Lala vanaf eind januari aan, te beginnen bij Paradiso Noord & VERA.