Category: Nieuwe Muziek

Turnstiles – MYSTERY

Uit Baltimore komen, ze de mannen van Turnstile. Baltimore is dat niet die stad van? Precies! Baltimore is beroemd, of beter berucht geworden door de tv-serie The Wire.

Of Turnstile wel eens met de politie in aanraking is gekomen, weten we niet. Wat we wel weten is dat ze een crimineel goede nieuwe single hebben losgelaten. Het einde van de lockdown is in zicht en dat lijkt Turnstile te ruiken.

De band staat te popelen om weer de clubs in en de velden op te mogen. Ze hebben sinds de release van hun doorbraak album, Time & Space uit 2018 een heel arsenaal aan topsongs uitgebroed en kunnen niet wachten om die persoonlijk aan ons te komen voorstellen.

MYSTERY is de ultieme terugkomer, tweeënhalve minuut pure proteïne met zuigende gitaren, een beschonken synth en een zangpartij die klinkt alsof hij is opgenomen in een druipsteengrot. Het nieuwe album komt er aan, maar eerst gaat Turnstile nog even voelen hoe het ook alweer was om een mosh-pit te veroorzaken. In de herfst zullen ze zich weer melden.

The Limiñanas & Laurent Garnier – Saul

Het roemruchte Zuid-Franse psychedelische garage rock duo, The Limiñanas heeft de handen ineengeslagen met de befaamde Noord-Franse techno producer Laurent Garnier.

Wees niet bang Lamiñanas fans. In ieder geval is op de eerste single van het trio de invloed van Monsieur Garnier zo goed als non-existent. Saul is eerder een song in de lijn van de aartsvader van de Franse popmuziek, Serge Gainsbourg. Dat betekent een monotone, hypnotische beat met daarover heen een min of meer gemompelde tekstvoordracht van, naar wij aannemen Lionel Limiñana. In het Frans uiteraard.

Het album dat Lionel, Marie en Laurent hebben gebrouwen wordt in het najaar verwacht en zal De Película gaan heten. Película is speelfilm in het Spaans. Of velletje dat kan ook.

La Belle Époque feat. Pablo van de Poel – Phase Out

Vorige week bracht La Belle Époque hun tweede single ‘Phase Out’ uit. Vandaag verschijnt hiervoor de (live) video, deze is hieronder te zien.

‘Phase Out’ is toch wel de rocksong van ‘La Belle Époque, Volume 1’. Daarnaast is het ook gelijk het nummer wat de meest verschillende versies heeft gekend. Danny vertelt: “Het was oorspronkelijk een van mijn demo’s voor de tweede Mister and Mississippi plaat, maar deze werd al vrij snel van die lijst geschrapt. Aan het begin van de opnamen voor ‘La Belle Époque’ was het al duidelijk dat deze track een andere energie nodig had. Een live-feel. Het is een grote eer dat Pablo van de Poel de zang voor zijn rekening wilde nemen en een weekend opnemen in zijn Electrosaurus Southern Sound Studio was een feest.”

Op de eerste dag van het weekend schreven Danny en Pablo samen de song af. Er werd gefantaseerd over een ‘Hendrix’ geïnspireerde driekwarts groove en vooral het psychedelische einde met een ouderwets lange gitaarsolo was de laatste toevoeging die het nodig had. Die nacht ging er een demo naar de band. De volgende dag kwamen zij fris en -bewust – zonder veel voorbereiding de studio in. Naast Pablo & Danny speelde Kees Schaper op drums, Gerben Bielderman op bas en Tom Broshuis op gitaar.

Pablo vertelt: “De song gaat over de controle die wij denken te hebben als mensheid. Eigenlijk levert dit vaak gigantisch veel stress op, terwijl veel van deze zaken uiteindelijk tóch wel (of niet) gebeuren – met of zonder onze inmenging. We hebben nou eenmaal niet alles in de hand, en dat is maar goed ook.”

Black Midi – Cavalcade

Black Midi – Cavalcade (Rough Trade/Konkurrent)

Dat overkomt je weleens op festivals. Dat je een band mist waarvan je later hoort dat het gewéldig was. Dat is de pest ook met die festivals: keuzes, keuzes, keuzes. Te veel podia. Zo liet onder getekende eens Jeff Buckley lopen nota bene, op Lowlands. In een tijd waarin je muziek minder snel tot je kon nemen en de buzz sowieso aan je voorbij kon gaan.

In 2019 gebeurde het met Black Midi, tijdens Haldern Pop, in Duitsland. Plots hoorde je al die oosterburen over de nieuwe Engelse sensatie praten. “Ach, nicht gewesen?!” “Uh, nein, leider nicht!” Het reeds zwaar bejubelde Schlagenheim was die zomer verschenen.

Ja, zo gaat dat. We hadden wat gemist! Zoveel was wel duidelijk. De nodige hectiek, muzikaal gezien en qua podiumpresentatie. Uit Londen, dat Black Midi. Complexe postpunk, waarin net zo veel jazzy elementen als prog verwerkt is. De jonge band luistert daarnaast net zo lief naar hiphop als naar klassieke muziek. Het gaat geregeld verder dan hogere wiskunde.

Zo’n Chondromalacia Patella, met z’n jazz en scheurende gitaren; het gemak waarmee alle elementen worden versmolten, geeft enorm veel klasse prijs. The Mars Volta horen we in de verte, Zappa bovendien. De band klinkt veel liever verschrikkelijk dan dat het middle-of-the-road wordt. Zo luidt het credo. Verschrikkelijk wordt het echter nergens. Alhoewel, verschrikkelijk prettig en authentiek.

Het acht songs tellende Cavalcade is nog verpletterender, uitdagender en vooral waanzinniger dan het al spectaculaire debuut. Cavalcade is een album dat alle mogelijk denkbare superlatieven waard is. Nog eentje dan: fenomenaal. Pieter Visscher

 

POM – Kim

POM legde de lat meteen heel hoog met ijzersterke debuutsingle, Down The Rabbit Hole. Helaas haalde de band dat niveau niet nog een keer met de twee daaropvolgende singles. Niet dat Eat Me, I’m Sad en Two slecht waren, ze staken alleen wat bleekjes af bij het geweldige openingssalvo.

Gelukkig herpakt de Amsterdams band zich met single nummer 4, Kim. Wie Kim is weten we niet maar zij(?) weet te inspireren. Kim heeft pit, fantasie en flair.

Nederland heeft geen gebrek aan lekker gekke indie-bands met een meid aan kop. Je moet dus van goede huize komen wil je positief opvallen. Maar dat doet POM dus met Kim. Alles klopt, de song, de productie, de sfeer, maar bovenal de assertieve zang van cynical girl Liza.

Yello, invloedrijk tot op het bot

Yell40Years van Dieter Meier en Boris Blank is geen gebruikelijke best of met de typische nummers als The Race, Oh Yeah of het baanbrekende Bostich, maar meer een plek voor alle parels van hun discografie die altijd stonden voor de Yello-klankkosmos, maar ze kregen nooit echt de schijnwerpers die ze verdienen.

Nummers zoals de eeuwige favoriet bij fans I Love You, het excentrieke Rubberbandman of de mellow Yello-klassieker Desire – het stilistische bereik van de originelen uit Zürich heeft altijd geen grenzen gekend.

Met gedetailleerde liner notes en visuele impressies van de laatste vier decennia is 40 Years een must-have voor alle liefhebbers van de speciale elektronische geluiden – gemaakt in Zwitserland.

Verkrijgbaar als strikt gelimiteerd 4cd hardcoverboek, als gewone 2cd, als zwart 180g dubbel vinyl en natuurlijk als download en op alle streamingportals.

De gelimiteerde 4cd hardcover boekversie bevat ook een retrospectief A Wider Shade Of Yello. samengesteld door Boris Blank, waarop vooral de mellow en niet voor de hand liggende Yello-stukken zijn samengebracht, terwijl op de vierde bonus-cd favoriete remixen uit het verleden van 40 jaar zijn samengesteld. Sommige daarvan zijn tot op heden niet eerder uitgebracht.

Yello, invloedrijk tot op het bot, is misschien wel het beste dat de Zwitserse muziekindustrie heeft voortgebracht. Zeker het eigenzinnigste.

Áslaug – Timezone

Vorige week vrijdag bracht Áslaug haar nieuwe single en video ‘Timezone’ uit.
Het nummer gaat over het vermijden van conflicten en je terugtrekken in je eigen gedachtewereld en laten geloven dat ze gelijk hebben en het tegendeel op een onverwacht moment met volle overtuiging bewijzen.

In 2019 debuteerde de IJslands-Nederlandse artiest en songwriter Áslaug, jarenlang werkte ze achter gesloten deuren naar haar debuut EP ‘Áslaug’ toe. Geïnspireerd door artiesten als The Japanese House, HAIM en Lykke Li introduceerde Áslaug met haar debuut-EP een eigen sound; een combinatie van dromerige synth pop vol catchy hooks.

Met haar debuutsingle ‘Take From Me’ verraste Áslaug de muziekindustrie, de single ontving al snel nationale radio-airplay en veel playlist support van verschillende streamingdiensten. Ze was een van de populairste acts van Popronde 2019 en werd datzelfde jaar uitgeroepen tot 3FM Talent. Met haar optreden op het showcasefestival Eurosonic-Noorderslag gooide ze hoge ogen met als gevolg een volgeboekt voorjaar in 2020. De basis was gelegd en het
enthousiasme gewekt, echter gooide COVID-19 roet in het eten.

Nu, in 2021 is Áslaug veranderd in een (nog) sterke(re) vrouw die zichzelf volledig opnieuw heeft uitgevonden. Het afgelopen jaar heeft ze onuitputtelijk gewerkt aan haar nieuwe muziek waarin ze elektronische popmuziek op een meer analoge manier benadert. De release van ‘Timezone’ markeert een gloednieuwe start van haar carrière.

Timezone van Áslaug hoor je deze week nieuw op Pinguin Pop.

The Limiñanas & Laurent Garnier – Saul

Vrijwel alles was The Limiñanas uitbrengt valt in goede aarde bij de Pinguin people. Naar verwachting zal dan ook nieuwe single Saul zijn weg naar de Graadmeter wel weer weten te vinden.

Ondanks de inbreng van dance notabel, monsieur Laurent Garnier is Saul geen dansnummer pur sang. De samenwerking van het Zuid-Franse psychedelische garage rockduo met de Noord-Franse techno producer is een song in de lijn van de aartsvader van de Franse popmuziek, Serge Gainsbourg. Dat komt niet zozeer door de monotone en daardoor hypnotische beat als wel de mompelende tekstvoordracht van, naar wij aannemen Lionel Limiñana. 

De samenwerking tussen Lionel , Marie en Laurent is niet beperkt gebleven tot deze ene track. Het trio heeft een compleet album gefabriceerd, De Película dat in het najaar wordt verwacht.

The Reytons – Antibiotics

Britse indie rock machine The Reytons brengt de eerste single van hun langverwachte debuutplaat uit.

Antibiotics is een aanstekelijke, in your face rock knaller die doet denken aan het rauwere werk van Arctic Monkeys’ debuutplaat, gecombineerd met een sound die inmiddels typerend is geworden voor The Reytons. Het nummer gaat over de consequenties van vreemdgaan, en zanger Jonny Yerrell brengt dit verhaal tot leven door middel van metaforische teksten en een refrein waar je ‘U’ tegen. zegt.

Het is de opvolger van het bruisende Broke Boys Cartel, dat samen met Jealous Type deel vormde van May Seriously Harm You and Others Around You. Deze EP behaalde een Top 40 notering in de UK, en met debuutalbum Kids Off the Estate (24 september) hoopt de band in hun thuisland en in het buitenland mega stappen te zetten. Broke Boys Cartel en Jealous Type maken beide deel uit van de tracklist.

Het duurde niet lang voor The Reytons om uit te groeien van lokale helden naar gerenommeerde rock act met hitlijst ambities. Met uitverkochte shows door het hele land en bijna hooligan-achtige fans zijn Reytons optredens een unieke ervaring vol bloed, zweet, tranen en hits. Door middel van songteksten die zich vooral bezighouden met maatschappelijke en persoonlijke onderwerpen, heeft de band een sterke band met hun fans gecreëerd, eentje die telkens maar sterker wordt. Met meer dan 7 miljoen streams en editorial steun van Spotify, Amazon en Deezer heeft The Reytons kunnen bewijzen dat vier jonge gasten uit het noorden van Engeland de hele wereld kunnen veroveren.