Category: Nieuwe Muziek

Camilla Blue – Hullabaloo

Camilla Blue lanceert met Hullabaloo haar inmiddels zesde single van de CD Yellow, die begin 2022 uitkomt. De song is een brief aan haar biologische vader die ze sinds haar tweede jaar niet meer zag. Camilla Blue is pleegkind en ambassadrice van de pleegzorgorganisaties Stichting Oosterpoort in Brabant en Levvel in Amsterdam. Ook was ze betrokken bij de landelijke Kinderpostzegelactie 2020 ‘Geef een veilig thuis’.

Camilla Blue is het alter ego van Joyce Deijnen. Over Hullabaloo vertelt Joyce: “De song is een brief aan mijn biologische vader, om hem te laten weten dat het goed met me gaat. Nadat ik hem enkele jaren geleden voor het eerst heb bezocht, bleek dat we geen connectie hebben. Hij was niet de vader waar ik altijd over heb gedroomd. Helaas is hij nooit betrokken geweest bij mijn leven. Hullabaloo betekent lawaai. Als kind had ik altijd veel herrie in mijn hoofd. Dit ervaar ik nog steeds. Het geluid in mijn hoofd als ik stress heb, de voortdurende worsteling om te blijven vechten. ‘He blames it all on the hullabaloo’. Het lijkt dat mijn vader het excuus had om me niet te zien omdat er zoveel gebeurde in zijn leven. Maar hey, ik ben nu okeì. Mijn pleegouders hebben me echt geweldig geholpen. Ik hoop dat mijn vader deze song hoort, zodat hij weet dat ondanks zijn afwezigheid alles goed is gekomen.”

De inmiddels 26-jarige Joyce componeert, schrijft teksten, zingt, speelt piano en gitaar, en combineert andere artistieke kwaliteiten zoals schilderen en ‘performen’ met haar muziek. Het eerste album Blue en de opvolger Yellow zijn de eerste twee van een reeks van vier albums met kleurenthema’s die samen eìeìn ‘Gesamtkunstwerk’ vormen. Camilla Blue doet niet aan vaste stijlen en structuren. Voor haar is muziek een expressie van diepe innerlijke emoties en reflecties op de wereld om ons heen. Elke song schetst haar eigen wereld, met een eigen unieke klank en betekenis.

Camilla Blue is eìeìn van de geselecteerde toptalenten van Music Hub Brabant. Ze is doorgedrongen tot de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, die vanwege de coronacrisis is uitgesteld. Samen met haar band bereid ze zich nu voor op een intensieve live-tour als de lockdown voorbij is.

Billy Nomates – Heels

Billy Nomates kwam vorig jaar sterk voor de dag met een album vol half gezongen half gesnauwde postpunksongs. Daarmee plaatste ze zich in de steeds drukker wordende   of parlando praatpunk hoek. Binnen dat spectrum zit Billy dichter bij het assertieve Seaford Mods (ze doet ook mee op hun nieuwe album) dan bij het poëtische Fontaines DC laat staan het positivistische Scratchcard Lanyard.

Songtitels als Happy Misery, Hippy Elite en No maken duidelijk dat Billy een angry young woman is, die van haar hart geen moordkuil maakt noch een blad voor haar mond neemt. Billy, die in het echt Tor Maries heet lijkt er van uit te gaan dat ze geen vrienden maakt met haar muziek, tenminste daar lijkt haar aangenomen achternaam op te duiden. Maar dat valt dus erg mee, of tegen vanuit Billy’s perspectief.

Achter de woede schuil een bijzonder talent, zowel verbaal als muzikaal. Zo boos als in het begin lijkt Billy ook niet meer te zijn. Op Heels, dat net als het album werd geproduceerd door Geoff Barrow van Portishead komt Billy iets milder uit de verf. In Heels gaat ook ze ook niet tekeer tegen anderen, maar richt ze haar blik naar binnen. De song gaat over weten wie je bent, ook onder druk of ten tijde van crisis, zei ze onlangs in een interview. Billy zingt ook een beetje in Heels dat mede door haar lekker venijnige stem doet denken aan Suzi Quatro, maar daar zal ze zichzelf niet bewust van zijn.

FuckFuckFuck – Bad Habits

Soms vraag je je af hoe een band aan z’n naam komt. In geval van FuckFuckFuck is dat wel duidelijk. De oprichter sloeg een keer hard met een hamer op zijn duim en riep eureka! Met zo’n bandnaam schrik je zoveel mensen af als je aantrekt. Ook een belangrijk deel van de media zal met een boog om je heen lopen. Maar dat lijkt de band in kwestie geen fuck te schelen. Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat FuckFuckFuck van de punk is, pure punk niet die vage post punkshit.

Bad Habits is het debuut van driewerf Fuck. Tenminste voor zo ver wij weten. De band bestaat al een tijdje dus voor het zelfde geld hebben ze al eerder kattenkwaad uitgehaald en is dat geboycot, gecensureerd of gewoon verdwenen. Er zijn drie of vier Fucks. De rapporten verschillen. Harde info is schaars en foto’s geven niet echt uitsluitsel omdat die meestal zijn genomen tijdens een optreden en dan staat de halve zaal op de bühne. Of de halve band in de zaal. Zeker is dat de Fucks met hun opruiende Ramoneske punk in het gat stagediven dat is gevallen na het overlijden van John Coffey.

Popwarmer: Balthazar – On A Roll

Balthazar is de bekendste band van België en met enige afstand ook de beste. Die combinatie komt overigens minder vaak voor dan je zou denken.   

De reden voor de ongekende populariteit en muzikaliteit is dat de band uit Gent in de personen van Maarten Devoldere en Jinte Deprez twee unieke talenten herbergt. Twee muzikanten ook die hebben bewezen op eigen benen te kunnen staan.  

Maarten deed dat onder het pseudoniem Warhaus. Jinte mat zich voor zijn solo activiteiten het alias J. Bernard aan. Beide buitenbandse bezigheden zijn zeer succesvol gebleken. Toch zou je een pleidooi kunnen houden dat ze samen sterker zijn.

On A Roll is een goed argument voor dat standpunt. De nieuwe Balthazar single is met zorg, liefde en smaak gemaakt. Een warm geluid met tegenwoordig ook steeds vaker Bee Gees-achtige koortjes. Het zijn bekende ingrediënten, maar je raakt er nooit op uitgeluisterd. Op 26 februari verschijnt het nieuwe vijfde album Sand.

The Haunted Youth – Teen Rebel

Eigenlijk zou The Haunted Youth A Haunted Youth moeten heten, want er is maar één jongeling die achterna wordt gezeten. Zijn naam is Joachim Liebens. Teen Rebel is zijn debuutsingle. En wat voor debuut!

The Haunted Youth maakt gitaar + synthesizer muziek van het dromerige en onthaastte soort. Niks ‘haunted’ dus. Het Beatle-esque (Ticket To Ride) intro neemt al gauw zo’n 45 seconden in beslag. Tik tok lijkt dan ook niet het medium waarop Joachim mikt om zijn muziek onder de mensen te brengen. The Haunted Youth is voor luisteraars die luisteren, die kunnen genieten van een goede compositie, een sterke sfeer (10 cc – I’m Not In Love) en meeslepende instrumentale passages (Real Estate).

Net als de bandnaam zet dus ook de songtitel je enigszins op het verkeerde been. Teens lijken niet de doelgroep van de track en rebels wordt het ook nergens. Gejaagd op deze youth wordt er waarschijnlijk alleen door platenmaatschappijen en boekers.

Whispering Sons – Surface

De term postpunk valt te pas en te onpas de laatste tijd, maar op nieuwe single Surface klinkt Whispering Sons (weer) alsof het jaar 1981 is en de plaats van handeling Manchester, de tijd en plek waarin een verfijnde vorm van punk ontstond, die toen new wave heette en tegenwoordig postpunk wordt genoemd.

De band uit Belgisch Limburg mengt de doem van Joy Division met de intensiteit van de vroege Cure en de energie van pre Joshua Tree U2. Je kunt je slechtere voorbeelden voorstellen. Maar Whispering Sons doet meer dan verlangen opwekken naar ‘temps perdu’. Een tijd die ze overigens alleen van verhalen kennen. Mogelijk van hun ouders.

In de persoon van Fenne Kuppens heeft de Sons een frontvrouw die klinkt als geen ander en geboren lijkt om sombere songs te vertolken. De andere Sons geven haar vleugels met hun strakke en indringende spel. Surface is de eerste nieuwe track van Whispering Sons sinds het in 2018 verschenen debuutalbum.  Wanneer de opvolger van Image het donker zal zien, is nog niet bekend.

Two Feet – Fire

Internet houdt van schuttingtaal. Zet fuck in een songtitel en je hebt gegarandeerd een hit. Two Feet debuteerde een paar jaar geleden met het nummer Go Fuck Yourself, de teller staat op ruim 350 miljoen plays. Nu moet gezegd worden dat Go Fuck Yourself een ijzersterke track is en omdat Two Feet nog wel meer nummers heeft met tientallen miljoenen plays is hier geen sprake van een toevalstreffer en ook niet van een novelty hit.

Two Feet is één man, Zachary William Dess uit NYC. Hij speelt op het alternatieve rockveld. Zijn sound is een mix van gitaar, elektronica en falsetzang.

Zach’s achtergrond is jazz en blues, maar dat weet hij dus goed te verstoppen. Met Two Feet (bijna 61 cm) begon hij in 2016. Vorig jaar bracht hij zijn tweede album uit. Fire staat daar niet op, maar had wel gekund, want qua vorm en inhoud van het zelfde laken een pak. Het ingetogen Fire is opgehangen aan een gitaarloopje dat nabije familie is van dat van Every Breath I Take van The Police. Ode of plagiaat? Sting heeft nog niet gedreigd met een rechtszaak dus het zal het eerste wel zijn.

 

Shame – Drunk Tank Pink

Shame – Drunk Tank Pink (Dead Oceans/Konkurrent)

De stap van Charlie Sheen naar Charlie Steen is eigenlijk net zo groot als die ene letter verschil doet vermoeden. Want Charlie kennen we als de acteur die net zo dol is op zijn vak als op de alcohol. In Engeland kom je bij alcoholmisbruik, wanneer je strontlam op je fiets tegen het tuinhekje van de buren bent gereden en er toevallig politie in de buurt is, in de drunk tank pink terecht. Om je roes uit te slapen. U ziet: het is een kleine wereld.

Charlie Steen is de zanger van Shame, dat zo’n drie jaar terug debuteerde met het goed ontvangen Songs Of Praise. Een plaat gevuld met vlotte postpunk. Lekker ontwrichtend, zoals we het zo graag horen in deze muziekhoek. Drunk Tank Pink is dan de lastige tweede, maar dat heb je geen moment in de gaten. Het album haalt zelfs een hoger niveau.

Er werd een andere producer aangetrokken; Dan Foat en Nathan Boddy werden ingeruild voor James Ford, bekend van zijn werk voor onder meer Arctic Monkeys, Foals, Florence and the Machine, Depeche Mode, Haim en Gorillaz. Je krijgt het idee dat Ford een schot in de roos is geweest. Hoewel je het zonder goede liedjes niet redt natuurlijk.

Drunk Tank Pink is diverser. Steen zingt zelfverzekerder, terwijl hij zich op het vorige album nog “My voice ain’t the best you heard“, liet ontvallen. Stukje zelfspot, dat de flair en bluf van de band best wel typeert. Ze zijn nog altijd hartstikke jong, terwijl met Drunk Tank Pink het tweede zeer volwassen album is afgeleverd. Dreigend gitaarwerk, meezingbare refreinen, onverwachte wendingen en wat woede her en der, terwijl er met Human, For A Minute ook even gas wordt teruggenomen. Om met het knallende, nog geen twee minuten durende Great Dog het pedaal meteen weer meedogenloos in te trappen:

“Another young girl and another young guy
Another blue shirt and another red tie
A good writer writes, a great writer steals
A good dog sits but a great dog heels

I take another walk with you.”

Zit je er even doorheen tijdens de quarantaine, zuigt de lockdown je mentaal leeg, ging je na 21 uur nog altijd even zwemmen, maar haalt de avondklok je nu uit dat ritme? Zet Drunk Tank Pink op! Volumeknop lekker een flinke slag naar rechts en je zit vrij snel een stuk beter in je vel (dat rijmt). Op naar de derde golf! Pieter Visscher

Gabriels – Love and Hate in a Different Time

Love and Hate in a Different Time, een leus die deze tijd misschien wel kan typeren. Het is ook de debuut EP van Gabriels. Gabriels wie? Nee, het gaat om een band. Gabriels draait om zanger Jacob Lusk en een aantal producers en gastmuzikanten. Al sinds 2016 wordt aan Gabriels gewerkt en eind 2020 was het dan eindelijk zo ver. Vijf songs zijn uitgekomen waarvan de titelsong de single is en waarbij ook een korte film is gemaakt. Een warme modern soul song met strijkers en een indie feel.

Everyone You Know – When The Sun Comes Up

Everyone You Know is een nieuw Brits duo bestaande uit de broers Rhys Kirby Cox en Harvey Kirby. De broeders zijn van het type dat in de UK lads wordt genoemd, beetje blufgozertjes dus, maar in hun geval absoluut niet gespeend van talent.

De boys brengen singles uit bij de vleet. When The Sun Comes Up is hun 27e! De 28e is inmiddels ook al een feit. Everyone You Know maakt indie van het dansbare soort, songs die teruggrijpen op de vroege jaren negentig toen xtc ook in rockkringen populair werd. Harvey bedenkt de beats en Rhys verzorgt de vocalen. Heel veel variatie zit er niet in hun tracks. Dat hoeft ook niet zolang de formule maar werkt. En dat doet hij op het introverte, maar aanstekelijke  When The Sun Comes Up!  Er wordt gerockt, gerapt en met weemoed teruggedacht aan die tijd dat je kon doorfeesten tot de zon opkwam. Op plaat blijven de boys binnen de perken, maar je kunt je voorstellen als dit ooit de bühne bereikt het behoorlijk uit de hand kan lopen. Op een goede manier dan.