Category: Nieuwe Muziek

Kings Of Convenience – Rocky Trail

Je bent vergeven als je denkt dat Rocky Trail de best wel hippe nieuwe single is van Nick & Simon. Kings Of Convenience is namelijk net zo fan van Simon & Garfunky als het Volendamse duo.

Ze zijn dus weer terug! Na 10 jaar radiostilte is er weer een nieuwe single van het duo uit het Noorse Bergen. Rocky Trail is de pilot van album vier van Erland Øye en Eirik Glambek Bøe. Waarom het duo ooit is gestopt is nooit helemaal helder geworden, maar goed dat ze er weer zijn.

Het soort Folk dat de heren spelen is een van de weinige genres die beter worden naarmate de beoefenaars ouder worden. Zowel Øye als Bøe naderen de 50. Hun stemmen zijn gerijpt en er is inmiddels een lang leven om op terug te blikken. Dat het pad des levens langs dalen en bergen voert daarover gaat Rocky Trail.

Er is overigens wel een essentieel verschil tussen Erland & Eirik enerzijds en Nick & Simon anderzijds. Waar de laatsten niet weten hoe snel ze bij het refrein moeten komen zal je in Rocky Trail tevergeefs wachten op een meezing momentje. Wat dat betreft is Kings Of Convenience nog net zo eigenwijs en eigenzinnig als 20 jaar geleden. Het nieuwe album, Peace or Love volgt medio juni.

black midi – Slow

De cavalcade van black midi is bij de 2e single “Slow” aangekomen, de 2e single/video van het aankomend album [28-05-2021] op Rough Trade. Tegelijkertijd kondigen ze een herfsttour door Noord-Amerika aan, plus een nieuw KEXP-interview en optreden.

‘Slow’ is een van de twee Cavalcade-nummers met vocalen door bassist Cameron Picton. Het vertelt het verhaal van een jonge en idealistische revolutionaire droom van een betere wereld die uiteindelijk wordt neergeschoten in de nationaal stadion na een coup d’état. “The ‘Slow’ video was made to fit the oscillating dynamics of the song. Going from calm to chaos over and over again,” zegt regisseur en animator Gustaf Holtenäs. De video vertelt het verhaal van een karakter dat artificial intelligence werelden creëert, A.I. is al zo ver dat het binnen 1 seconde prachtige schilderingen maakt, kijk maar naar het single artwork…

Warpaint – Lilys (HBO Made For Love Cut)

Het is veel te lang stil geweest rond Warpaint. Het laatste album van Amerikaanse dameskwartet stamt uit 2016. Maar de laatste tijd duikt hun naam weer regelmatig op aan het popfront. Eerder dit jaar kwamen ze met een cover van Paralysed van post punk legendes Gang of Four en nu is er een nieuw nummer van eigen hand.

Lilys komt van de soundtrack van de HBO serie Made For Love. Het nummer is direct herkenbaar als het werk van Warpaint, maar is zeker geen herhaling van zetten. De sfeer is duister, de toon melancholiek, de instrumentatie vrij elektronisch. Lilys is een van de eerste songs die Emily, Jenny Lee, Stella en Theresa schreven voor een nieuw album. Een vroege versie van het nummer kwam ter ore van de producer van Made For Love die het graag wilde gebruiken. De mix/opname die in de show zit is niet noodzakelijk de uitvoering die op het nieuwe album gaat komen, vandaar het woord Cut in het deel tussen haakjes. Ver gevorderd is Warpaint overigens nog niet met de opvolger van Heads Up. Het nieuwe album komt op zijn vroegst pas volgende voorjaar.

Véras – Seks

Wie bekend is met zanger-liedjesschrijver Véras zal waarschijnlijk even raar opkijken als ze Seks, horen. Niet zozeer vanwege het onderwerp. hij heeft al eerder over seks (en de dood) gezongen, maar zo uitgelaten en zeg maar fysiek als op zijn nieuwe single klonk hij nog niet eerder.

Vorige releases waren Spinvisseriger, ingetogen en poëtisch. Op Seks laat hij zijn libido de vrije loop. De muziek past bij prima bij het onderwerp. Seks is een smeuïge rocksong met hitsige zang, een spetterde gitaarsolo en een la-la-la koortje dat zo besmettelijk is als een soa.  Echt een lekker nummertje.

Nog even over de maker. Behalve muzikant is Véras Fawaz ook clipmaker, presentator, Youtuber en zo nog wat. Een eigentijdse homo universalis dus, ook omdat hij goed is in alles wat hij doet. Is Seks je eerste kennismaking met Véras? Klik dan ook even wat andere songs aan, het recente Typhoon bijv. of zijn debuutsingle Stadskanaal. De man heeft het.

Popwarmer: Son Mieux – Drive

Poprockband Son Mieux uit Den Haag is zo’n typische band dat gestaag steeds beter wordt en aan bereikt wint. De Haagse formatie is al bezig sinds 2015, volgende week verschijnt het tweede album The Mustard Seed Pt. 1. Drive is de tweede single en zoals we van de indiepoppers rondom frontman Camiel Meiresonne (eerder Soul Sister Dance Revolution en All Missing Pieces) gewend zijn weer catchy, feestelijk en dansbaar. Minder rock ‘n roll zoals we uit de beatstad gewend zijn maar uiteraard wel kwaliteit. Drive is echt zo’n plaatje waarvan je harder gaat driven, een echte autoplaat! Zet dus lekker deze week Pinguin Pop op om de Popwarmer te horen!

Mammoth WVH – Don’t Back Down 

In de muziek valt de appel meestal wel vrij ver van de boom. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar doorgaans lukt het het nageslacht maar zelden om uit de schaduw van pa of ma te treden. De uitzondering die deze regel bevestigt heet WVH, Wolfgang Van Halen. Inderdaad de zoon van Eddie.

Van Halen junior maakt muziek met zijn band Mammoth WVH die net zo corpulent is als hij zelf en net zo Amerikaans. Waar de zoon van de gitaargod voor waakt is om zich te begeven op het terrein van de gitaar-pyrotechniek waar zijn vader in excelleerde. De vijf tracks die Mammoth WHV tot nu toe heeft uitgebracht zijn stevige no nonsense in blues-aarde gewortelde rocktracks. Hard maar niet al te heavy, vol gitaarbreaks, maar zuinig op het solofront.

Of Wolfie op den duur net zo’n goede gitarist wordt als Eddie zal de tijd leren. Maar nu al kan hij iets dat senior nooit onder de knieën heeft gekregen. WVH kan zingen, en goed ook!

Mattiel – Those Words  

Het is alweer twee jaar geleden dat Mattiel iets van zich liet horen. Afgezien dan van een singletje met op de ene kant een cover van The Beastie Boys en op de andere een nummer van The Clash. Met nieuwe single Those Words gaat ze (of eigenlijk gaan ze, want Mattiel is officieel een duo) verder waar ze gebleven was (waren), echter zonder in herhaling te vallen.

De muziek van Mattiel en haar partner in crime, Jonah Swilly is retro maar zeker niet ouderwets. Those Words bijvoorbeeld klinkt als een korte samenvatting van de eerste vijftig jaar pophistorie. Afhankelijk van je leeftijd hoor je rock ‘n’ roll, girl groups, new wave en/of college rock. He gevaar om in clichés te verstrikt te raken weten ze bijzonder knap te omzeilen.

Wat Mattiel ook behoedt voor namaak is de zang. Aline Mattiel Brown is geen geweldige zangeres, maar heeft wel een geweldige stem, eentje met karakter en zeggingskracht.   

Tot zover het goede nieuws. Those Words is een zogenoemde ‘stand alone release’. Van een nieuw album is dus voorlopig nog geen sprake.

Mogwai – As The Love Continues

Mogwai – As The Love Continues (Rock Action/Mattan)

Hoe je het ook wendt of keert, Mogwai is een van de bijzonderste bands van de laatste pakweg 30 jaar. Waarom met name ligt opgesloten in de bijzondere gewoonte van de band om het stemgeluid van zanger/gitarist Stuart Braithwaite zo min mogelijk te benutten. Dat terwijl hij een zeer begenadigd zanger is. Zoals hij ook weer bewijst met de sublieme postrocksong Ritchie Sacramento.

Doe dat toch vaker! Je zou het willen schreeuwen naar de band. Benut die stem van Stuart. Doe het ten minste tijdens een track of vijf. Maar nee.. Omdat Mogwai ervan overtuigd is dat de muziek van een nummer echt om een tekst moet vrágen. Dat vonden ze dus het geval bij Ritchie Sacramento.

Braithwaite legt het uit: “Ik voelde echt dat de track een tekst moest hebben. In plaats van het heel willekeurig te maken. Om deze keer een verhaal en het iets tastbaarder te hebben. Het was geen erg comfortabele ervaring, moet ik zeggen. Maar ik denk dat het best belangrijk is als kunstenaar jezelf af en toe in een ongemakkelijke positie te manouvreren.”

Waarmee Braithwate natuurlijk de spijker boven op de kop slaat. Want muziek moet schuren. Zonder wrijving geen glans, toch? We weten het allemaal. Het geldt voor zoveel dingen tijdens ons aardse bestaan.

Met Fuck Off Money verlaat de band ook enigszins de comfortzone van postrock. Van de epische gitaarsongs. Hoewel het bijna zes minuten durende nummer in  een eindsprint van tweeënhalve minuut toch nog sonische geluidswallen weet op te werpen, die in de verte zelfs wat doen denken aan Godspeed! You Black Emperor. Gelijkgestemden, sowieso. Terwijl Fuck Off Money nog start als een soort pastiche op Kelly Watch The Stars van Air, afkomstig van het klassieke Moon Safari uit 1998.

Het is opvallend dat er wat vaker, ostentatiever met name, elektronica wordt gebruikt op As The Love Continues, hoewel de band daar natuurlijk nooit vies van is geweest. Altijd een andere plaat maken, luidt het credo van de Schotten, die überhaupt een broertje dood hebben aan herhalingsoefeningen.

We horen op As The Love Continues echo’s van Joy Division, New Order en Smashing Pupkins (Drive The Nail) en natuurlijk is Sonic Youth nog altijd van invloed op het geluid van de band. Dat nog altijd zeer herkenbaar is als Mogwai en na een draaibeurt of tien kom je er zelfs achter dat dit weleens het sterkste album kan zijn dat je in 26 jaar tijd gehoord hebt van de vier helden. Geschreven en opgenomen tijdens de pandemie. Is die toch nog ergens goed voor. Sterker: As The Love Continues kan weleens, zo rond Kerstmis, worden verkozen tot beste album dat dit jaar is verschenen. Neem zo’n fenomenaal opgebouwde laatste  song als It’s What I Want To Do, Mum ook. Om te janken bijna; zó goed! En daar zal je ze hebben, de tranen… Pieter Visscher