Het optreden van Stella Donnelyuit Perth, Australië begin vorig jaar op London Calling viel zo in de smaak dat ze in november terug mocht komen voor een show onder eigen naam.
Toen Stella hier was had ze nog maar één EP uit, Trash Metal waarop ze zichzelf begeleidde op een akoestische of elektrische gitaar. Een aantal van de songs van de EP, waaronder de ‘hit’ Boys Will Be Boys heeft ze opnieuw opgenomen voor haar album, maar nu met band. Dat album, Beware of The Dogs verschijnt op 8 maart.
Old Man is de eerste single van de plaat. Wie Stella volgt weet dat Old Man is geen lief liedje is over haar vader of opa, maar een #MeToo protestsong min of meer geïnspireerd door Woody Allen en soortgelijke oude aasgieren.
De fraaie melodie en klinkende productie contrasteren met de harde tekst (You’re personality traits don’t count if you put your dick in someone’s face). Waar Stella op haar oude songs nog wel eens haar stem verhief om haar punt kracht bij te zetten, zing ze Old Man cool en beheerst, maar wie goed luistert hoort het venijn in haar stem.
Stella Donnely komt haar belangrijke boodschap binnenkort weer persoonlijk vertellen. Zie onder voor de data.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Geen vers nummer, The Silence van Manchester Orchestra komt namelijk van het album A Black Mile to the Surface uit 2017. Maar vorige maand is er pas een videoclip van verschenen. Met mooie beelden.
PUP is een zes jaar oude punkband uit Canada die aan hard de internationale weg timmert met energieke songs vol sterke hooks en krachtige melodieën.
PUP heeft al twee langspelers op hun kerfstok met een derde in de stijgers. In Canada zit de band gebakken en ook de V.S. is aan het gezwicht. Met een ambitie die gelijk is aan hun talent richt PUP nu zijn blik op ons deel van de wereld.
Kids is een uitstekende binnenkomer, een lekker opgefokte Buzzcocks-achtige poppunksong met ruwe zang en ruime hoeveelheden gitaar. Kids komt van het nieuwe album van PUP dat in april zal verschijnen onder de titel Morbid Stuff. De release zal worden begeleid door een trektocht door Europa.
Hardcorepunkers Frank Carter and the Rattlesnakes zijn na Modern Ruin toe aan hun 3e album dat End Of Suffering als titel heeft meegekregen. De Britten, die zonder twijfel tot een van de grootste live sensaties wordt gerekend, namen het nieuwe materiaal in 6 maanden op en werkten hiervoor samen met Cam Blackwood (George Ezra) en Alan Moulder (Nine Inch Nails, Queens Of The Stones Age).
Ook is er een gastbijdrage van Tom Morello (Rage Against The Machine). Over End Of Suffering zeggen ze: “A forty minute rock ‘n’ rollercoaster of molten-hot bangers, scorched-soul ballads and grunge lullabies laced through with a lacerating lyrical honesty.”
Tegelijk met de aankondiging van ‘t nieuwe album verscheen de even zo energieke als aanstekelijke 1e single Crowbar. De nieuwe single hoor je deze week nieuw op Pinguin On The Rocks.
Live zijn ze te zien op Faster & Louder Festival in Eindhoven (6 april) en Down The Rabbit Hole in Ewijk (5 juli).
Eerie is Engels voor spookachtig of eng. Nu is Wanda heel veel, maar niet eng en ook niet spooky. Zo te horen is Wanda lief en aardig en dromerig. Eerie Wanda is de artiestennaam van Marina Tadic, een Nederlands/Kroatische zangeres die een eigen semi-akoestische draai geeft aan het veel beoefende dreampop genre.
Eerie Wanda is muzikaal verwant aan Donna Blue, minus de Franse invloeden en Jacco Gardner, minus de psychedelica. De link is dat ze zich alle drie laten inspireren door muziek uit de jaren zestig, in geval van Eerie Wanda, de befaamde girl-group sound met zijn onschuldige meisjesstemmen, hinkelritmes en handclaps.
Pet Town klinkt als een luxe demo voor een groep als The Crystals of Ronettes voor Phil Spector er zijn gepatenteerde Wall of Sound omheen heeft gebouwd. Pet Town is de derde single tevens titelnummer van het tweede album van Eerie Wanda, dat al snel zal verschijnen op het eigenzinnige Amerikaanse Joyfull Noise label.
Op papier is Tournequet van Breaking Benjamin een zooitje. De band mixt gothic met griezelrock, hitparadepop met death metal en alsof dat allemaal nog niet genoeg is hebben ze zo’n vermaledijde autotune over de leadzang heen gegooid.
In de praktijk pakt het echter allemaal wonderwel goed uit met als gevolg de zoveelste vette hit voor de band uit Pennsylvania. Tourniquet is alweer de derde single van het zesde album van de Benjamin’s, het vorig jaar verschenen Ember.
Kortom de herrieschoppers bezielde leiding van o.l.v. Benjamin Burley beginnen hun 21ste levensjaar met een vliegende start.
Een nieuwe week, een nieuwe single van De Staat. Of twee eigenlijk, want terwijl Phoenix online opdook kregen we per mail van de platenmaatschappij weer een ander nummer opgestuurd, een duet van Torre Florim met Luwten. Afgelopen vrijdag is overigens het hele Bubble Gum album uitgekomen.
Het duet van Torre en Tessa van Luwten is waarschijnlijk de meest hit-potente track van De Staat tot nu toe. Maar toch niet zo goed als Phoenix, een song die de boeken in kan als één van de eerste ballads van de band uit Nijmegen.
Torre’s zang is gevoelig zo niet teder en het tempo een stuk relaxter dan we van de band zijn gewend. Phoenix is dan ook een liefdeslied, of eigenlijk een lied over een liefde die niet meer is.
Maar, het was goed zolang het duurde. ‘We set the world on fire’, zingt Torre. En er is hoop, want de mythologische vuurvogel, Feniks herrees telkens weer uit eigen as.
Phoenix mag dan ballad zijn, op een easy listening track zal je De Staat niet snel betrappen. Het intro alleen al staat er borg voor dat de collega’s van Sky Radio ook deze single van De Staat nog niet met een tang zullen aanraken.
Phoenix begint met een geluid dat nog het meest lijkt op de misthoorn van een mammoettanker, of drie. (en in de verte wel doet denken aan het intro van Storm & Thunder van Earth & Fire). Vervolgens begint Torre aan zijn romantische relaas op gepaste momenten gesteund door een stemmig mannenkoor. Halverwege doemen de tankers weer op en begint de reis naar het einde.
Hoe anders Phoenix ook klinkt, het is wel weer een song die alleen maar door De Staat had kunnen worden gemaakt. De band heeft een sound die volstrekt uniek is. De nederpopgeschiedenis kent maar een paar andere voorbeelden van bands met een volledig eigen sound, Focus en Urban Dance Squad bijv. De Staat bevindt zich dus in een select gezelschap.
Je eigen bubbel. De realiteit van jezelf of die van een ander. Het is de rode draad van het nieuwe album van De Staat, ‘Bubble Gum’. Zanger Torre Florim deelt zijn fascinatie voor waarheden van zichzelf en anderen, verpakt in elf rockende nummers. Het vijfde studioalbum van de band wordt vandaag gereleased in de Vera in Groningen.
Tekst Nadieh Bindels
Online trollenlegers, de bubbel der liefde, realiteit verbuigen, politici die nepnieuws verspreiden, stuk voor stuk thema’s die Torre inspireerden tijdens het schrijven van Bubble Gum. Het nummer ‘Kitty Kitty’ is misschien wel het duidelijkste voorbeeld, waarin de campagne van de Amerikaanse president Trump, de hoofdrol speelt. Torre: “De periode dat Trump opkwam, leek net een film. Ik vond het zo bizar wat er gebeurde, ook in de media. Ik heb gespeeld met allemaal woorden die voorbij kwamen over zijn campagne en heb er een soort collage van gemaakt. Met de bedoeling dat het in combinatie met de muziek een soort dreiging oproept.” Het gaat de zanger niet per se om een maatschappijkritische boodschap en of die eruit wordt gehaald. “Het is tof als mensen opmerken wat ik bedoel. Maar als ze er iets anders in zien, is dat ook prima. Ik vind het juist zo vet van muziek dat iedereen er iets anders bij voelt. Het is wel altijd het doel dat we tracks maken met meerdere lagen. Dat als je een nummer voor de derde keer luistert, je er iets anders uithaalt dan de eerste keer.”
De Staat
Meer ruimte voor creativiteit Bubble Gum werd voor het grootste deel gemaakt in De Basis, de oude locatie van poppodium Doornroosje in Nijmegen, dat nu dienst doet als broedplaats. De Staat heeft er een eigen studio, waar Torre en zijn band het grootste deel van het opnameproces zelf konden doen. Torre: “De eerste keer dat we dat deden, was met de vorige plaat, ‘O’. Toen was het nog heel erg experimenteren. Bij deze plaat was het doorzetten en alles wat ik had geleerd, meenemen. Het werkt super fijn om meteen zelf op te kunnen nemen, in plaats van dat je eerst repeteert en uitwerkt en dan in een studio alles snel achter elkaar moet gaan doen. Het verbetert het creatieve proces en geeft meer vrijheid.”
Ook de kleine 1 miljoen euro die de band sinds 2017 in vier jaar tijd krijgt van het Fonds Podiumkunsten, zorgde voor meer creatieve vrijheid tijdens het maken van ‘Bubble Gum’. Het geld is bedoeld voor de live shows, maar gaf ook tijdens de productie meer ruimte. Torre: “Er zat minder druk op de ketel, omdat we niet de hele tijd bezig hoefden te zijn met tourrekeningen die we moeten betalen. We hadden meer tijd om aan het album te werken, wat ervoor zorgde dat we meer konden uitproberen. Ik denk heel visueel en vind de visuele uitwerking van shows echt belangrijk. We hebben door dat geld in een veel eerder stadium mensen kunnen betrekken bij de visuele aanpak rondom het album. Wat ook zorgt voor meer creativiteit en een beter resultaat.”
Met de nieuwe plaat en visuele aanpak gaat De Staat de komende tijd op clubtour door Europa met als kers op de taart een show op 16 maart in de AFAS live. De officiële release is vrijdag 18 januari in de Vera in Groningen.
Je moet ze tegenwoordig met een lampje zoeken, maar ze zijn er nog wel, bands die nog stevig rocken en aan de vriendelijk kant van de metalgrens blijven. Het Californische Starcrawler is zo’n rockorkest met 2×6+4 gevoelige snaren, een timmerende ritmesectie en een frontman, of in dit geval frontvrouw, die niet bang is om een keel op te zetten.
Net als die andere jonge hongerige rockband Greta van Fleet gaat Starcrawler retro voor inspiratie. Met name de glamrock van de vroege seventies brengt de band op goede ideeën. Met zijn riant rockende gitaren en sexy zang had Hollywood Ending niet misstaan op een classic album van T-Rex of Bowie ten tijde van Ziggy.
Starcrawler bracht begin dit jaar hun debuutalbum uit, geproduceerd door Ryan Adams. Van dat album hebben wij I Love L.A. veelvuldig gedraaid. Het kwartet onder aanvoering van miss Arrow De Wilde is inmiddels alweer materiaal aan het verzamelen voor een tweede album. Het duurt echter nog wel even voor dat er twaalf hoogwaardige liedjes zijn geschreven en opgenomen. Zo lang wil de band niet wachten dus hebben ze als troef tussendoor een nieuwe single uitgebracht. Producer van het welluidende Hollywood Ending is Nick Launay, een legendarische producer met een punkverleden en een staat van dienst waar je U tegen zegt. Onder andere Lou Reed, Arcade Fire, Nick Cave, Talkimg Heads en Yeah Yeah Yeahs hebben zijn studio van binnen gezien. En nu dus ook het jonge vonkende Starcrawler.
Fontaines DC was een van de namen die rond gonsden tijdens ESNS, zijnde de nieuwe punksensatie uit Dublin, Ierland. De band had eerder al indruk gemaakt op de herfsteditie van London Calling.
Met succesvolle bands als Shame, IDLES en Parquet Courts lijkt er sprake van een opleving van punk.
Fontaines DC past in die trend, maar heeft duidelijk een eigen kijk op de erfenis van Ramones/Clash/Sex Pistols. Nieuwe single Too Real, de vierde in totaal, en afkomstig van de binnenkort te verschijnen debuutlangspeler is met zijn vier minuten bijna twee keer zo lang als de punk standaard en heeft een instrumentale inleiding die bijna de helft van de track in beslag neemt. Wel des punks is de in een vet accent gescandeerde tekst en de beschuldigende toon. Daar staat weer tegenover dat Too Real is geïnspireerd door het werk van dichter/filosoof TS Eliot. Deze punks hebben duidelijk hun school afgemaakt, maar daar geen nadelige effecten van ondervonden.
Je eigen bubbel. De realiteit van jezelf of die van een ander. Het is de rode draad van het nieuwe album van 
