Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Water Baby van Tom Misch. Voor dit zwoele nummer werkt de jonge electromuzikant uit Londen weer samen met stadgenoot hiphopper Loyle Carner.
Tom Misch hoor je natuurlijk ook op Pinguin Pop!
LIVEDATA 13/03 AB, Brussel 14/03 Melkweg, Amsterdam (Sold Out) 29/6 t/m 01/7 Down The Rabbit Hole, Beuningen
Wie Hookworms kent van de Pinguin hit, Negative Space zal waarschijnlijk even moeten wennen aan Each Time We Pass. De songs zijn namelijk als dag en nacht, als yin en yang. Negative Space is een up-tempo track met een redelijk normaal spelverloop en behoorlijk wat gitaren, naar voorbeeld van krautrock bands Can und NEU en Bowie in zijn Berlijnse periode.
In het eveneens van het nieuwe, 3e Hookworms album Microshift afkomstige Each Time We Pass is het tempo traag en domineren de keyboards. Feitelijk gebeurt er weinig in het nummer, de kracht van de track zit hem in de suggestie dat er een grande finale komt, een climax met de bevrijding van een goed geplaatste drop. Maar die blijft dus uit. Als een dreigend onweer dat uiteindelijk overdrijft, zo kan je de nieuwe single van Hookworms misschien het best omschrijven.
In Engeland wordt het nieuwe, derde album van Hookworms binnengehaald als een meesterwerk van de zelfde orde van grootte als Psychocandy van The Jesus & Mary Chain en Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space van Spiritualized. Dat is misschien een tikkeltje overdreven, maar dat de band uit Leeds met Microshift een belangrijk album heeft afgeleverd moge duidelijk zijn.
Met één verse plaat en twee nieuwe bandleden op zak speelde Cory Hanson afgelopen zomer met zijn Wand op Down the Rabbit Hole. Pal tussen de immer groen geurende heuvels van Beuningen voelden we hem en zijn kompanen kort voor de show nog even ongemakkelijk aan de tand over dat toen nog niet verschenen laatste album van ze.
Tekst LiveGuide | Jeroen Haneveer Foto Abby Banks
Setting, het eerste nummer op jullie nieuwe plaat Plum: wat de fuck is dat? Toen ik ‘m tijdens een wandeltocht op had gezet, dacht ik even dat mijn mp3-spelertje het had begeven.
Sofia Arreguin (keyboards): “Hahahaha. Wow.”
Cory (zang en gitaar): “Ik zie het graag als een ‘palate cleanser’. Je weet wel: als je sushi eet, krijg je tussen de gangen vaak een stukje gember, of je neemt even een slok bier om de smaak uit je mond te spoelen. Dan ben je weer helemaal fris en kan je al je onverdeelde fysiologische aandacht richten op het volgende gerecht. Als elk stukje sushi nou een stukje muziek is waar je naar luistert… Ik denk dat we onze luisteraars graag even die mogelijkheid wilden geven.”
Om even de oortjes te zuiveren dus…
Cory: “Precies. En om ze te laten denken dat hun mp3-speler het begeeft.”
Zoals je tussen de verschillende luchtjes in de parfumerie even aan een blik koffiebonen snuffelt, om je reuk te neutraliseren? Ik ben geen groot sushi-liefhebber, vandaar…
Cory: “Jij bent echt een parfum-mannetje! En ik vind het eigenlijk een mooiere metafoor.”
Lee Landey (bas): “Onze nieuwe toetsenist Sofia heeft een prachtige Minimoog-synthesizer, die we gebruikten tijdens de opnames. We hebben alle vijf een patch op die synth gemaakt. Als je die tegelijkertijd afspeelt, krijg je dat geluid. Dat is dus wat je hoort in de opening.”
Cory: “We maakten allemaal een toon, voegden alles samen en dat vormde een harmonische structuur.”
Lee: “Zie het als een soort vingerafdruk van ons vijven.”
Als een kleine kennismaking, voordat het album écht begint?
Cory: “Juist. En we wilden de liedjes de aandacht geven die ze verdienen. Althans, waarvan wíj vinden dat ze die verdienen. En dat doe je onder meer door ze voldoende ruimte te geven. Bijvoorbeeld met stilte. Maar een halve minuut aan lege ruimte werkt ook niet lekker op een album, dus in plaats daarvan konden we het beter vullen met geluid. Het is nog steeds consumeerbaar, maar dient eigenlijk vooral als ondersteuning voor wat daarna komt.”
Laten we het snel nog over iets anders te hebben voor jullie het podium op moeten. In het nummer White Cat zing je: ‘Just an old white cat living in California’. Wie oh wie is deze witte kat?
Sofia: “Ik heb geen flauw idee wie de witte kat is.”
Lee: “Ik denk dat de witte kat waarschijnlijk vooral een aantal verschillende dingen en mensen samen is.”
Sofia: “Een witte kat is gewoon een witte kat, toch? Het is geen persoon.”
Evan Burrows (drums): “We komen best een hoop witte katten tegen, weet je.”
Ik hoopte eigenlijk op wederom een mooie metafoor.
Sofia: “Misschien is het dat ook wel, ja.”
Of een alledaagse uitdrukking die ik niet ken?
Sofia: “Nee, dat niet. Het is een redelijk alledaags dier.”
LIVEDATA 21/02 Vera, Groningen 22/02 Indiestad @ Paradiso, Amsterdam 23/02 Doornroosje, Nijmegen 24/02 Muziekodroom, Hasselt (BE)
Klinkt als: een dolende dakhaas die opvallend geraffineerd uit de hoek komt en wiens witte verschijning nogal scherp afsteekt tegen de grauwe muur die hij onderzeikt
—
Top 7 magische bands
Als Zweinstein een huisband zoekt, komt Wand ongetwijfeld in aanmerking. De concurrentie is echter moordend, want aan tovenarij, zwarte kunsten en andere magische shizzle is in de muziekwereld geen gebrek.
Neem deze zeven acts
King Gizzard & The Lizard Wizard
Tricky
Captain Beefheart and His Magic Band
The Wytches
Moonspell
Wand
The Charm The Fury
—
Droevig nieuws: in de 38e uitgave van de gratis concert- en festivalkrant LiveGuide komt een einde aan een traditie. Na 37 nummers waarin de coveract ook altijd geïnterviewd werd, staat op de februari-editie hiphopster Kendrick Lamar. Hijzelf komt niet aan het woord, maar vijf beroemde fans wel.
In het verhaal staat de opvatting dat hij in iedere hoek fans heeft centraal. Man of vrouw, zwart of blank, hipster of hiphead: iedereen houdt van K-Dot. LiveGuide nam de proef op de som door een legendarische funkheld (George Clinton), een popzangeres (Lakshmi), een singer/songwriter (Leif Vollebekk), een hiphopproducer (Reverse) en een folkrocker (Ben Harper) aan het woord te laten. De vijf prominenten uit de muziekbiz leggen ieder op hun eigen manier uit wat Kung Fu Kenny nou zo geniaal maakt.
Eefjes backstageridertje
In de februari-issue van LiveGuide vind je verder interviews met Wand, JAGD, Khruangbin en Bonne Aparte, terwijl de momenteel solo tourende Eefje de Visser haar rider deelt en Mitch Rivers in de Fanboykwiz! het hemd van het lijf wordt gevraagd over The Killers. Het blad staat ook nog stil bij de beste albums van het moment, de hoogtepunten van een zinderende editie van Eurosonic Noorderslag (o.a. Superorganism, Altin Gün en HMLTD) en de vetste festivals voor wie niet kan wachten tot Paaspop, de officieuze opener van het festivalseizoen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Thought Contagion van Muse. Weer een heerlijk bombastisch nummer van de Britse rockers.
Van alle bijdragen van Lou Reed aan de pophistorie is zijn riff voor Sweet Jane misschien wel de meest beklijvende. Ook Wooden Shjips maakt dankbaar gebruik van misschien wel Lou’s beste ingeving. Aan het uiterst relaxte tempo van Staring At The Sun zou je kunnen opmaken dat de band ook bekend is met de cover van Cowboy Junkies, terwijl de galm op de stem sterk doet denken aan rockabilly punk van Alan Vega in zijn vroege dagen. Mocht je genoemde namen niet kennen, maar de nieuwe single van Wooden Shjips prachtig vinden, dan moet je ze zeker even googelen.
Wooden Shjips werd iets meer dan 10 jaar geleden gelanceerd in voormalig hippiecentrum San Francisco. De band borduurt lustig voor op de psychedelische rock zoals midden jaren zestig geïntroduceerd door stadgenoten als The Grateful Dead en Jefferson Airplane (van wie Wooden Ships een song is). De carrière van de band bestrijkt vier albums met een vijfde op komst. V wordt in mei verwacht. Eerste single Staring At The Sun is een compositie van gitarist, Erik ‘Ripley’ Johnson, die ook actief is in Moon Duo en gaat over de recente bosbranden in Californië.
Clean Pete, wie kent ze niet? Nog vrij veel mensen blijkt, want het duo is nog niet half zo beroemd als zou moeten. Clean Pete is namelijk behoorlijk uniek in het Nederlandse muzieklandschap. Omdat Loes en Renée een tweeling is natuurlijk, maar vooral vanwege hun muziek, teksten en presentatie. Het is een harteloos mens dat niet gevoelig is voor de charmes van de gezusters Wijnhoven.
Het talent van Renée en Loes werd tijdig opgemerkt, gefinetuned op het conservatorium van Maastricht en rijklaar gemaakt middels de vele optredens die ze deden sinds ze in 2012 hun eerste songs in eigen beheer uitbrachten. Natuurlijk hebben we Clean Pete (genoemd naar een zwerver uit hun geboorte dorp Sambeek (B)) vooral aan henzelf te danken, maar zonder Anne Soldaat had het waarschijnlijk langer geduurd voordat ze op de radar waren verschenen. Anne, die nederpophistorie schreef als lid van Daryll-Ann, ontdekker van Tim Knol en mentor van Yorick van Norden ontfermde zich over het duo en bracht ze onder bij top poplabel Excelsior.
Dat zelfde Excelsior heeft onlangs album #3 van Clean Pete uitgebracht. Afblijven is de titel. Waren de eerste twee langspelers gevuld met liedjes die licht brachten in het grijze gebied tussen pop en kleinkunst, op de songs van de nieuwe plaat kan dankzij de toevoeging van drums en elektrische gitaren worden gedanst en luidkeels meegezongen.
Clean Pete met beat bevalt prima. Twee sterke elementen van de muziek van Loes en Renée komen door de verandering van stijl nog beter uit de verf, het prettige venijn van hun teksten en hun zonovergoten samenzang. De soundtrack van de zomer van 2018 is nu uit en heet Afblijven.
Onze Bazz belde met Clean Pete. Het gesprek plus hun favoriete songs zenden we zaterdag (17/2) uit tussen 19.00 en 21.00 uur, en herhalen we op donderdagavond 22/2 om 22.00 uur.
LIVEDATA 24/02 Sugar Factory, Amsterdam (Album release party) 08/03 Merleyn, Nijmegen 11/03 Tivoli De Helling, Utrecht 15/03 Nieuwe Nor, Heerlen 22/03 Rotown, Rotterdam
25 favoriete liedjes van Loes en Renée van Wijnhoven a.k.a. Clean Pete:
Teenage Wrist is een nieuwe band uit L.A. Na een salvo singles volgt binnenkort een eerste album, Chrome Neon Jesus getiteld. Als je weet dat Teenage Wrist het nieuwe paradepaardje is van Epitaph Records dan weet je waarschijnlijk ook dat de band uit de punkhoek komt.
Punk er in vele smaken, Teenage Wrist zit ergens tussen de shoegaze en emo in. De meest in het oor springende inspiratiebron van Kamtin, Marschall en Anthony lijkt Dinosaur Jr te zijn, een band die net als Teenage Wrist niet zuinig is met gitaren en de tempo’s liever wat lager houdt. Dweeb is overigens een synoniem van nerd.
Dat Epitaph hoog inzet op Teenage Wrist blijkt wel uit de keuze van producer. Die honneurs worden waargenomen door Carlos de la Garza. Garza is gespecialiseerd in het slaan van bruggen tussen punk en pop. Hij speelde een grote rol in de opkomst en het succes van o.a. Paramore, Jimmy Eat World en meer recent Wolf Alice. Chrome Neon Jesus verschijnt op 9 maart.
Het is even stil geweest rond de Britse band Peace, een kleine drie jaar om precies te zijn. Maar ‘the boys are back in town’ en hoe! Eind vorige jaar kwam Peace met een eerste single van hun nieuwe (3e) album, een stemmig nummer over psychische problemen. Nu is er een tweede track uit, die je het best kunt omschrijven als een euforische meebruller. Geïnspireerd door een spectaculair onweer en de energie van fans tijdens concerten heeft chef Peace, Samuel Koisser een song geschreven die we waarschijnlijk nog jaren lang zullen horen bij sportevenementen en op andere plekken waar een overwinning wordt gevierd.
Peace‘s Power is een indie antwoord op I’ve Got The Power van Snap, familie van Harder Faster Stronger van Daft Punk/Kanye en een vervolg op We Will Rock You van Queen. Zoals de meeste strijdliederen zal Power geen prijs krijgen voor de complexiteit van de compositie, maar hij doet precies wat hij moet doen; mensen op de barricades krijgen.
Zoals gezegd is Peace een tijdje uit de running geweest. Wij kregen de band op onze radar in maart 2013 toen ze debuteerden met het frisse Wraith. Een jaar later scoorden ze een IJsbreker met Money. Ook de releases daartussen en na hebben we trouw gedraaid. Peace is een indie band aan het poppy spectrum van het genre, soortgenoten zijn o.a. Blossoms, The Magic Gang en Black Honey. Power is geproduceerd door Simone Felice (Bat For Lashes, The Lumineers) in zijn studio in de heuvels van Woodstock N.Y.
Een van de redenen dat er zo’n lang witje zit tussen het vorige album en Kindness Is The New Rock And Roll (4 mei) is dat de band uit Worcester is gedropt door hun platenmaatschappij, een major label in Japans eigendom. Hier gaat iemand zwaar spijt krijgen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Keep It Out van Half Waif, het synthpopproject van Nandi Rose Plunkett. Het nummer heeft een boeiende video gekregen.
Django Django kennen we als een clubje muzikale mafkezen, dat ondanks -of dankzij- het feit dat ze rare liedjes maken, zenuwachtige synhtipop met een tic (en een tac en een toe) behoorlijk succesvol is. Self Esteem, de gastvocaliste op Surface To Air, de nieuwe single van de Schotse Londenaars behoeft waarschijnlijk wel een nadere introductie. Self Esteem is het alias van Rebecca Lucy Taylor van de band Slow Club.*
Met zijn verkapte riverdance ritme en housey keyboards zou je Surface To Air kunnen rubriceren onder het kopje electro folk. De single heeft het vertrouwde barokke karakter van Django Django, maar is door ‘the female touch’ minder neurotisch dan we van de band zijn gewend. Maar minstens zo boeiend.
Surface To Air is tegelijk verschenen met het nieuw album van de Django’s, Marble Skies, waarop ook Tic Tac Toe en In Your Beat te vinden zijn.
LIVEDATA: 6 maart Doornroosje, Nijmegen. 7 maart Melkweg, Amsterdam.
*Mocht je Slow Club niet kennen, de band is absoluut de moeite waard, relaxed waar Django Django grillig is, maar net zo eigenzinnig (check Everything Is New).
