Category: Nieuwe Muziek

Dry Cleaning – Strong Feelings

Dry Cleaning houdt nog even vast aan de zo succesvol gebleken formule van Scratchcard Lanyard. Op een bodem van drums, bas en gitaar doet Florence Shaw weer haar verhaal. Waar ze dit keer over rept is niet geheel duidelijk of zeg maar geheel onduidelijk. Dat komt omdat er paddo’s in het spel zijn, ter waarde van 17 pond vertelt ze.

Van een refrein is niet echt sprake in Strong Feelings, of het zou de herhaling van het woord ‘Europe’ moeten zijn. Thema’s lijken te zijn; geofysica, antieke porseleinen vazen en ontstekingen aan de hoofdhuid. En mogelijk ook liefde.

Miss Shaw toont weinig emotie, haar begeleiders daarentegen gaan steeds vuriger spelen. Vooral de bassist lijkt er steeds meer lol in te krijgen. Je kunt je afvragen of een heel album met dit soort ontkleedde praatpunk-pop niet iets te veel van het goede is, maar in kleine doses zorgt Dry Cleaning voor welkome afwisseling.

Cool Sounds – Bystander

Met vier albums op de meter kan je Cool Sounds nauwelijks een beginnende band noemen. En we hebben ook al eerder nummers van het gezelschap uit Melbourne -Australië dus- gedraaid. Maar het zestal lijkt nu pas echt goed op stoom te komen. Het kan de oefening zijn die kunst baart, de stand van de maan of de gevolgen van de ene lockdown na de andere, maar feit is dat Cool Sounds met Bystander hun met afstand beste album tot nu toe heeft afgeleverd.

Om de plaat bij het woord te voegen hebben we het titelnummer van het nieuwe album van Cool Sounds tot IJsbreker gebombardeerd. Al je denkt, hee die hebben goed naar Lou Reed geluisterd, dan heb je gelijk. Het precieze voorbeeld is Sweet Jane, een nummer van Loaded, het laatste Velvet Underground album met ome Lou. Is dat een probleem? Absoluut niet!

TV Priest – Uppers

TV Priest – Uppers (SubPop/Konkurrent)

Alsof het feest in de wereld van de postpunk nog niet groot genoeg is, meldt TV Priest zich ook nog eens aan het firmament. De band debuteert met Uppers en wat een overheerlijk debuut ís dit zeg.

Het Londense kwartet vist in de vijver waar gelijkgestemden als Protomartyr, Pissed Jeans, METZ, Shame, Fontaines DC en IDLES ook hengelen. Een enigszins gemankeerd stemgeluid is dan altijd een pre en wat dat betreft is Charlie Drinkwater een schot in de roos. Hij kermt waar nodig en haalt ook venijnig uit op de juiste momenten. Perfect getimed allemaal. Onderschat die vocale competenties dus niet. Neem een song als Slideshow. Daarin zingt-ie toch echt, met wat pathos op de koop toe. Vooral in het refrein.

“Well you never, you never saw it coming
Walking at ya, looking straight backwards
All I can do is talk
All I can do is talk
I thought we’re getting closer but we’re further apart
Well you’re well-fed, in a welfare way
All I can do is talk
All I can do is talk
My god! I’ve never had an original thought.”

Nou, dat valt best mee, want kom maar eens met frases op de proppen die Drinkwater er allemaal uitkraamt. Soms met een kwinkslag. Over het sociale medium Instagram bijvoorbeeld: “My feature wall is outstanding, my craft credentials as good as new, as good as old, as good as fake..”

De synths die TV Priest gebruikt zijn zeker geen vreemde eend in de postpunkbijt. Een song als Powers Of Ten wordt naar een hoger niveau getild. Terwijl synths eigenlijk nergens écht pregnant aanwezig zijn.

Uppers is een heerlijk tegendraadse postpunkplaat, hetgeen het genre sowieso wel kenmerkt. Live moet TV Priest een sensatie gaan worden. Je kunt je nu al verheugen op de wilde pogo tijdens een track als Press Gang. Beuken geblazen. Je raadt nooit waar Journal Of A Plage Year over gaat. Pieter Visscher

Gordi & Alex Lahey – Dino’s

Twee en een half jaar geleden troffen de Australische muzikanten Gordi & Alex Lahey elkaar in Nashville bij de duikbar Dino’s in het oosten van de stad voor late night pasta en bier. De excentriciteit van Dino’s maakt het een plek waar het voelt alsof er van alles kan gebeuren en dat iedereen door de deur kan lopen. Op die bewuste natte zomerdag begonnen de twee te schrijven, het resultaat is deze single Dino’s, compleet met video waarin het levensgrote Dolly Parton cardboard net als in de bar zelf een prominente rol krijgt. Het nummer vangt het gevoel volledig in de ban te zijn van de persoon die tegenover je zit terwijl de wereld als een gek doortikt.

La Femme – Le jardin

Veel veelzijdiger dan La Femme wordt het niet. De nieuwe single van het gezelschap uit Biarritz is weer anders dan we van de band gewend zijn. We hebben al disco, punk en pop kunnen afvinken. Le jardin is weer ‘completemente differente’.Want La Femme zingt voor het eerst in het Spaans! De clip is gefilmd in zuid Spanje tussen Granada en Sevilla.

Le jardin laat zich het best omschrijven als typisch Frans. D.w.z. een zwoele, verzorgde productie met deze keer alleen maar vrouwenstemmen. We horen een dameskoortje, een mooie weemoedige leadvocal en een stukje gesproken tekst. Voor de gelegenheid is de band uitgebreide met deux femmes. Naast vast bandlid Arianne Gadeux horen we ook mademoiselle Ara Mendez Murillo en miss Lisa Hartman.

Met Le jardin volgt La Femme het spoor van de grootmeester van la musique pop Française en uitvinder van de befaamde ‘ye ye filles’ (zuchtmeisjes) stijl, Serge Gainsbourg. Op 2 april verschijnt dan eindelijk het nieuwe album van La Femme, Paradigme. Afgaand op de bonte serie singles die aan de release vooraf gingen lijkt het derde album van La Femme een muzikale toverbal te gaan worden. Delicieux!

King Gizzard & The Lizard Wizard kondigt opvolgalbum aan en deelt nieuwe single

King Gizzard & The Lizard Wizard kondigt de komst van een opvolgalbum aan. De zeskoppige band brengt tegelijkertijd een nieuwe single uit, genaamd Pleura. L.W. verschijnt op 26 februari, is vanaf nu beschikbaar voor pre-save/pre-order en telt, net als de voorganger K.G., tien nummers. Op het zeventiende album in tien jaar tijd staan de eerder uitgebrachte singles If Not Now, Then When? en O.N.E.

Ruim tien jaar lang werkte de band in een moordend tempo aan nieuwe nummers die. De pandemie dwong de band ertoe om zoals frontman Stu Mackenzie het verwoordt, “de hersenen te resetten en uit te zoeken hoe we iets anders kunnen doen”. Het resulteerde in twee albums die een stapje verdergaan dan voorgaande releases. In hun zoektocht naar ‘de noten tussen de noten’ – door middel van o.a. Turkse snaarinstrumenten – ontdekte de band een muzikaal palet dat verder reikt dan westerse rock.

In november van vorig jaar bracht de band het album K.G uit, evenals het live-album Live In S.F. ’16. Het nieuwe album dient als de directe opvolger van K.G., maar kan ook gezien worden als een op zichzelf staand werk. Toch wordt er hier en daar geknipoogd naar de vorige plaat. L.W. eindigt bijvoorbeeld met hetzelfde nummer waarmee K.G. opent. In het eerdere werk van de Australiërs zijn er soortgelijke patronen ingebed: het bejubelde, hard-riffende album Nonagon Infinity uit 2016 was als een Möbiusband die zich eindeloos herhaalde.

De videoclip van Pleura – waarin je een recente livesessie vanuit de studio terugziet – werd geregisseerd door John Angus Stewart, die ook de concertfilm Chunky Shrapnel uit 2020 regisseerde.

Alfie Templeman kondigt mini-album aan

De 18-jarige Alfie Templeman deelt zijn gloednieuwe single en bijbehorende video ‘Everybody’s Gonna Love Somebody’. Daarnaast kondigt hij aan dat zijn nieuwe mini-album ‘Forever Isn’t Long Enough’ op 7 mei zal verschijnen via Chess Club Records/AWAL.

‘Everybody’s Gonna Love Somebody’ is Alfie Templeman’s eerste single sinds zijn hit ‘Forever Isn’t Long Enough’ die uitkwam in september 2020. Er is sindsdien door velen lovend over Templeman geschreven, daarnaast werd hij meegenomen in vele 2021 tiplijsten op grote media platformen; waaronder de BBC Sound Of 2021, Radio X Great X-Pectations, MTV, Amazon Music, Vevo, The Independent.

Zijn nieuwe single – die hij volledig schreef, opnam en produceerde in zijn slaapkamer – is geïnspireerd op groovy popklassiekers uit de jaren 80. De tiener uit Bedfordshire legt uit: “Ik heb ‘Everybody’s Gonna Love Somebody’ in 2017 geschreven en voor het eerst opgenomen, ik was toen 14 jaar oud en sindsdien zit het in mijn hoofd. Ik probeerde het regelmatig opnieuw op te nemen, maar ik kon het nooit helemaal goed krijgen. Op een gegeven moment dook ik in de muziek van Tears For Fears en realiseerde ik me dat het die ‘Everybody Wants To Rule The World’-achtige productie nodig had. Ik ging terug naar de studio, veranderde een deel van de teksten en nam het in een paar uur op. Het is waarschijnlijk mijn favoriete nummer van de nieuwe plaat.”

Over de video van de track, geregisseerd door Thomas Davis, zegt Templeman: “Dit is mijn avontuurlijkste video ooit. Ik was vastberaden in het idee om een filmische ervaring te maken voor ‘Everybody’s Gonna Love Somebody’. Thomas heeft dit zo goed tot leven kunnen brengen. Brian en Suzie (de poppen) waren een plezier om mee te werken en het was leuk om te zien hoe ze er uiteindelijk op beeld uit zijn gekomen. Ik hou echt van die twee tortelduifjes!”

Hij vertelt over het mini-album: “Ik wilde een verfijnde popplaat maken – iets breder dan een EP maar beknopter dan een volledig album – conceptueel hangt het een beetje tussen Fleetwood Mac’s ‘Rumours’ en Tame Impala’s ‘Currents’. Tijdens het maken van ‘Forever Isn’t Long Enough’ realiseerde ik me dat ik het wat rustiger aan moest doen en voorzichtig aan dingen moest werken. Het duurde een dag, vier maanden en voor een aantal nummers zelfs twee jaar om ze af te krijgen. Ik werkte aan elk nummer totdat ze perfect waren en ik ben nog nooit zo trots geweest op het eindresultaat.”

Baby Boys – Duke and the Cash

Van de zeven songs die Baby Boys afgelopen jaar heeft uitgebracht is er één net iets langer dan vier minuten, de rest nauwelijks meer dan twee. Een specifiek genre valt nog niet te distilleren, wel een eigen productiestijl. De nummers van Baby Boys zijn het resultaat van geduldig sample en plakwerk, van uren lang mixen en overdubben en experimenteren met sounds en structuren. Dat klinkt allemaal ingewikkeld en het proces zal dat ook zeker zijn, maar de producten -als we een lelijk woord voor muziek mogen gebruiken- van het trio uit St Paul, Minnesota zijn dat zeker niet. 

Nieuwe single Duke and the Cash is een goede introductie tot de frisse studiomagie van Jake Luppen, Nathan Stocker en Caleb Hinz. De heren zijn  bevriend sinds de middelbare school. Daarna hebben ze in verschillende bands (o.a. Hippo Campus) gespeeld, maar altijd contact gehouden met het vage plan om ooit de koppen bij elkaar te steken. Corona jaar 2019 gaf het nodige duwtje.

In Duke and The Cash trekken in hoge snelheid een uitgebreid instrumentarium en een verzameling ongedefinieerde geluiden aan je voorbij. Net als je denk dat het niet gekker, of voller kan, duikt er nog een blazerssectie op. De strakke samenzang trekt het experiment weer terug in popsferen. De totale lengte is twee minuten en veertien seconden. King Gizzard op dubbele snelheid, dat komt ongeveer in de buurt van wat Baby Boys te bieden heeft. 

Nathaniel Rateliff – Redemption

De Amerikaanse rootsrocker Nathaniel Rateliff bekend van zijn begeleidingsband The Night Sweats en hun hit S.O.B. (Son of a b*tch) is terug met een nieuwe song. Vorig jaar verscheen nog een ingetogen soloalbum na zijn producer verloren te hebben en een scheiding. Nathaniel klinkt nog steeds weemoedig, maar wel warm. Kampvuur warm, want Redemption is een mooi lied met een vlammend gitaarslot. Rateliff schreef het nummer voor de film Palmer.

Sunglasses For Jaws – Walk Me Home

Dat je ook buiten Australië prima paddo-pop wordt gebrouwen laat Sunglasses For Jaws horen op hun uitstekende nieuwe single Walk Me Home. De band uit Londen maakt er geen geheim van een groot deel van hun mosterd uit Frankrijk te halen. In hun Spotify playlists zie je namen als Air, het enfant terrible van de Franse popscene Serge Gainsbourg, maar ook nieuwer spul als La Femme en Juniore schallen regelmatig uit de speakers van Sunglasses For Jaws.

Typisch voor Franse muziek is dat die altijd zo mooi en verzorgd klinkt en dat melancholie nooit ver weg is. Die vliegers gaan ook op voor het werk van Sunglasses For Jaws. Walk Me Home lijkt geënt op de sound van Air ten tijde van Moon Safari, maar dan dreigend in plaats van dromerig. De fraaie productie is van Charlotte Kemp-Mulh, de eega van Sean Lennon in wiens studio in Upstate New York het nieuwe (5e!) album van Sunglasses For Jaws is opgenomen.