Category: Nieuwe Muziek

Festival van de Week: Indiestadt 2017 @ Paradiso, Amsterdam

IndiestadtEr zijn niet veel festivals waarvan de naam de lading zo goed dekt als Indiestadt. Nieuwsgierige muziekliefhebbers kunnen woensdag 20, donderdag 21, vrijdag 22 september en zaterdag 23 september terecht in Paradiso om de mooiste indiebands te (her)ontdekken tijdens minifestival Indiestadt.

De 2017 editie van het alternatieve rockfestijn in Amsterdam biedt weer een keur aan onafhankelijke, progressieve en non-commerciële acts. Plaats van delict is de internationaal vermaarde rocktempel Paradiso. Indiestadt is een ontdekkingsfestival, daarom zal niet bij alle namen een belletje gaan rinkelen.

Bedoeling is ook dat je je laat verassen en overtuigen door bijv. het Australische paddopop-trio The Babe Rainbow, het Noorse powerpopkwartet Sløtface of de Amsterdam barokpunkband Bartek.

Er staat echter ook aan aantal bands op het programma, die al wel bekend en bemind zijn – zeker bij het Pinguin publiek- zoals Portugal. The Man, Everything Everything en Ducktails. Speciale vermelding verdient de komst van Shriekback, een -we mogen wel zeggen legendarische- new wave band uit de jaren 80.

Er zijn dagkaarten te koop voor Indiestadt. Wie meerdere dagen wil gaan, kan het beste een Indiestadtpas aanschaffen. Informatie over wie, wat ,waar en wanneer, plus tickets vind je op paradiso.nl.

De Bazz op de Buzz indiestadt special is te horen op zaterdag 16/09 tussen 19:00 en 21:00 uur. En wordt herhaald op donderdag van 22:00 tot 24:00 uur.

Onderstaande tracks zijn toegevoegd aan onze reguliere playlist.

  1. Place To Bury Strangers – So Far Away
  2. Elephant Stone – Love The Sinner, Hate The Sin
  3. Beach Fossils – This Year
  4. Sløtface – Pitted
  5. The Black Angels – Don’t Play With Guns
  6. BARTEK – 22
  7. Clap Your Hands Say Yeah – Only Run
  8. Close Talker – For the Sun
  9. Portugal. The Man – Purple, Yellow, Red and Blue
  10. Theme Park – Jamaica
  11. Palm – Walkie Talkie
  12. Loney Dear – I Am John
  13. Jen Cloher – Regional Echo
  14. The Babe Rainbow – Peace Blossom Boogy
  15. Everything Everything – Distant Past
  16. Chase City – Surrounded
  17. Trevor Sensor – Satan’s Man
  18. Joan – Love Somebody Like You
  19. The Crookes – Backstreet Lovers
  20. Shriekback – All Lined Up
  21. FEET – Petty Thieving
  22. Gold Class – Twist In The Dark
  23. Ducktails – Letter Of Intent
  24. Portugal. The Man – Feel It Still
  25. The Black Angels – Currency

The National – Day I Die

The National is een geval apart. De band uit Brooklyn debuteert in 2001 heel veel belovend en presteert per plaat beter. Na album twee kunnen ze hun baan opzeggen en full time muziek gaan maken. Het zal echter nog even duren voordat er echt sprake is van een doorbraak. Die komt pas in 2013 met album zes, Trouble You Will Find Me, hun meest recente.

The National is dus toe aan dat moeilijke zevende album. Is de piek bereikt of zit er nog meer in? De nieuwe plaat, Sleep Well Beast is nog maar net uit, maar we kunnen nu al wel vaststellen dat er nog steeds rek zit in de band, zowel artistiek als commercieel.

Recensenten komen superlatieven tekort, de nieuwe singles worden miljoenen keren aangeklikt op de streamingsdiensten en de clips trekken heel veel bekijks op YouTube. Ter illustratie van de populariteit van de New Yorkers momenteel in ons land, The National staat volgende maand in de AFAS Live. Tweemaal.

Op zich is dit allemaal best bijzonder, want er zijn niet veel bands met zo’n carrièreverloop, maar wat The National echt tot een geval apart maakt, is dat de band dit eclatante succes heeft bereikt met wat je toch wel stemmige muziek mag noemen. Ook nieuwe single, Day I Die (de titel alleen al) is absoluut ongeschikt voor feesten en partijen. De meeste acts die in de AFAS Live staan bieden wel wat luchtiger vermaak dan de band van de gebroeders Dessner, Devendorff en Matt Berninger. En hebben vaak een kortere adem.

LIVEDATA: 25 & 26/10 AFAS Live, Amsterdam 31/10 & 02/11 Palais Des Beaux-Arts, Brussel

10 Years – Novacaine

Sinds 1999 timmeren ze aan de weg, de mannen van de alternatieve metalformatie 10 Years, afkomstig uit Knoxville, Tennessee. Productieve club, met reeds acht albums op hun conto. Dit jaar verscheen (How To Live) As Ghosts en daarvan is het Breekijzer van deze week afkomstig.

Novacaine is een verslavende song, die subiet op repeat gaat en die acuut in je kop zit en je in no time kunt meebrullen. Doe maar eens, want het is heerlijk. Het lucht zo op. Novacaine heeft een stevige tekst, die wel past bij de opzwepende song.

With dirt on your knees and blood in your teeth
You want life to lead you to believe in something
But it’s coming
Oh oh, the numbing
So we dive on in to the deeper end
For a blissful kiss from Judas’ lips
But it’s coming
Oh yeah, the numbing

Super novacaine
You’re dead as dead can be
You won’t feel a thing
Sleepwalking
You’re dead as dead can be
You won’t feel a thing

Er was twee jaar terug even paniek in de tent trouwens, bij 10 Years, nadat beide gitaristen, Brian Vodinh en Matt Wantland er de brui aan gaven, na het verschijnen van From Birth to Burial. Een titel die zanger Jesse Hasek bewust aan de plaat gaf, ervan overtuigd dat het de zwanenzang zou zijn van zijn geesteskind. Maar de mannen keerden terug op hun schreden, zeiden “Hallo, hier zijn we weer”, en zie nou eens: Novacaine is een van de sterkste songs die zijn verschenen van 10 Years.

Momenteel toert de band door Amerika. Vooralsnog staat Europa nog niet op de planning. Maar geduld is een schone zaak.

Manchester Orchestra – The Grocery

Het is niet uit armoede dat we weer een track van het nieuwe album van Manchester Orchestra tot IJsbreker hebben gebombardeerd, maar uit enthousiasme. De Amerikanen hebben met A Black Mile To The Surface een plaat gemaakt die we warm aanbevelen aan iedereen die zijn indierock graag een beetje slim, melodieus en geëngageerd heeft. Liefde voor rootsmuziek helpt ook, net als belangstelling voor de muziekscene van de stad waarnaar Manchester Orchestra zich heeft vernoemd.

De band nam die naam oorspronkelijk aan om te getuigen van hun waardering voor Mancunian bands als Joy Division, The Smiths en Oasis. In de loop van zes albums heeft Manchester Orchestra zich echter langzaam losgeweekt van de oorspronkelijke bron en zich ontwikkeld richting ingetogen neo-americana à la The National en My Morning Jacket.

Op The Grocery refereert Manchester Orchestra aan hun oude sound. Net als The Gold en The Alien is de nieuwe single een stemmig, meerstemmig gezongen, midtempo nummer, maar waar die songs ongeschonden de finish halen, wordt er in The Grocery af en toe ingebroken door een paar zware gitaren, en hoor je de hard rockende band van weleer weer. Het effect is zeer overtuigend; countryrock met de nadruk op rock. Het regent de laatste tijd goede albums van grote bands, daardoor raakt de rest een beetje ondergesneeuwd. Het zou zonde zijn als Manchester Orchestra een van de slachtoffers wordt. Vandaar dat we na The Gold nu ook The Grocery steunen, met alle middelen die we hebben.

LIVEDATA: 01/11 VK, Brussel 02/11 Melkweg, Amsterdam.

Quiet Hollers – Medicine

Quiet Hollers is een Amerikaanse band die een behoorlijke aanhang blijkt te hebben in Oost- Nederland, een regio die van oudsher veel affiniteit heeft met Amerikaanse rootsgenres als country en southern rock. Het zal het plattelandsgevoel zijn dat tukkers en høkers aantrekt plus de liefde voor bier en een hang naar onafhankelijkheid. Normaal blijft de liefde beperkt tot een jaarlijkse tournee, maar het Nijverdalse muziekbedrijf Goomah is een stap verder gegaan en heeft een platendeal gesloten met de band uit Louisville, Kentucky.

Het is niet moeilijk te horen waarom. Quiet Hollers is vergevorderd in de kunst van het schrijven en uitvoeren van songs die stemmig zijn maar niet sentimenteel. Ze spelen in een stijl die mede vorm is gegeven door bands als The Grateful Dead en The Band, maar klinken net als Band Of Horses en Local Natives eerder actueel dan retro. Nieuwe single Medicine had zelfs van The National kunnen zijn als die band uit The South zou komen i.p.v. Brooklyn. Quiet Hollers is een bijzondere band, dat hebben ze goed gehoord ten oosten van de IJssel.

LIVEDATA 24/10 Luxor Live, Arnhem 27/10 Metropool, Hengelo 30/10 Nieuwe Nor, Heerlen 04/11 Simplon, Groningen 12/11 Paradiso, Amsterdam

Radiohead – Lift

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag!

Enkele maanden geleden bracht Radiohead naar aanleiding van de 20ste verjaardag het album OK Computer opnieuw uit, inclusief enkele voorheen onuitgegeven nummers. Een van die nummers, Lift, was in de jaren 90 een absolute live-favoriet van de fans. Na 20 jaar heeft het nummer nu ook een clip. Een clip in een lift…

Son Mieux – Hiding

Son Mieux is het uit de klauwen gelopen soloproject van Camiel Meiresonne. Na wat bandavonturen overwoog Camiel in 2015 een carrière als singer-songwriter. Zijn liedjes riepen echter om meer begeleiding dan alleen zijn gitaar en voordat hij het door had, had hij een band geformeerd. Toen Easy, de eerste opname van het nieuwe collectief aansloeg was er geen weg meer terug en Son Mieux een feit.

Son Mieux begon dus met een hit en waar veel acts na zo’n goed begin in de problemen komen wegens gebrek aan een goede opvolger gooiden Camiel en co er nog een paar schepjes bovenop. Er staan nu zes Son Mieux songs online, waarvan er twee meer dan een half miljoen en drie vaker dan een miljoen keer zijn beluisterd. De enige track die achterblijft is Hiding, maar dat komt enkel en alleen omdat het de nieuwe single is die zijn weg naar de top nog moet vinden. Hiding is misschien wel de mooiste Son Mieux-single tot nu toe. De song begint met een sterke synthesizerhook, die qua geluid doet denken aan Wicked Streets van J. Bernardt. Net als (de man van) Balthazar (en het Franse Woodkid) maakt Son Mieux pan-Europese pop, muziek die past bij steden als Parijs, Brussel, Berlijn en Amsterdam. Muziek met toekomst.

 

PEER – Emily

PEER is een band in de categorie jong & onstuimig. Hun puntige met flair gespeelde en branie gezongen gitaarliedjes maken duidelijk dat de mannen aanhangers zijn van de Britse School. Alsof ze uit Manchester komen i.p.v. Middelburg.

Het gaat PEER al vanaf het begin voor de wind. Nog nat achter de oren sleepten ze een Buma Academy-bokaal in de wacht, wonnen ze de Zeeuwse bandcompetitie en brachten ze een heel behoorlijk debuutsingle uit. Dat was in 2015. Twee jaar later heeft PEER een krachtig minialbum online staan en twee indiehitjes in de pocket, I Don’t Wanna en het vers verschenen Emily. En dan moet de Popronde nog beginnen! Het is nog te vroeg voor grote conclusies, maar als we onze vermoedens mogen uitspreken zeggen we dat PEER volgend jaar rond deze tijd behoorlijk beroemd zal zijn. PEER is druk aan het toeren door Nederland momenteel en speelt ook tijdens de Popronde.