Category: Nieuwe Muziek

Ouzo Bazooka & Yurika Hanashima – I Dream Of Naomi

Ouzo Bazooka neemt alvast een voorschot op de zomer met het vrolijk nostalgische I Dream Of Naomi. De band komt uit Tel Aviv. De zangeres niet, de wieg van Yurika Hanashima plaatsen we in Japan.

Zeker weten doen we dat niet, want Google geeft nul op ieder rekest. Blijkbaar wil miss Hanashima anoniem blijven. De samenwerking van Ouzo Bazooka & Yurika Hanashima kun je filen onder het kopje oriëntaalse surf. Je hoort zo’n lekker gammel sixties orgeltje, in fuzz gedoopte gitaren en de J-popstem van Yurika, die in haar moerstaal zingt. De b-kant is instrumentaal en dus nog surf-achtiger.

Van zowel Ouzo Bazooka als Yurika Hanashima staan meerdere songs online – best goede ook- maar geen een die zo geslaagd is als I Dream Of Naomi. We hopen dan ook op een herhaling.

Popwarmer: Twenty One Pilots – Saturday

Gisteren kwam het nieuwe album Scaled And Icy uit van de alternatieve popband Twenty One Pilots uit Ohio. Een flitsend nieuw album met pakkende hooks en een iets gelikter geluid. De nieuwe single Saturday is er eentje in de categorie ‘feel good vibes’. Een dikke hit, van H&M-winkel tot festival anthem. De perfecte Popwarmer op Pinguin Pop om op Saturday aan je voor te stellen.

Garbage – Wolves

Wie had dat ooit gedacht, dat Garbage een van de overlevers van de grungy jaren negentig zou zijn. Zo klinkt de nieuwe single ook, als een tijdreis terug naar de laatste jaren het de vorige eeuw.

Niks nieuws onder de zon dus, maar wat schijnt dat zonnetje nog lekker fel. En sleets is de formule van sterke meidenzang in een glanzend geproduceerd bad van gitaren ook nog lang niet.

Wolves staat niet op zich. Over een week of wat al komt er een nieuw Garbage album uit. Wolves is daar single #3 van. Eerder kwamen No Good Master en The Men Who Rule The World tot ons. De drie titels suggereren een thema; ‘het is nog steeds hommeles in de wereld’ en wat Shirley Manson betreft komt dat grotendeels op het conto van de Man.

Garbage langspeler numero zeven is No Gods No Masters getiteld. Het is de eerste met nieuwe muziek sinds Strange Little Birds uit 2006. Naast de gewone staat er ook een luxe editie van No Gods op stapel met een extra cd (jaren negentig weet je wel) waarop Shirley, Butch, Duke en Steve songs coveren van o.a. David Bowie, Patti Smith en Baasje Springsteen. Dit alles zal verkrijgbaar zijn op Record Store Day die dit jaar valt op 12 juni.

LUMP – Animal

Laura Marling leidt een dubbelleven. We kennen haar als oorspronkelijke singer-songwriter, type vrouw met gitaar. Maar ze is ook frontvrouw van de elektroclub, LUMP.

De LUMP kar trekt ze samen met Mike Lindsay van de band Tunng. Het eerste LUMP album was experimenteel om niet te zeggen vaag. We leggen de schuld bij Lindsay die met Tunng ook vaak kanten opschiet die slechts voor een select gezelschap te volgen zijn. Op het nieuwe album lijkt Laura een dikkere vinger in de pap te hebben. Animal is fonkelend nummer met een spannend verloop en als extra attractie de immer boeiende stem van La Marling.

Onze politiek is om oorspronkelijke – in de praktijk zijn dat vaak langere- versies van nummers te draaien. Bij Animal van LUMP hebben we gekozen voor de radio-edit. Midden in de albumuitvoering zit namelijk een stuk dat de vaart uit het nummer haalt en de sfeer verbreekt. We leggen de schuld bij Lindsay. Hogere artistieke doelen ontgaan ons dus hebben we bij wijze van hoge uitzondering de korte versie opgepikt.

Animal is het titelnummer van LUMP album twee dat in juli uitkomt.

Sophia Kennedy – Monsters

Sophia Kennedy – Monsters (City Slang/Pampa Records/Konkurrent)

“Our mothers are insane. Cause their mothers are insane. Our fathers are insane. Cause their fathers are insane”, zingt Sophia Kennedy in Loop, te vinden op haar tweede album, Monsters.

Sophia heeft natuurlijk gelijk, al chargeert ze misschien een beetje. Maar daar houden we wel van. Zo ken ik zelf geen mensen die dingen niet enigszins aandikken om een punt te maken. De Haagse politiek is er zelfs zwanger van. Ach, die in uw gemeente ook? Maar enfin.

Sophia dus. Met haar tweede langspeler. Waarnaar we allemaal zo reikhalzend uitkeken. Na haar titelloze, eigenzinnige debuut van drie jaar terug. De eigenzinnigheid die we ook nu weer horen. En we horen dat zo graag.

Kennedy heeft de kwaliteiten je geen moment weg te laten zweven. Je houdt de aandacht er van voor tot achter bij. Ze luistert net zo lief naar Velvet Underground als Whitney Houston. Ze noemt Antony & The Johnsons, Amy Winehouse, Nina Simone en Billie Holiday als inspiratiebronnen.

Wanneer we al die ingrediënten samenvoegen, krijgen we zowel een blik in Kennedys brein als in het eindresultaat waar Monsters mee is gevuld. Een potpourri. Dertien excentrieke tracks van de Amerikaanse, die al jarenlang in Hamburg woont.

Alle tracks even spannend, alles even onderscheidend, duister, uitdagend en prikkelend. Animal Collective, zegt u? We mogen dansen, we kunnen lekker gek doen op Kennedys muziek en na dertien nummers zet je de plaat razendsnel weer op. Stoere stem, verrassende wendingen, muzikaal dik in orde, verfrissend en narratief. Theatraal, dat ook. Opwekkend en ook wat verslavend? Zonder meer. Neem het heerlijk luchtige Up bijvoorbeeld. Sophia Kennedy heeft een ongelooflijk fraai en krachtig album afgeleverd. Dat in veel eindlijstjes terecht gaat komen. Ongetwijfeld in dat van ondergetekende. Pieter Visscher

 

Pond – America’s Cup

Vandaag kondigt Pond de release aan van hun negende studioalbum 9, verkrijgbaar vanaf vrijdag 1 oktober via Spinning Top Records. Naast dit heugelijke nieuws onthult het de vijfkoppige band uit Fremantle de nieuwe robo-funk-nieuwe single America’s Cup, compleet met elastische heupen en de bijbehorende video.

“The beat makes me think of a New York street strut, Sesame Street style,” zegt frontman Nick Allbrook OVER de single. “But it’s about Fremantle before Alan Bond gave the big ball of gentrification it’s final shove, when it was cheap and harsh and the broken relics of the pre-87 port city were young groovy cats in a secret idyll wedged between the river and the sea. It’s also about blokes being different versions of whatever the hell we’ve been taught we’re supposed to be.”

Met het eerder genoemde America’s Cup en lead single Pink Lunettes, op 9, herwint Pond een anarchistisch gevoel van onzekerheid en vliegt dichter dan ooit in de richting van de creatieve supernova die zo veel van de muziek van de band heeft laten vlammen!

Geproduceerd door Pond zelf en gemixt door Jay Watson en James Ireland, worden op 9 Pond’s verkenningen geleid naar opwindende uitbarstingen van pure psychpopvreugde. Geen enkele melodie gaat zelfs voorbij de vijf minuten. Maar wat je vooral van 9 krijgt, is een gevoel van creatieve overgave en dat is toch gewoon heel erg leuk…

Foxlane – flashy lights, underground

Foxlane had vier jaar geleden goed beet met Birmingham, een nummer van hun debuut EP All Quite Good Now. Wat hielp was dat het nummer in de Spotify playlist van Peaky Blinders belandde. Twee latere singles moesten het op eigen kracht doen en dat deden ze.

De Nijmegenezen waren net lekker op stoom toen de wereld in quarantaine ging. Balen natuurlijk, maar de extra tijd schepte ook mogelijkheden. Om in alle rust aan nieuwe nummers te werken bijvoorbeeld. De timing van de release van nieuwe single flashy lights, underground had niet beter kunnen zijn. Nu de laatste beren van de weg worden geruimd is de band klaar voor de grote sprong voorwaarts, mentaal en muzikaal.

Het eerste wat flashy lights, underground duidelijk maakt is hoe eigen en uniek de sound van Foxlane wel niet is. De stem van zanger Guus Timmermans heeft karakter, de band een eigen sound terwijl de songs getuigen van fantasie en vakmanschap. Aan goede bands geen gebrek in de lage landen, maar oorspronkelijke bands zijn helaas een stuk minder dik gezaaid. Foxlane zit duidelijk aan de goede kant van de streep.

Het is dan ook niet makkelijk in woorden te vatten wat er te horen is in de krap drie minuten die flashy lights, underground duurt. Veel gitaren in ieder geval, ondergrondse koortjes, bipolaire tempowisselingen en een uitbundig slot. Maar beter luister en huiver je zelf. EP twee verschijnt begin september. Aan tourdata wordt gewerkt.

Polo & Pan – Ani Kuni

Het opkomende Franse dance-popduo Polo & Pan (die je kent van Pinguinhits als Arc-en-Ciel, Feel Good..) kondigt hun tweede album Cyclorama aan, dat op 25 juni zal verschijnen. Kortgeleden gaf het duo al een voorproefje met de single Ani Kuni. Het album bevat veertien kleurrijke tracks, waarvan er drie afkomstig zijn van de EP Feel Good uit 2020. In 2017 brachten ze hun debuutalbum Caravelle uit dat wereldwijd lovende recensies kreeg.

Ani Kuni is een eerbetoon aan hun favoriete kinderslaapliedje en de track staat momenteel op meer dan 1 miljoen wereldwijde streams sinds de vorige week vrijdag. Het duo zal met de opbrengsten van het nummer het National Indian Child Care Association ondersteunen.

Na vier opeenvolgende jaren van uitverkochte shows in alle grote Europese, Midden-Oosterse en Amerikaanse steden – van de legendarische Olympia in Parijs en het Fox Theatre in San Francisco tot Coachella, Electric Daisy festival en een uitverkochte tour in de VS – kan gerust gezegd worden dat het debuutalbum hen op vele plaatsen heeft gebracht.

Hun debuutalbum Caravelle bereikte platina op de internationale markt, goud in Frankrijk en de diamanten status voor hun wereldwijde hit Naña. Polo & Pan is als duo zonder meer het boegbeeld van het hedendaagse French Touch genre. De band wordt geprezen door de internationale pers (The New Yorker, Billboard, KCRW, Le Monde etc.) en werd door Le Monde zelfs omschreven als volwaardige opvolger van Daft Punk.

Cyclorama verschijnt digitaal en fysiek op 25 juni 2021.

Nieuwe muziek van Polo & Pan hoor je op Pinguin Pop!

TEKE::TEKE – Yoru Ni

Crime jazz is de benaming van het soort muziek dat je hoort in misdaadfilms en series uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Het bekendste voorbeeld is het James Bond Thema. De muziek van The Pink Panther en de tune van Mission Impossible zijn ook classics in het genre.

Het zevenkoppige Japans-Canadese combo TEKE::TEKE combineert crime jazz met traditionele Japanse (fluit) muziek, surf rock en psychedelica. Dat pakt soms wat vaag uit, maar op Yoru Ni vallen alle elementen op zijn plek. De single heeft het fijne paranoia karakter van een goede crime-tune en dankzij de voordracht van Maya Kuroki ook een apart exotisch/erotisch tintje.  Meer van deze musica exotica vind je op het debuut album van TEKE::TEKE, Shirushi.