Category: Nieuwe Muziek

Niemand wist het, zelfs Zappa niet

Niemand wist, zelfs Frank Zappa niet, toen hij zijn elfkoppige band door een feestelijke versie van America The Beautiful leidde om zijn show in het Nassau Coliseum in Uniondale, NY op 25 maart 1988 af te sluiten, dat het de laatste keer zou zijn dat hij ooit in de Verenigde Staten speelde. Dagen later zou de band uit ’88 naar Europa trekken voor een tour door meerdere landen, om vervolgens op de weg te imploderen voordat ze terug konden naar de Verenigde Staten voor een nieuwe ronde van geplande shows.

Ondanks de toenemende spanningen in de band, werd het ensemble beschouwd als een van de beste door Zappa ooit samengesteld, een bekwame mix van extreem getalenteerde muzikanten bestaande uit zowel oude leden die vanaf het begin met de maestro hadden gespeeld, naast opwindende nieuwe toevoegingen, versterkt door zijn favoriete nieuwe instrument, de synclavier. Als goedgeoliede machine, gewapend met een uitgebreid repertoire van 100 nummers, was de behendige band net zo bedreven in het spelen van Zappa’s complexe en uitdagende, genretartende liedjes dan als ze klassieke composities uitvoerden van onder meer Bartók, Ravel en Stravinsky.

Zappa’s historische, laatste Amerikaanse show is nu voor het eerst uitgebracht als het nieuwe livealbum, Zappa ’88: The Last U.S. Show via Zappa Records/UMe. De eerste postuum gearchiveerde release van de ’88 touring band, het album bevat 29 niet-uitgebrachte uitvoeringen, waaronder twee extra uitvoeringen van dezelfde tour: Zappa’s wilde interpretaties van de Allman Brothers Band’s Whipping Post van de show van 16 maart in Providence, RI en Led Zeppelin’s Stairway To Heaven van de 23 maart Towson, Md. show. De plaat is ook opmerkelijk vanwege de eerste officiële release van de veelbesproken The Beatles Medley.

Zappa ’88: The Last US Show wordt digitaal uitgebracht, op 2cd of als een 4lp 180 gram vinyl box die beschikbaar zal zijn op zowel zwart vinyl of als een limited edition 180 gram paarse vinyl variant, exclusief via de officiële Frank Zappa online winkel of uDiscover. Volledig geautoriseerd door de Zappa Trust en geproduceerd door Ahmet Zappa en Zappa Vaultmeister Joe Travers, zijn de opnames in 2020 opnieuw gemixt door Craig Parker Adams van de 48-track digitale mastertapes. De shows zijn opgenomen met twee Sony 3324 DASH PCM 24-track bandrecorders die met elkaar zijn gesynchroniseerd met behulp van een Lynx Time Code Module, waardoor 48 tracks kunnen worden opgenomen. Het album wordt afgerond met gedetailleerde liner notes van Travers en Zappa ’88-drummer Chad Wackerman, die zijn 28e verjaardag op het podium vierde en wordt toegezongen door Zappa en het publiek, evenals foto’s van de tour door Peder Andersson.

Gelukkig werd Zappa’s laatste Amerikaanse show, net als zoveel andere van zijn, gedocumenteerd en kan nu meer dan drie decennia later in zijn glorie worden ervaren.

Unknown Mortal Orchestra – Weekend Run

Unknown Mortal Orchestra is terug met het oh zo kenmerkende moderne soul geluid dat alleen Ruban Nielson ons brengt! Het is de eerste nieuwe muziek sinds het Sex & Food album uit 2018, maar de belofte is er dat het niet de laatste zal zijn dit jaar… Dat “Weekend Run” zo zonnig klinkt kan komen doordat Ruban na het touren in Palm Springs is neergestreken, zelf zegt hij: “At the end of the day I don’t take for granted that I have the perfect job — I truly work to make music that will set someone’s day right and I think that shines through on ‘Weekend Run.'” 
En dat horen we zeker terug in deze oorworm van ‘n refrein.

Gang of Youths – the angel of 8th ave. 

Niet alleen de titel van the angel of 8th ave. van Gang Of Youths is Springsteeniaans. Ook de song zelf roept associaties op met The Boss in een van zijn tekstrijke periodes. Toch is eerder sprake van eerbetoon of invloed dan imitatie. Het is lang geleden dat Bruce (op plaat) zo’n drive had als Gang Of Youths op hun nieuwe single.

Sinds we hier de naam Gang Of Youths voor het laatst lieten vallen (en hun optreden op Pinkpop) is de band thuis in Australië toegetreden tot de eredivisie. Die positie willen ze graag prolongeren, dus heeft de band ruim de tijd genomen om aan de opvolger van doorbraakalbum Go Farther In Lightness (2017) te werken.

Leider van de Gang Of Youths, zanger/gitarist is Dave Le’aupepe is al vanaf zijn 10e met muziek bezig, sinds 2012 runt hij Gang Of Youth.

Met het eerste voorproefje van het nog titelloze derde album introduceert de band hun nieuwe gitarist, de van Noah & The Whale overgelopen Tom Hobden. De Gang is onlangs naar Londen verhuisd, Dave achterna. Zijn nieuwe vlam woont in Engeland. Daar gaat de single ook over, liefde en verandering van omgeving.

Het album schijnt klaar te zijn, maar er is nog geen releasedatum geprikt. 

 

MarthaGunn – Holding The Fire

De Britse indiepopband MarthaGunn uit Brighton deelt de videoclip van de nieuwe single Holding The Fire, die net als voorganger Giving In afkomstig is van het nieuwe album dat op 17 september 2021 verschijnt. Het aanstaande debuutalbum Something Good Will Happen is een plaat vol ongefilterde liefdesnummers die worden voortgestuwd door gewetensvolle songwriting en pakkende popmelodieën.

Volgens frontvrouw Abi Woodman vat Something Good Will Happen alle roerige levensgebeurtenissen die de band in zeven jaar tijd doormaakte aardig samen. Werken aan een plaat als deze werkt volgens haar helend. Het eerdere werk van de vijfkoppige band – waaronder de EP Caught Up & Confused uit 2020 – werd bejubeld door o.a. CLASH, Independent, The Line of Best Fit en BBC Radio 1.

Over MarthaGunn

MarthaGunn bestaat uit vijf beste vrienden – Abi, Max, Humphrey, Ally en Frankie. De bandleden laten zich inspireren door o.a. Fleetwood Mac, James Blake, Maggie Rogers en HAIM. In 2019 doorkruisten ze het Verenigd Koninkrijk tijdens hun eerste tour en werden ze op uitnodiging van Steven Knight gevraagd om op Peaky Blinders Festival te spelen. Daarnaast traden ze voor de derde keer op tijdens The Great Escape en was de band te zien op o.a. Bushstock en Citadel Festival. Na het uitbrengen van hun debuut-EP in 2020, verschenen de singles Nowhere To Run en Honest. In april van dit jaar werd Giving In gereleased en kondigden ze tegelijkertijd de komst van hun debuutalbum aan.

Abi Woodman is naar eigen zeggen geobsedeerd door alles wat met liefde te maken heeft. Haar grote liefde voor bekende en minder bekende songwriters deelt ze met luisteraars via een eigen, maandelijkse show op Soho Radio. De radioshow is afgeleid van de vele sessies op Instagram Live, waarbij ze gasten zoals Black Honey, Another Sky, Katy J Pearson, Willie J Healey, Flyte en Buzzard Buzzard uitnodigde.

Sungaze – Body in the Mirror

De scheidslijnen tussen shoegaze en dreampop zijn in de loop der decennia steeds vager geworden. Reden voor het Amerikaans Sungaze om de boel op één hoop te gooien en zich aan de m/v te brengen als dreamgaze band.

Het gezelschap uit Ohio wordt aan gevoerd door het liefdekoppel Ian Hilvert en Ivory Snow. De laatste naam lijkt een pseudoniem, maar het zijn Amerikanen dus zeker weten doe je het niet.

Sungaze maakte eerder een album waarvan de songs dienstdoen als vingeroefeningen voor Body In The Mirror. De nieuwe door Ivory gezongen single rekt zich rustig uit tot net over de vijf minuten grens. Als een onweersbui zie je de gitaarsolo aan het einde al van ver aankomen, maar hij is er niet minder welkom om. Het is allemaal een keer eerder gedaan, maar zelden met zwier.

Sungaze album 2 heet This Dream. De releasedatum is 13 augustus.

Clip van de Dag: TOUSCH – Speedracer II

TOUSCH is een vierkoppige garage rock ‘n roll formatie met wortels in Den Haag, Utrecht en Rotterdam. Notoir om hun sterkte frontvrouw, ’geen poespas’ houding en energieke liveshows, heeft de band zichzelf in korte tijd bewezen als een onmiskenbare nieuwe entiteit in de Nederlandse underground gitaarscene. Hun rauwe sound is geïnspireerd door bands als Ty Segall, Sonic Youth, Angel Olsen en The Dandy Warhols.

Ondanks de muzikale en persoonlijke klik, bewandelde het collectief in de jaren na hun afstuderen aan de Herman Brood Academie hun eigen wegen – frontvrouw en zangeres Natousch Gerritsen vertrok om in Tel Aviv te gaan wonen, terwijl de overige bandleden Danny van Tiggele, Isaï Reiziger en Sebastiaan Simoen zich richtte op uiteenlopende andere muzikale projecten (o.a. WOOT, Taymir, Mister & Mississippi & GIAN). Zoals een rups zich ontpopt to een volwaardige vlinder, vond de ooit-jeugdband een manier om al hun individueel opgedane persoonlijke en muzikale ervaringen samen te voegen tot een nieuw geheel, en hervormde de groep onder de naam TOUSCH – terugkerend met een spraakmakende energie die de Nederlandse muziek scene met sneltreinvaart overrompelde en verwonderde.

De band dook dit voorjaar de studio in bij Casper van der Lans (o.a Teddy’s Hit en Personal Trainer) om een aantal tracks vast te leggen. Een underground plek waar de volume knoppen van de versterkers vol open gezet konden worden. De eerste release van deze opnamen is nu te beluisteren: ‘Speedracer II’. Een track met een jagend hoog tempo en een strakke rock ’n roll riff. Daarnaast worden de nachtelijke sferen van de track nog eens bevestigd door de mysterieuze en donkere synth melodieën en een gitaarsolo die geïnspireerd is op krassende nagels op een ouderwets schoolbord. Verplaats je tijdens het luisteren in een nachtelijke autorit – als het perfecte moment voor jezelf. Tegelijkertijd ook als een vlucht voor eenzaamheid en onmacht. De angst voor niet wederzijdse liefde speelt een hoofdrol. De videoclip neemt je mee op het nachtelijke avontuur naar vrijheid en je eigen plan volgen.

In gesprek met Shar-C: reggaeton met een eigen accent

Met zijn nieuwe single ‘Tu Amor’ vestigt Shar-C zich aan de frontlinie van de Nederlandse reggaeton scene. Shar-C beoefent niet alleen een stijl waar in Nederland veel vraag naar is maar weinig aanbod, hij blijkt ook nog eens een echte indie-artiest te zijn, een die zijn songs zelf schrijft, speelt, produceert en uitbrengt. Kortom genoeg redenen voor een nadere kennismaking.

Vertel een iets over je achtergrond?
‘Ik ben geboren op Curaçao. Daar ben ik met mijn muzikale carrière begonnen. Samen met de toen grootste DJ van de Antillen en mijn beste vriend heb ik diverse nummers gemaakt. Wij waren toen ‘old skool’ rappers. Scholieren die zich eigenlijk meer bezighielden met rapteksten schrijven dan schoolse zaken. Maar geen zorgen hoor, mijn schoolcarrière is op MAVO-3 na vlekkeloos verlopen’.

Hoe gingen jullie te werk?
‘We hadden altijd een schriftje bij ons om inspiraties meteen vast te leggen. Op den duur werden de schriften multomappen. De teksten bleven maar komen. Hoogtepunt voor ons was een campagne tegen het gebruik van (hard)drugs. Daarvoor maakten we een rapnummer -Zoulou-Rap- dat ruim 3 maanden op nummer 1 stond in de Antilliaanse Top-40. Na deze campagne hebben wij voor verschillende opkomende en een tweetal gevestigde bandjes op Curaçao muziek geschreven’.

En toen ben je naar Nederland gekomen?
‘Op 17-jarige leeftijd ben ik naar Nederland verhuisd. Hier heb ik in verschillende bandjes gespeeld als frontman. Behalve live was ik ook in de studio actief. Ik heb bij twee maatschappijen een platencontract gehad’.

Wat voor contracten?
‘Het eerste contract was in de dance-scene en het tweede was weer rap, reggaeton, dancehall maar dan Nederlandstalig. Mijn slogan was ‘Nederlandstalig maar dan een tikkeltje anders’. Verder ben ik een paar jaar verbonden geweest aan Sony Music. Dat leek meer een ‘stil contract’ want in de praktijk heb ik niet veel muziek bij hen aangeleverd. Lang verhaal’.

Waar haal je je inspiratie en ideeën vandaan?
‘Ik haal veel inspiratie uit Latijns Amerikaanse muziek, met name uit de jaren 80/90. Zo van die nummers die je, ook al zou je het niet verstaan, wel voelt. Twee giganten voor mij zijn: Mercedes Sosa en Juan Gabriël. Zingen zij reggaeton? Absoluut niet, maar het gevoel dat het mij geeft kan ik wel goed kwijt in reggaeton muziek. En dan op mijn eigen manier’.
‘Als ik muziek maak laat ik mij niet echt leiden door de mainstream of afspraken of bandjes, maar vertrek ik vanuit mijn gevoel en mijn eigen ideeën. Dan ontstaan de mooiste, origineelste creaties in mijn beleving. Soms luister ik heel lang niet naar de radio om niet te veel beïnvloed te worden’.
‘Meestal maak ik een grove schets die ik daarna ga uitwerken. Dat doe ik soms samen met anderen, maar vaak ook alleen. Ik schrijf al mijn teksten zelf. Sinds vorig jaar ben ik een volledig independent artiest. Ik mag muzikaal gezien gaan en staan waar ik wil. Ik maak de muziek die ik wil en werk samen met de mensen die mijn voorkeur genieten’.

Je maakt Spaanstalige tracks, hoe is dat gekomen?
‘Als kind op Curaçao keek ik de Smurfen, Popeye, de Flintstones enzo op TV, allemaal in het Spaans. En als de grote mensen Telenovelas aan het kijken waren keek ik stiekem mee. Zo kreeg ik veel van de Spaanse taal mee. En op school heb ik ook nog een paar jaar Spaans gehad’.

Waar ben je op dit moment mee bezig?
Mijn huidige project heet, Shar-C, ‘Reggaeton con acento’. Reggaeton met een eigen accent. Ook hierbij ben ik eigenwijs genoeg om mijn eigen lijn te houden. Ik hoor vaak als compliment dat ik ongebruikelijke akkoordenschema’s gebruik die toch mooi blijken te klinken. Uiteraard kan ik nog een hoop leren. Ik heb geen specifieke opleiding gevolgd, maar veel geleerd gewoon door het te doen. En van vrienden natuurlijk’.

Hoe heb je de Corona-tijd overleefd?
‘In de Corona-periode ben ik vooral in de studio bezig geweest. Ik heb verschillende nieuwe nummers gemaakt die ik druppelsgewijs ga releasen. Ik heb tussen de verschillende lockdowns door samen met een inspirerende en bekwame regisseur mijn eerste twee videoclips van dit project gemaakt. De eerste in een club en de tweede lekker (Corona-)veilig op het strand. Geweldige ervaring met een geweldig team’.

Doe je nog iets buiten de muziek?
‘Naast muzikant ben ik Jeugdreclasseringswerker. Dat doe ik al sinds mijn afstuderen. Ik ben afgestudeerd als maatschappelijk werker. Ik spreek jongeren die crimineel gedrag hebben laten zien. Ik verdiep mij in hun gedachtewereld, geef hen en hun ouders adviezen en adviseer de kinderrechter in samenspraak met de Raad voor de Kinderbescherming over eventuele pedagogische consequenties. Bijzonder leuk werk by the way. Ook van deze doelgroep heb ik veel geleerd. Daarnaast geef ik gastlessen aan Criminologie- en rechten studenten van Hogeschool Arnhem Nijmegen, geef ik groep sociale vaardigheidstraining aan VMBO en MBO studenten en coach ik als zzp’er individuele jongeren die gestagneerd zijn in hun ontwikkeling. Best veel, maar dat lukt mij goed omdat ik daarnaast muzikant ben. Dat zorgt voor balans’.

Kun je tot slot nog iets vertellen over je nieuwe single?
‘Si! Hij heet Tu Amor. Dat betekent jouw liefde. In dit nummer zing ik over hoe krachtig en machtig je je voelt als je verliefd bent. Mijn ervaring is dat ik dan muzikaler, energieker, creatiever en volgens mij ook mooier ben. Tenminste zo voel ik mij dan wel. Dat is wat liefde met je doet. Vast herkenbaar’.
‘Het nummer gaat over het feit dat ik mijn geliefde wil laten weten dat ik ondanks alles nog steeds verliefd op haar ben. Dat ik er trots op ben dat onze liefde in vrolijke, maar ook in droevige momenten even sterk is gebleven. (‘En las risas y en los llantos’)’.

E-mail: info@shar-C.com
Website: https://www.shar-c.com
Soundcloud: https://soundcloud.com/user-93218915
Facebook: https://www.facebook.com/SharCofficial/
Instagram: www.instagram.com/sharcofficial

Op Youtube eerder uitgebrachte tracks van Shar-C:
Esperandote: https://youtu.be/PC_81ivbxT4
Esta Noche: https://youtu.be/hKLwQ4m18oo

This interview is powered by Penguin Artists

LUMP – We Cannot Resist

Laura’s LUMP is een vreemd beest, een electro-act die niet direct op de dansspieren mikt. Niet dat het makkelijk stilzitten is bij een nummer als We Cannot Resist, maar Laura Marling is van huis uit een singer-songwriter, tekstgericht dus, en dat hoor je. De lyrics van LUMP songs zijn dan ook meer dan een stel loze kreten. Met We Cannot Resist eet het duo dus van twee walletjes, en dat smaakt uitstekend. De muziek is minimaal op het monotone af, maar de sounds zijn warm en rond net als Laura’s franjeloze zang.

LUMP album II, Animal kont eind juli uit.

Gravy Groover: Pond – America’s Cup

Het negende album van het Australische Pond slaat een nieuwe weg in. Dikke baslijnen met een vleugje Prince-funk. Een van de thema’s van ‘9’ (hoe toepasselijk) is gentrificatie. Frontman Nicholas Allbrook: “It’s also about blokes being different versions of whatever the hell we’ve been taught were supposed to be.” Een funky psych boogie deze nieuwe single. Nu dagelijks als Gravy Groover van de Week te horen op Pinguin Groove.

Luister hier naar Pinguin Groove.