Durand Jones & The Indications – Private Space (Dead Oceans/Konkurrent)
Aan het eind van de dag wil ik er gewoon voor zorgen dat mensen hun ogen dichtdoen en vergeten waar ze zijn. Net zoals een Stevie Wonder-album dat voor míj kan doen. Was getekend: Durand Jones, die tezamen met zijn band The Indications een derde plaat heeft gemaakt. De fraaiste van het vijftal muzikanten uit New York City.
Durand Jones (vocalen), Aaron Frazer (drums/vocalen), Blake Rhein (gitaar), Steve Okonski (keyboards) en Mike Montgomery (bas) is zo’n kwintet uit duizenden. In alles proef je de oprechte liefde voor muziek en de liefde voor elkaar. Een vriendschap die er niet om liegt en die andermaal wordt omgezet in fantastische soulnummers. Waar funk en disco extra slingers zijn op een toch al feestelijk aangeklede partij.
De blijdschap, de spelvreugde en sublieme stem- en instrumentbeheersing maken van Private Space een vlekkeloze ode aan de liefde, die niet alleen muzikaal tot uiting komt. Titels als Love Will Work It Out, Sexy Thing en Sea Of Love spreken boekdelen.
Private Space is een sensueel album geworden, dat elke nacht sowieso laat zweten. Waarop bovendien vloervullers te vinden zijn, zoals de heerlijke ode aan de disco Witchoo (met die geweldige falset van Frazer) en het tijdloze The Way That I Do, dat stilzitten ook al zo verrekte lastig maakt. Private Space is retevet geproduceerd en gelijktijdig een album dat ook in de jaren 60 van de vorige eeuw gemaakt had kunnen worden. Een ode aan dat tijdperk is het sowieso. Briljante plaat! Pieter Visscher
Los Angeles band Dummy weigert het rustig aan te doen. Na het uitbrengen van twee cassette-EP’s in 2020 (op Popwig en Born Yesterday), arriveert Dummy’s volledige debuutalbum via Chicago’s Trouble in Mind Records. Gebruikmakend van dreunende gitaren en een hemelse sfeer in één adem, vouwt de band een groot aantal referentiepunten in hun drone-pop-origami van een stijl. Invloed van melodicisme uit de jaren 60 en UK noise pop uit de jaren 90 is verweven met inspiratie uit spirituele jazz, Japanse new age en Italiaans minimalisme.
Dummy ontwijkt de broeierige, donkere, dramatische stijlfiguren van hedendaagse ‘artistieke’ muziek die vaak te vinden is in punk, experimenteel en elektronisch, in plaats daarvan dringt de band aan op vrolijke en euforische sonische paletten. Nummers als “Daffodils” en “Fissured Ceramics” bevatten meedogenloze doordrijvende energie en veel psychedelische ruis. Elders compenseert Dummy de agressie met meditatieve synthscapes gericht op geluidsontwerp en studio-experimenten, zoals op “X-Static Blanket”. Deze twee polen smelten samen op album-evenaar “H.V.A.C.” en slotnummer “Atonal Poem”, welke de avontuurlijkste reizen door onbekend geluidsgebied bieden.
In tegenstelling tot de zalige instrumentatie, onderzoekt Dummy’s sardonische lyriek “the burden of modern life, consumerism, environmental collapse, alienation, and other anxieties born out of living in this absurd moment in history”. Interieurontwerp, zeevervuiling, de psychologie van commerciële architectuur en kernproeven zijn allemaal onderwerpen die aan bod komen. Dummy’s rusteloze creativiteit zorgt ervoor dat ze altijd vooruit gaan, zichzelf voortdurend uitdagen en hun geluid naar opwindende en opwindende plaatsen duwen. Dit is – zoals de albumtitel suggereert – “Mandatory Enjoyment”.
Het is niet altijd duidelijk waarom het ene nummer wel en het ander nummer op het uiteindelijke album belandt. Neem Bug Eggs van Dry Cleaning. De song had makkelijk op het New Long Leg album gepast, er staan tenslotte maar 10 liedjes op en ook qua stijl past het prima. Wat tekst betreft kan het niet buiten de Dry Cleaning boot vallen, want voor Florence Shaw is geen onderwerp te dol.
Het goede nieuws is dat Bug Eggs niet in een virtuele la is verdwenen, maar apart als single is uitgekomen. Florence behandelt een niet onbekend thema -de voor en nadelen van volwassen worden- op de haar gebruikelijke onorthodoxe wijze. De gitaarsolo laat ook niets te wensen over. Kortom niets wat ons belet om Insecteneitjes van Stomerij een tijdje te laten meedraaien op onze speellijst.
Sufjan Stevens en Angelo De Augustine zullen op 24 september een gezamenlijk album uitbrengen, A Beginner’s Mind, op Asthmatic Kitty Records. Twee nummers van het album, “Reach Out” en “Olympus”, debuteren vandaag samen met een video voor “Reach Out”, eerder dit jaar opgenomen door Sufjan en Angelo op VHS-C-camera’s vanaf de East- en Westcoast. Sufjan vanuit New York en Angelo vanuit Californië, met in de hoofdrol hun geliefde honden Joku (een Jindo) en Charlie (een Havanezer).
A Beginner’s Mind begon toen de twee muzikanten en Asthmatic Kitty-labelgenoten naar de hut van een vriend in de staat New York vertrokken voor een songwriting-sabbatical van een maand. Terwijl ze naar een film keken om te ontspannen na elke dag werken, ontdekten ze al snel dat hun liedjes de films weerspiegelden en begonnen ze dit verband serieus te onderzoeken.
Er is iets vreemds aan de hand met Keep It Close van Bones Owens. Bones is een blues zanger/gitarist en een goede ook! Toch doet zijn single eerder aan Oasis denken dan aan, zeg The Black Keys. Het zal de nasale snier in zijn stem zijn die de geest oproept van Liam Gallagher.
Je bent misschien geneigd zijn te denken dat iedere overeenkomst tussen de branieschoppers uit Manchester en de op het platteland van Missouri geboren en getogen bluesman berust op louter toeval. Maar als je weet dat Bones voordat hij voor zichzelf begon er al een halve loopbaan op had zitten als songschrijver en sessie-gitarist voor breed scala aan artiesten waaronder Bon Jovi, Mikky Echo en rapper Yelawolf dan is de conclusie misschien dat toeval niet bestaat en hij gewoon fan is.
Na een EP in 2017 verscheen dit jaar zijn eerst echte album. Bones speelt in de moderne blues opstelling d.w.z. gitaar en drums. Net als Black Keys en White Stripes dus. Hun aanhangers wordt aangeraden Bones Owens zeker eens te checken. En die van Oasis dus ook.
Op 3 september verschijnt het debuutalbum Common Sense // Commotion van Jimmy Diamond. Common Sense werd in de Mailmen studio in Utrecht opgenomen met Martijn Groeneveld en Arjan Miranda (Black Mountain) verzorgde de mix. Commotion werd eigenhandig opgenomen en gemixt met bevriende geluidstechnicus Sipke Woudstra in hun studio aan de voet van de Lemelerberg. Wessel van Oltheten (DeWolff, Anne Soldaat, Blaudzun) deed de master van het album. De nieuwe single Elephants is nu uit, de video gaat vandaag bij ons in première.
De leden van Jimmy Diamond vormen de Europese linker- en rechterhanden van Tim Showalter’s Strand of Oaks. Als Jimmy Diamond staan ze op eigen benen, maar stroomt er een soortgelijk DNA door de muzikale bloedbanen. Jimmy Diamond vervoert ons naar de americana en roots rock van de seventies die samengesmolten is met hedendaagse indie rock.
Quote over de clip:
Wat is er beter dan een clip schieten 100 meter van de studio waar de song is opgenomen. Onderaan de Lemelerberg, al helemaal als het dan ook nog in een bowlingbaan is. De neon lichten, kleding en algehele schwung van bowling is alles wat een clip nodig heeft. Voor ‘Elephants’ was dit een uitgelezen kans. Bowlen is een zeer serieuze wedstrijdsport, en kan een mentaal spel worden wanneer je jezelf in de weg gaat zitten. Elephants leert ons dat je kan blijven genieten van wat je doet zodat winnen of verliezen een bijzaak wordt, als je positief blijft in het moment. Het is allemaal niet zo erg als je denkt..
De mannen van Jimmy Diamond komen van oorsprong uit een riff/rock georiënteerde hoek. Na een aantal tours met Strand Of Oaks in de bus doorgebracht te hebben, en zijn bijbehorende playlists, kwamen hele nieuwe invloeden omhoog. De No Show Tour in augustus 2020 was het ideale startschot voor de nieuwe richting. Zeven dagen door Europa rijden en achterin de bus nieuwe muziek schrijven terwijl Duitsland, België, Frankrijk en Tsjechië aan je voorbij flitsen. De pandemie leek even niet te bestaan, het leek weer even op een normale tour, na een week kwam de band terug met een handjevol nieuwe liedjes en een frisse kop. De passie en honger om onderweg te zijn en de avonturen die daarbij horen komen terug in de nummers.
Voor Common Sense // Commotion is er gekozen om elke kant (van de LP) zijn eigen tijdsgeest te geven. Midden in de pandemie was een ticket naar Amerika nog geen optie, dus heeft de band de eerste 5 liedjes van Common Sense opgenomen in Nederland om deze te laten mixen door Arjan Miranda in New York. Begin 2021 besloot de band hun oefenruimte aan de voet van de Lemelerberg te verbouwen naar een studio, een eigen plek om je compleet in de muziek te kunnen verliezen. Daarom is er totale anarchie opgezocht voor de 5 liedjes op Commotion, die volledig zelf is geproduceerd.
De teksten zijn de gemene deler op beide kanten, die zijn geschreven vanuit specifieke persoonlijke situaties, waarin onderwerpen als prestatiedrang, moed, twijfel, onrust en trots aan bod komen. Wat opvalt is het contrast. Hoe tevreden Dreams vertelt over liefde, vertelt Commotion gefrustreerd over het willen weglopen van de chaos in de maatschappij. Contrasten in onderwerpen worden versterkt door contrasten in sound.
Elephants is de nieuwe single en is ontstaan in de camper op weg naar Tsjechië: “We hadden besloten een No Show Tour te plannen, even weg uit de pandemie sleur in Nederland. Die sleur was killing voor ons. In de eerste weken vonden we het moeilijk ons aan te passen en te dealen met het feit dat we niet meer konden doen wat we het liefst deden. Maar we zijn slecht in stil zitten. We hebben ons gestort op het schrijven en produceren van muziek met het doel om ervan te leren. Het begin was moeizaam, maar later ging het ‘vanzelf’ en we kwamen erachter dat het vooral aan je mindset ligt, en dat geldt ook voor heel veel andere situaties. Maak van een mug geen olifant, het is allemaal niet zo erg als je denkt.” – zegt voorman Jim Zwinselman.
Shows:
5 sept – Bruis Festival, Maastricht
24 sept – Willem Twee, Den Bosch
8 okt – Little Devil, Tilburg
14 okt – Left Of The Dial festival, Rotterdam
16 okt – Burgerweeshuis, Deventer
21 okt – Merleyn, Nijmegen
Cinema Electronic Noir, zo omschrijft de Amsterdamse Myrwood haar muziek. Misschien moeten we dat even uitpakken. Cinematic verwijst naar de beeldende kwaliteiten van haar songs, electronic naar de sound en noir naar de sfeer. En naar Myrwood zelf immer in het zwart gekleed gaat.
Drie woorden kunnen veel zeggen, maar er is nog wel meer te vertellen over Mirthe ‘Myrwood’ van Merwijk. Zij verruilde een benauwend bestaan in Amsterdam voor het avontuurlijke Berlijn om tot de ontdekking te komen dat ook het leven daar niet geheel onbezorgd is. Haar ervaringen verwerkte ze in een nieuwe bundel songs die ze opnam in Brussel met producer Michiel De Maeseneer, die eerder o.a. Wende, Balthazar en Sylvia Kreutz hielp hun artistieke draai te vinden.
Het smeulende Berlin Bounderies staat op Myrwood‘s debuutalbum, City Soundscape dat aanstaande vrijdag het stadslicht zal zien.
De Australische band Parcels deelt de nieuwe track Comingback met en bijbehorende videoclip. Het nummer werd opgenomen in de La Frette Studios in Parijs, waar de band het nummer zelf produceerde. Het orkestrale arrangement op het nummer is van de hand van de GRAMMY-winnende muzikant Owen Pallett (Arcade Fire) en de eindmix werd gedaan door James Ford (Arctic Monkeys, Depeche Mode, Florence and The Machine).
Comingback is de opvolger van de single Free. Beide nummers zijn de eerste nieuwe nummers die Parcels uitbrengt sinds hun bejubelde debuutalbum uit 2018.
Teen Jesus & The Jean Teasers -niet te verwarren met de roemruchte New Yorks no wave band Teenage Jesus & The Jerks- is een Australisch meidenkwartet dat een glimlach om ieder mond tovert met AHHHH. De nieuwe single van de meiden is zo’n liedje dat al sinds punkjaar 1977 rond zoemt wachtend op iemand die het uit de lucht zou plukken. Dat waren dus Anna, Scarlett, Jaidi en Neve uit Canberra.
Die laatste heet van Boxtel van achteren wat duidt op Neerlands bloed. Maar dit terzijde. AHHHH is de vijfde en makkelijk beste single van Teen Jesus & The Jean Teasers. Het is tevens hun debuut voor Domestic La La, het label van mentor en Violent Soho gitarist James Tidwell.
De Britse punkrock band Frank Carter & The Rattlesnakes heeft hun nieuwe album Sticky aangekondigd. De plaat verschijnt op 15 oktober. Op 25 januari komen ze naar Nederland voor een concert in TivoliVredenburg.
Na de succesvolle eerste single My Town (met Joe Talbot van IDLES) is de track Sticky het tweede voorproefje van wat kan worden verwacht van het album.
Je hoort als vanouds de diepgewortelde ‘shark-sharp-shock’ punkwoede en de grommende ziel van frontman Carter, zonder dat het ontoegankelijk uit de speakers brult.
Durand Jones & The Indications – Private Space (Dead Oceans/Konkurrent)
