Category: Nieuwe Muziek

Automatic – Black Box

Van Is It Now, de eerste single van het gelijknamige nieuwe album van Automatic hebben we een IJsbreker gemaakt. Het was maar een matig hitje in de GM. De tweede, Mercury was eigenlijk nog beter, maar haalde de lijst helemaal niet. Een normaal radiostation zou het hierbij laten en overgaan tot de orde van de dag.

Maar wij zijn Pinguin Radio dus gooien we een derde single van Halle, Isabella, Lola in de strijd, want fan van het Amerikaanse trio. Laten we niet overdrijven door te zeggen dat Black Box de beste is van het stel, maar veel scheelt het niet. Net als zijn voorgangers is Black Box een spannend en intrigerend liedje met een mooie balans tussen electro en analoog. Retro, maar niet ouderwets. Dansbaar maar geen dance. Een tikkeltje duister ook. Kortom een lekker ongrijpbaar nummertje met de nadruk op lekker.  

Concert: 18 november Toekomstmuziek Amsterdam

Popwarmer: Say She She – Disco Life

Het nieuwe album van Say She She is uit: ‘Cut & Rewind‘. Dit betekent dat je je dagen kan vullen met luscious beats en grooves. Wat goed doet in deze tijden.

Say She She kan je veel leuke benamingen geven zoals discodelic funk trio, funky disco pop en punk-chic discodelic funk. Doe ermee wat je wil, wat het wel zegt is dat het warm is en glittert, maar ook genoeg punch heeft om een statement te maken. Zeker op de track Disco Life.

Het is wild om te zeggen dat er een muziek-verbrandingsevenement heeft plaatsgevonden, ooit. Maar ey, soms is het nu eenmaal zo. Disco werd gehaat, wat al een raar concept is. Iets niet leuk vinden is uitstekend, niets is voor iedereen. Maar als je dan als rock DJ die kwoad is een haatactie opzet omdat disco je baan heeft doen verdwijnen… Oef. Disco Demolition Night, lees het maar eens!

Luister beter naar Disco Life, voor een hertelling, de betere discozaken. Want dat is wat muziek, welk genre dan ook doet: vrijheid, verbondenheid, een escape. En laat het dan doen door Say She She, sprankelend en kont schoppend.

Martje Serveert nieuwe muziek week 42 2025

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij omen:

  1. Texoprint – Modern Living IJSBREKER!
  2. The Vices – I Know
  3. Automatic – Black Box
  4. The Last Dinner Party – Second Best
  5. Snõõper – Star 6 9
  6. Tim Knol – Wanderings
  7. Girl Tones – Burnout
  8. Stagediver – Kurt
  9. Baxter Dury – Schadenfreude / BREEKIJZER
  10. Say She She – Disco Life / POPWARMER
  11. jasmine.4.t. – I can’t believe I did this without you / MARTJES SPECIAL

zZz – Rambler

Rambler is een solide opvolger van Hey Hey. En het tweede bewijs dat triple Z ondanks een onderbreking van zo’n tien jaar nog niks aan opwinding, gekte en muzikaliteit heeft ingeboet.

Rambler rockt, klopt en zuigt en dit alles in minder dan 3 minuten! Het nieuwe album van het hoofdstedelijke orgel duo heeft de intrigerende titel, Konnichiwa, Guten Morgen, Money Money en komt al eind deze maand uit. Ook gaan de koningen der Vaderlandse Indie sleazZze-scene weer op tournee. Voor data klik je hier.

Melody’s Echo Chamber – In The Stars

Zijn het echte violen of komen ze uit een kastje? Ze klinken in ieder geval zwoel en sfeervol. Net als de stem van la belle mademoiselle Melody (haar echte naam) Prochet uit Aix-en-Province.

Met de release van In The Stars kondigt de Française de komst aan van een nieuw album van haar wegdroompop project Melody’s Echo Chamber. De nieuwe single klinkt als een onontdekt juweeltje uit de late jaren zestig/begin jaren zeventig op een klein, maar belangrijk detail na. De drums zitten voorin de mix. Dat maakt de nieuwe single helemaal van deze tijd en misschien wel tijdloos. Melody zelf zingt in de beste Franse zuchtmeisjes stijl, inclusief Frans accent. Het nieuwe, vierde album van Melody’s Echo’s Chamber heet Unclouded en volgt begin december.

Baxter Dury – Schadenfreude

Even wat anders, deze week geen gitaarplaat als Breekijzer, maar een besmettelijk aantrekkelijk, leuk en lekker dansbaar liedje, Schadenfreude van Baxter “Son Of Ian” Dury.

De Engelse taal heeft geen woord voor wat wij leedvermaak noemen. Daarom heeft men de Duitse term Schadenfreude ‘geleend’. De songs op Baxter’s nieuwe album, Allbarone hebben allemaal een dansritme. Dat komt omdat hij het nieuwste album van Cardi B hoorde en dacht dat wil ik ook. Met hulp van mede vijftiger Paul Epworth (Adele/Coldplay/Bruno Mars) is het Dury junior uitstekend gelukt een hybride te fabriceren van moderne dance en zijn eigen gepatenteerde parlando popstijl. Het resultaat is een album dat klinkt als Dury senior eind jaren zeventig.

En waar verkneukelt Baxter zich over in Schadenfreude? Over een ex die ervandoor is met een ander en daar misschien toch wel een beetje spijt van heeft. Eigen schuld dikke….

The Best Of The Worst– Misogyny

The Best Of The Worst is een zelf benoemde skacore band uit New Jersey.

Skacore is een samenvoeging van ska, als in oerreggae en core, als in hardcore lees oerpunk. En dat is wat je krijgt in de krappe twee minuten die Misogony duurt. Eerst een stukje hardcore punk en dan een staartje ska. Het verbindende stuk is dan weer heavy metal. Het werkt en hoe! The Best Of The Worst is een trio met al redelijk wat albums op hun kerfstok. Misogyny staat op New Dead Ends, hun 6e. Het is geen single maar te goed om geheim te houden.

Muzikaal is Misogyny dus om vrolijk van te worden. De tekst van Miss Liz Fackleman is dat niet. Misogyny betekent namelijk vrouwenhaat en dat dat nog (of weer) bestaat anno 2025 is om droevig van te worden.

Texoprint – Modern Living

Wat Den Haag in de sixties was voor beatmuziek is Rotterdam anno nu voor postpunk. De havenstad blijft leveren. Na internationaal vermaarde bands als Lewsberg, Libray Card en Tramhaus meldt nu Texoprint zich aan het postpunkfront!

Alleen is de term postpunk een beetje taboe tegenwoordig, want te vaak oneigenlijk gebruikt. Bands als Texoprint spreken liever van noise-rock. Maar de ingrediënten zijn hetzelfde: assertieve (praat)zang, muren van gitaar en teksten over de leven. De inbreng van Texoprint zelf is een flinke dosis adrenaline en functionele virtuositeit. Modern Living is het titelnummer van het officiële debuutalbum van het powertrio dat is geboren in de catacomben van de Herman Brood Academie. Vandaar dat hoge spelniveau. Herman zou trots op ze zijn.

Klik hier voor tourinfo en meer.

The Vices – I Know

Een verstandige band houdt wat achter de hand, zet niet alle opgenomen nummers op hun nieuwe album, maar bewaart wat voor later.

Zo-ook The Vices. De Groningers hebben afgelopen vrijdag een Super Deluxe Editie van hun begin dit jaar verschenen Before It Might Be Gone album vrijgegeven.  Daarop staan dus een aantal extraatjes. Een van de toetjes is het lekker agressieve I Know, een song waarmee de band laat horen het rocken nog niet te zijn verleerd. Naast het opnieuw onder de aandacht brengen van de langspeler dient de release op single van I Know nog nog een doel; de nieuwe tour promoten. Interesse? Klik hier!

 

Claw Boys Claw – Fly

Claw Boys Claw – Fly (Excelsior)

Ondergetekende zat weleens bij geboren Alkmaarder Peter te Bos in de bus in de periode dat hij in Wieringerwerf woonde. Het dorp van de legendarische Mariannebar en voetbalclub DWOW. En die camping waar je kunt slapen in een vliegtuig of helikopter. Of in de, jawel, tourbus van U2. En de Dukdalf natuurlijk, waar talloze punk- en rockbands hun eerste optredens afleverden. De ‘Duk’ bestaat nog altijd. Op een andere locatie in het dorp. Wat zou het mooi zijn om Claw Boys Claw te verleiden daar eens op te treden. Peter te Bos terug naar zijn roots.

Te Bos wordt 75 eind van het jaar en lijkt wel in de vorm van zijn leven. De huidige tournee van de band schijnt een afscheidstournee te zijn. Maar daar geloven we natuurlijk helemaal niets van. Want wat een album is Fly geworden zeg. Alle 12 goed zijn ze, de songs op de nieuwe worp van Claw Boys Claw.

Niet voor niets wordt een rocknummer als It’s A Thing grijsgedraaid op het indiestation van Pinguin Radio. Hoor die gitaar van bandlid van het eerste uur John Cameron eens gieren. Wat heerlijk. Vakwerk ook weer van drummer Jeroen Kleijn.

Zwakke broeders komen we dus niet tegen op Fly. Een plaat die je de hele dag wel wil horen. De cd-speler maakt dan ook overuren. Het glasheldere productiewerk van Jan Schenk is fabuleus. We horen geweldige tweede stemmen van Hannah en Gini Cameron. Fly vindt een mooie balans tussen gedragen liedjes en nummers waar ouderwets de beuk in wordt gegooid. De bedwelmende schoonheid van het afsluitende Page After Page is pure honing voor de ziel. Pieter Visscher