Category: Recensies

Pinkpop 2025 omarmt krenten in de pap

Pinkpop 2025 is de editie die niet alleen herinnerd wordt vanwege de sublieme omstandigheden. Een festival dat genoeg muzikale krenten in de pap had voor de fijnproevers. Zelfs een enkele verrassing her en der. Het schitterende weer paste goed bij de uitmuntende sfeer op het terrein. Pinkpop blijft een gelukzalig volksfeest zonder wanklanken.

Tekst: Pieter Visscher, foto’s: Serge Hasperhoven 

“When pornography is looking back at us we have enough, enough to consume”, is zo’n schitterende zin ontsproten aan het brein van Maarten Devoldere (foto), de steevast gesoigneerde zanger van de Belgische formatie Warhaus. Uit een van de prijsnummers: Where The Names Are Real. In de goedgevulde tent van Pinkpop, waar een aangename temperatuur hangt. Prettige bries ook. We zien de vlag van België voor het podium, met een prachtig geel hart in het midden. Belgen zijn chauvinisten en met Warhaus snappen we dat maar al te goed. Terwijl een verrassende cover van Ramses Shaffy’s Laat Me op sublieme wijze wordt uitgevoerd door de band. Uit volle borst wordt het refrein meegezongen. Opvallend hoe ook de allerjongsten hun stem verheffen. Dat moet een goede opvoeding zijn geweest.
“This is a song about drinking your own piss. It’s Frozen Piss Two”, meldt Christopher Bowes van het Schotse Alestorm, dat een gimmick maakt van folkmetalbands wereldwijd. We lopen snel door naar Personal Trainer. Mooie volle tent voor Willem Smit en z’n geregeld wisselende manschappen. Indierock die er mag zijn.
Zoals die gasten van Inhaler ook aan de weg timmeren. De band van de zoon van Bono. “I believe that we played here three times. So it feels like home now.” Vorig jaar nog in de tent, nu op het hoofdpodium. We zien wat T-shirts van U2 op de vrijdag. Zou dat toeval zijn? Waarschijnlijk niet. Elijah Hewson doet qua uiterlijk niet veel aan pa denken. Maar in zijn stem horen we wel wat terug van Hewson senior. Materiaal van de band is over het algemeen wat mager. Er zit nog de nodige rek in. Absoluut. Mooie tekst op het T-shirt van de drummer van Inhaler: No Music No Glory. Niks tegenin te brengen. Nu nog wat hits.
Op het andere hoofdpodium (Pinkpop heeft er in feite twee) klapt Weezer er meteen in met prijsnummer Hash Pipe. We zien een begeesterde band, met een Rivers Cuomo die uitstekend bij stem is. We waren even toe aan een Weezer op de vrijdag. Kwaliteitsrock uit de Verenigde Staten van een band met de nodige hits. Een kraker als Island In The Sun doet recht aan de temperatuur in Landgraaf. De visuals achter de band versterken dat idee. “Did you know we played here before in 1995?”, vraagt Cuomo, waarna een bijzonder verrassende cover van Toto’s Africa wordt ingezet. Vlekkeloos, steengoed en dus overheerlijk. Een enkeling houdt geen stem meer over door het plotselinge meeschreeuwen met deze hit voor de eeuwigheid. Onverwacht geluksmoment. Cuomo drumt even mee. Het is allemaal verrekte leuk en ontspannen wat er gebeurt op het podium. Krijgt Steve Lukather dit nog te horen?
Cuomo: “We’re probably headlining in 2075.” Weezer sluit af met een van de beste rockliedjes die ooit zijn geschreven: Buddy Holly. Winnaar van de dag! Alhoewel, ex aequo misschien met Kid Kapichi, de Engelse punkgroep die ook imponeert, in de tent. Schitterend spandoek achter de heren van een zoenende Putin en Trump. Ziedende punk met maatschappijkritische teksten. Zo horen we het zo graag. Justin Timberlake mag afsluiten. Hooggespannen verwachtingen natuurlijk. Timberlake faalt grotendeels. Zijn achtergrondkoor gaat met de eer aan de haal. Dat zegt genoeg.

Zaterdag

Amyl van Amyl and the Sniffers (foto) weet wel wat hitte is. Maar op zo’n podium, vol in de zon springen en zingen bij een graad of 31 is geen sinecure. Ze gooit ook om de haverklap koud water over haar gele bikini. Het is eigenlijk veel te heet voor de enthousiaste punkrock van de Australiërs en toch wordt er lekker bewogen voor het podium. Gepogood zelfs. Opvallend hoe snel die hitte dan went en je die uiteindelijk zelfs omarmt. Het is een van de heetste edities van Pinkpop. Alles ziet er anders uit als de zon schijnt.
The Royston Club uit Wales stond al op Glastonbury en Reading en maakt inmiddels ook buiten Groot-Brittannië furore met hun indiepop/rock. Nogal wat goeie liedjes en zanger Tom Faithfull achter de microfoon. Geweldige stem. Waarmee hij extra veel gevoel weet te leggen in de songs. Glued To Be is een van de nummers die voorbijkomen. Niet voor niets veel gedraaid op de indiestream van uw bloedeigen Pinguin Radio. Net als Shivers. Ook zo’n hit. The Royston Club is een van de pareltjes van Pinkpop 2025.

Nick Mulvey is de vervanger van het uitgevallen Hardy en dat is zeker geen verzwakking. De man met de sympathiekste uitstraling van het weekend heeft net z’n vierde album uitgebracht en speelt daar onder andere Dark Harvest van. Schitterend liedje, dat enkele dames vooraan niet onberoerd laat, zien we op de videoschermen. De gedragen folky liedjes van Mulvey komen uitstekend uit de verf in de Pinkpoptent,  waar het goed toeven is, omdat het wederom licht waait. Er gaan buiten de tent hectoliters zonnecrème doorheen in Landgraaf. “Blijven smeren, mensen”, zou good old Jan Smeets hebben gezegd. Hij laat een paar keer zijn gezicht zien op het terrein. Roze Pinkpop-pet op de grijze bol en geflankeerd door echtgenote Till.
Tom Odell (foto) is ook zo’n singer-songwriter wiens liedjes zich goed lenen voor zonnige dagen. Hij krijgt massaal de handen op elkaar. Geen verrassingen, wel kwaliteit. Mooi die cover van Elton Johns Tiny Dancer, een duet met Abigail Morris van The Last Dinner Party.
Die twee van Softplay (voorheen Slaves) zijn jongens die nog weleens een tatoeageshop vanbinnen zien. Ze komen uit Kent en leggen ziedende punk op de mat. Staande zanger/drummer en een gitarist, die vocaal ondersteuning geeft. System Of A Down is zonder twijfel een inspiratiebron voor het duo. Achter de twee een spandoek waarop de woorden Soft Cunts staat te lezen. De heren springen halverwege de show beiden tussen het publiek, waardoor we opeens, tijdelijk, te maken hebben met een leeg podium. Grappige gewaarwording.
Faithless liet eerder dit jaar op Paaspop al zien weer helemaal terug te zijn na het overlijden van Maxi Jazz, die er ook op Pinkpop nog ‘gewoon’ bij is, in de visuals, en zijn stem wordt bovendien nog gebruikt in hits als Insomnia en God is a DJ. Het voelt vertrouwd. Magisch, nog altijd? Ja. Terwijl het optreden héél erg kort duurt. Een minuut of twintig? De vrachtwagen had vertraging. Schema is schema. Ook in Landgraaf. Hoe spijtig dat ook is. Sister Bliss is pisnijdig door die omstandigheden en steekt haar frustratie niet onder stoelen of banken. Enfin, Faithless smaakt naar meer. Volgend jaar een nieuwe poging? Op tijd vertrekken!
We draaien ons om en zien The Last Dinner Party (foto) op ‘hoofdpodium twee’. Heerlijke band blijft dat toch met al die topstemmen. De hoofdrol weer voor de schitterende Abigail Morris. De band uit Londen laat wederom horen onderdeel te zijn van de top van het muziekfirmament. Prettig ook zo’n cover van Blondies Call Me. En wat komt zo’n zin als “And I will fuck you like nothing matters, and you can hold me like he held her”, er toch altijd lekker uit in het afsluitende Nothing Matters. We noteren een 9. Een een verrassende 8 voor afsluiter Olivia Rodrigo (22) die vriend en vijand verbaast met een rockshow die vrijwel geen moment de aandacht doet verslappen. Ze headlinet deze zomer ook Glastonbury. Rodrigo is misschien wel de verrassing van het weekend.

Zondag

De op de zondag geprogrammeerde band The Boxer Rebellion staat niet voor het eerst op Pinkpop, maar het geluid is matig afgesteld. Te schel vaak, te hard ook. Waardoor het optreden lastig uit de verf komt.
Everything Everything weet de tent vrij goed te vullen met een wat stramme set. De indiepop van het vijftal is niettemin onderhoudend zo rond een uur of vier. De wind die door de tent waait betekent pure verrukking.
Mooi dat Kaiser Chiefs er op Pinkpop nog altijd ingaat als koud bier op bloedhete zondagmiddagen. De band uit Leeds laat een greatesthitsshow los op de massaal aanwezige meute en het is gewoon een ouderwetse dolle boel voor het podium, waar tienduizenden volledig uit hun dak gaan. Kaiser Chiefs kun je eigenlijk elk jaar wel neerzetten. Verveelt nooit. “Take a look at the kids on the street. No, they never miss a beat”, zingt Ricky Wilson. Wat een hit!
Marie Ulven Ringheim is de Noorse die schuilgaat achter het pseudoniem Girl In Red. Ze is een open boek in haar teksten over alles wat een mens kan bezighouden. Bijvoorbeeld in de LHBTQI-gemeenschap. Geen hits, wel onderhoudend.
Zo horen en zien we de rock voor de massa van Biffy Clyro. Allemaal niet zo spannend. Het publiek pal voor het podium kent de meeste teksten wel. Volle borst, uiteraard. Veel oh oh oh oh oh’s in de songs. Dat mag wel wat minder.
Zonder oordoppen is Korn niet te doen. Het is ziedend en genadeloos wat er uit de luidsprekers knalt. Hardste act van het weekeinde op een zondag met schitterende weersomstandigheden. Niet te heet, lekker windje. Schitterend, dat jochie van een jaar of twaalf met z’n roze Pinkpop-petje op z’n hoofd die teksten van de band woordelijk meeschreeuwt. Hij wordt práchtig in beeld gebracht door een cameraman. Korn is voor alle leeftijden. We zien een ouderwets sterke Jonathan Davis, die zijn doedelzak van zolder heeft gehaald voor een kleine interlude. Toch wel illustratief voor de speelsheid op het podium, waar we een geconcentreerde band zien die na 32 jaar trouwe dienst nog altijd een enorme urgentie heeft. Kort stukje One van Metallica tussen de bedrijven door is prettig en foutloos. Zoals de Amerikanen überhaupt in een bloedvorm verkeren. Sterker: zagen we de band eerder zó goed? De vraag stellen is ‘m beantwoorden. Vernietigend.
En dan Muse erachteraan. Minder hard, maar net zo bevlogen. Rammstein-vlammen op het podium, stichtelijke teksten op de beeldschermen naast dat podium. Maatschappijkritisch, coachend. We zien vooral een band in topconditie. Matthew Bellamy vocaal wat minder theatraal dan in het verleden. De rock staat centraler dan ooit bij de Britten, die een vlekkeloze afsluiter zijn van Pinkpop 2025. Een machine in de finale in Landgraaf. We maken een diepe buiging.

Pip Blom – Someday

Even dachten we dat Pip Blom de disco had omarmt. Dat zou geen onlogische ontwikkeling zijn geweest omdat de band goeddeels is overgeschakeld van snaar naar elektronische instrumenten. Maar dat valt dus mee (of tegen afhankelijk van je insteek). Het trio heeft haar sound niet verengt maar juist verbreed. Op nieuwe EP Grip staan vijf songs in evenzovele smaken. Het lekkerst vinden wij het langste liedje. Someday is een bruisende mix van gruizige indie en elektronische psychedelica van ruim zes rijk gevulde minuten. En ja je kunt er op dansen.

Tamara van Esch – Space

We laten ons niet zo vaak in met singer-songwriters. Niet omdat we hun edele ambacht niet waarderen, maar omdat onze voorkeur uitgaat naar muziek met een randje. En een ‘an edge’ zoals Engelstaligen zeggen is juist iets wat vertolkers van luisterliedjes proberen te vermijden.

Maar niet Tamara van Es. Mevrouw Tamara is sowieso niet voor een gat te vangen. Ze maakt meisje met gitaar en of pianosongs, maar beoefent ook een stijl die barokpop wordt genoemd met violen en zo en ze maakt muziek waarop geen enkel etiket blijkt kleven. Zoals Space dat kalm en beheerst begint maar allengs evolueert tot een buitencategorie popsong met een solerende synth, gescandeerde achtergrondzang en een steeds opzwepender tempo. Space is net als Until en Things Were Good afkomstig van een nog te verschijnen (2e) album waarop Tamara kruipt in de huid van haar 200 jaar oude alter-ego. Die heet Grace, leeft in 2025 en blikt terug en vooruit. We zeiden toch dat Tamara van Es geen gewone singer-songwriter is?

Little Simz – Young

Met 13 nummers is Lotus een uitgebreid maar ook heel persoonlijk project. Little Simz brengt haar innerlijke wereld op haar meest intieme en eerlijke manier tot leven. Op een indrukwekkende muzikale achtergrond, geleid door producer Miles Clinton James – die invloeden combineert van punk tot jazz, soul tot samba – vertelt ze rijke verhalen en schildert ze levendige scènes. Samen vertellen ze het emotionele verhaal van de vrouw en artiest die Simz is geworden.

De titel Lotus staat symbool voor vernieuwing en groei, en weerspiegelt Simz’ voortdurend ontwikkelende kunstenaarschap en het thematische traject van het album door de complexe fases van het leven. In deze reflecties komen de tederheid van liefde, de pijn van verraad, de verlammende angst, de neerslachtigheid van twijfel, en het licht dat door de duisternis breekt bij bevrijding en doorbraak aan bod.

Lotus werd voorafgegaan door drie singles die de reikwijdte van het album lieten zien: het weelderig cinematische Free, een verkenning van de tegenstellingen van liefde en angst, het krachtige en onheilspellende Flood en het punkachtige speelse nummer Young met een krachtige videoclip geregisseerd door Dave Meyers. Die hoor je nieuw op Pinguin voor wat tegenwicht voor evenwicht.

Forth Wanderers – 7 Months

Forth Wanderers – Ava Trilling, Ben Guterl, Zach Lorelli, Noah Yu Schifrin en Duke Greene – brengen op vrijdag 18 juli 2025 hun derde album The Longer This Goes On wereldwijd uit via Sub Pop. Het album bevat onder andere de nieuwste single “7 Months”. Het werd geproduceerd door Dan Howard in Chateau Grand Studios en Future Sounds in New York, en gemixt en gemasterd door Al Carlson in Gary’s Electric, eveneens in New York. The Longer This Goes On is het eerste nieuwe werk van de band sinds Forth Wanderers, hun geliefde Sub Pop-debuut uit 2018.

Er is één ding dat Forth Wanderers duidelijk wil maken nu hun derde album eraan komt: “We zijn niet terug,” zegt gitarist Ben Guterl nadrukkelijk. Dat lijkt misschien een onverwachte uitspraak bij de aankondiging van hun eerste album sinds hun breuk zeven jaar geleden, maar volgens de band is het gewoon de eerlijke waarheid. Ze kwamen samen om deze tien zorgvuldig opgebouwde nummers op te nemen, en zijn nog steeds aan het uitvinden wat Forth Wanderers vandaag de dag voor hen betekent – meer dan tien jaar na de start van het project.

Toch is het moeilijk om te geloven dat er nog iets onuitgesproken blijft als je naar deze nummers luistert. Elk lied is een sprankelend eerbetoon aan de directe en intuïtieve teksten van zangeres Ava Trilling en de natuurlijke muzikale chemie van de band. Met gepolijste melodieën, heldere samenzang en speelse, schuine ritmes klinkt dit album als meer dan een simpele terugkeer naar hun oude vorm. De band durft nu juist omwegen te nemen naar de hook, instrumentale details toe te voegen om lege ruimtes op te vullen, ruimte te laten voor Trillings indringende vocale bereik, of een riff of tekst te herhalen tot het een soort Zen-mantra wordt.

Op The Longer This Goes On klinkt Forth Wanderers zelfbewuster en zelfverzekerder dan ooit. Maar noem het geen comeback.

RAHEL – mondsong

De Oostenrijkse band RAHEL rondom Rahel Klislinger kennen we nog van Pinguinhitjes als das kleine kasterl en schaffner uit 2024. Nu is er de nieuwe single mondsong. Duits wordt lekker ongecompliceerd afgewisseld met Engels. Zoals Nena dat in de jaren ’80 als geen ander kon. mondsong klinkt punky en poppy tegelijk, lekker fris in 2 minuutjes. We komen haar vast nog wel tegen op Eurosonic, want RAHEL mag wat ons betreft Europa in!

Sophie Straat – Liefdesliedjes feat. Ploegendienst

In een tijd waarin onderdrukking en uitsluiting het recept zijn voor macht, doen levenslied zangeres Sophie Straat en punkband Ploegendienst (met o.a. Ray Fuego en Bastiaan Bosma) een laatste poging om iets in de studio te creëren. Maar wat valt er nog te schrijven als alles al gezegd lijkt te zijn? Is er dan nog ruimte om te houden van? Het antwoord op die vragen is ‘Liefdesliedjes’, een nummer waarin ze al hun liefdesbrieven verbranden. Op 3 oktober brengt Sophie haar gloednieuwe album ‘Wie de fak is Sophie Straat?’ uit, gevolgd door een releasetour.

Shame – Cutthroat

Een cutthroat is een wat archaïsch Engels woord voor moordenaar. Letterlijk betekent het iemand die kelen doorsnijd. En Cutthroat is de titel van de nieuwe single van Shame. 

De song doet de titel alle eer aan. Het is een killer van een postpunktune met messcherpe gitaren en ‘wie doet me wat’ zang van Charlie Sheen. Voor de tekst liet Sheen zich inspireren door een uitspraak van Oscar Wilde, ‘life is too important to be taken seriously’.  Het lijkt het nieuwe motto van Shame te zijn geworden dat misschien hun naam moet veranderen in Shameless ;).

Cutthroat, The Album staat voor 5 september, maar voor die tijd zullen er nog wel meer singles worden losgelaten.

Best Kept Secret 2025 divers, piekfijn en zonnig

Best Kept Secret 2025 is een sterke editie geweest in zonovergoten Hilvarenbeek. Het blijft een festival dat schilderachtige beelden oplevert, in het boomrijke gebied, aan het water. Geen wanklanken. Louter liefde, blije mensen én goeie, alternatieve muziek. 

Tekst en foto’s: Pieter Visscher 

De vrijdag begint meteen smakelijk, met Long Fling. Een geslaagde samenwerking tussen Pip Blom en de zanger-gitarist van Personal Trainer. De twee hebben verkering en dachten, laten we onze muzikale ideeën eens in de blender gooien. Het pakt prettig uit. Af en toe leidt het tot Moldy Peaches-achtige nummers. Ook door die tweestemmigheid.

Nilüfer Yanya heeft een mooie balans gevonden in rustiger werk en stevige gitaarakkoorden. Dat de Britse met Turkse roots fan is van PJ Harvey is nooit een geheim geweest. Mooi, die saxofoon zo nu en dan.
Glass Beams is het gemaskerde, wat psychedelische trio uit Australië, dat de aandacht op het hoofdpodium probeert vast te houden en daar gedeeltelijk in slaagt. De opzwepende momenten zijn niet talrijk. Des te belangrijker om ze te koesteren. En als dan opeens de elektronica er doorheen wordt gegooid en we zelfs te maken krijgen met opzwepende beats zien we plots een dansende meute voor het podium.


Best Kept Secret is ook dat festival waar de crème de crème onder de deejays alle gelegenheid krijgt om de massa in beweging te krijgen. Zo zien en horen we de Britse elektrodeejay Erol Alkan aan de waterkant een bijzonder smakelijke set draaien waarin op meesterlijke wijze onder andere het verrúkkelijke Quiet Life van Japan wordt verwerkt. En Girls On Film van Duran Duran. Het is smullen halverwege de avond. We zien een verdwaasde zilverreiger over het terrein vliegen. Die strijkt neer vlak bij een rietkraag. Whitney Houston ondertussen in een omhelzing met Kraftwerk. Niets is te dol voor Alkan. In de finale een eerbetoon aan Brian Wilson. We maken een heel diepe buiging.
Op de zaterdag zien we de Britse powerpunkrock van The Pill. Lily Hutchings en Lottie Massey op bas en gitaar en drummer Rufus Reader. In een uitpuilende The Secret horen we waarom het trio met de dag populairder wordt.

Kae Tempest zien we met hun onder meer door elektronica ingekleurde spoken word en de indierock van Ugly (foto)met invloeden uit de punk en postrock is minstens zo fijn. “We willen ons publiek desoriënteren. Alsof je in een heel vreemde nachtmerrie bent beland”, lieten ze zich eens ontvallen. Overambitieus blijkt in de praktijk. Het valt hartstikke mee. Gelukkig maar. Het is ronduit smaakvol wat er allemaal gebeurt op het podium. Ontregelend en dwars zo nu en dan, à la Zappa. Dat dan weer wel. Eigenzinnig. Jasmine Miller-Sauchella (ook grappig!) en Samuel Goater zingen werkelijk prachtig. Next To Die is een pareltje, dat niet voor niets veel voorbijkomt op Pinguin Radio. Geen sprake van nare dromen.

The Streets laat op het hoofdpodium horen nog altijd relevant te zijn en bouwt een feestje waarop volop wordt gecrowdsurfd en gesprongen. Mike Skinner is goed bij stem en maakt vrienden in Hilvarenbeek, waar de temperatuur aangenamer is dan vrijdag (te heet). Te kritisch? Oké. We blijven Nederlanders.

“Everybody wants to be the deejay”, zong Soulwax eens en dat laat Spinvis zich geen twee keer zeggen. Hij draait een uurtje dansbare tracks en zingt daar ook nog wat bij. Hij wil alleen maar zwemmen. Nou, dat komt goed uit. Best Kept Secret ligt immers schilderachtig mooi, aan het water.
Heel wat anders dan Spinvis is het werkelijk vernietigend harde optreden van de Kortrijkse doommetalband Amenra. Is dit het hardste en indringendste wat we ooit te horen kregen op Best Kept Secret? Het heeft er heel veel van weg. Zo klinkt verwoesting dus, doordrenkt met intense, púre, échte emotie. De Belgen maken ongelooflijk veel indruk. Winnaar van het weekeinde.

“This is our first European main stage concert”, roept Liam Óg Ó Hannaidh, een van de drie rappers van de Ierse hiphopformatie Kneecap. Jasje van Stone Island, broek van Stone Island, hip heuptasje van The North Face en een zwart petje van Nike. Hoe hooligan wil je zijn? Het is een uur stampen en beuken met het provocatieve trio, dat in mei te horen kreeg dat er een onderzoek naar hen loopt wegens openlijke steun aan terreurgroepen als Hamas en Hezbollah. Over teksten als “The only good Tory is a dead Tory. Kill your local MP”, zijn de autoriteiten ook niet echt te spreken. Wordt vervolgd. Belfast wordt muzikaal nochtans op de kaart gezet. Geen twijfel. Het is een gekkenhuis voor het podium. Moshpits en crowdsurfers. Zweten op zaterdagavond.
Andere koek is de baanbrekende rockmachine TV On The Radio, dat een intense show neerzet waarmee maar wéér eens wordt aangetoond met wat voor kwaliteit we te maken hebben. Het geluid is verbluffend goed in Stage Two en tot ver buiten de tent is de massa te vinden. Blikvanger Tunde Adebimpe verkeert in grootse vorm.

Soulwax (foto) maakt ook weer vrienden met hun door drie drummers en veel elektronica gedragen geluid.  Tevergeefs wachten we andermaal op een hit als Much Against Everyone’s Advice van het inmiddels 27 jaar oude gelijknamige topalbum. Soulwax betreedt de danspaden. Het werkt.

Publiek laat wat Palestijnse vlaggen wapperen op de zondagmiddag, die onder meer wordt afgetrapt door Waxahatchee. Best Kept Secret trekt duidelijk een nichepubliek met over het algemeen alternatieve bands. Bezoekers die goed uit de voeten kunnen met bijvoorbeeld het indiegeluid van deze Amerikaanse band onder leiding van singer-songwriter Kathryn Crutchfield, die met haar kenmerkende stemgeluid ook steevast een soort countrysausje over de nummers gooit. Prettig.
Minder ruig dan de garagerockers van The Thing in de heerlijke rockschuur The Casbah. Net te klein voor de door The Strokes en The Stooges beïnvloede New Yorkers. Enthousiast en erg overtuigend. Zoals er ook niks misgaat bij Big Special. Heel speels. Psycho Killer van Talking Heads wordt nog even subtiel ingezet.

Het is ook warm op dag drie van Best Kept Secret. Maar de mannen van Wilco hebben daar schijnbaar geen moeite mee. We zien louter lange broeken bij het zestal, vól in de zon op het hoofdpodium. Wilco werkt een wat vlakke set af. Jeff Tweedy is vrij goed bij stem, hoewel soms wat lijzig. Spannend wordt het vrijwel nergens. Op een korte eindsprint na. Zondagmiddagmuziek? Touché.
Zo is Deftones vooral heel erg Deftones. Op datzelfde hoofdpodium. Snoeiharde metal voor een publiek dat niet al te massaal is komen opdagen, maar wel krijgt waar het voor gekomen is. Een bevlogen Chino Moreno, de hits, mooie visuals achter de band. Niks op aan te merken.

Michael Kiwanuka (foto) sluit af op het hoofdpodium met een vlekkeloos optreden dat extra cachet krijgt door de geregeld aandoenlijke visuals achter de band. Kiwanuka is goedgemutst, dweept soepeltjes met zijn christendom en zorgt voor de nodige emotie met zijn soulvolle liedjes vol boodschappen. Kiwanuka sluit af met Solid Ground. Niet iedereen houdt het dan droog. Pracht en praal uit de luidsprekers.
Split System zet daarna de Casbah in vuur en vlam met een gierend, door jaren 70-punk en Thin Lizzy beïnvloed geluid. Bevlogen punkrock. Het is natuurlijk even vliegen vanuit zo’n Australië maar dan heb je ook wat. Er wordt gepogood en massaal gecrowdsurfd en dan is zanger Jackson Reid Briggs niet te beroerd om zelf even het feestgedruis in te duiken. Hij wordt zo letterlijk op handen gedragen. Best Kept Secret gaat voldaan en juichend de nacht in. Op naar 2026.