Category: Recensies

Bacchae – Dead Man

Ondanks de titel is vrolijkheid is troef op Dead Man, de nieuwe single van Bacchae uit Washington DC. De band van -actief sinds 2016- is van de punk.

Op Dead Man is dat de cartooneske variant die we kennen van bands als The B52’s. Dead Man staat met 9 vergelijkbare punkrockoefeningen op het nieuwe, derde album van Bacchae dat je schijnt te moeten uitspreken als Bock Eye en oorspronkelijk de titel is van een Griekse tragedie. Voor originaliteit moet je niet bij de band van frontvrouw Rena Hagins zijn, maar het kan niet worden ontkent dat Bacchae een goed oor heeft voor de haakjes en oogjes en andere details die maken dat liedjes bijven plakken.

Popwarmer: The Beaches – Takes One To Know One

The Beaches waren een groot succes op Down The Rabbit Hole. Logisch, want wie niet vrolijk wordt van het Canadese dameskwartet kan beter even contact opnemen met de plaatselijke GGZ.

The Beaches (Bitches maar dan uitgesproken op zijn Zuid-Europees) staat al een jaar of zeven garant voor blij makende vrouwenpowerpop in een traditie die minsten is terug te voeren op Blondie, maar waarschijnlijk nog wel ouder is. Hemelbestormend is het allemaal niet, maar geen zomer is compleet zonder een dosis Beaches. Vandaar vanaf heden hier dagelijks te horen, Takes One To Know One.

Dexter and The Moonrocks – Bleach

Western Space Grunge is de veelbelovende titel van nieuwe EP van Dexter and The Moonrocks. De titel geeft ook wel een beetje aan in welke hoek je de band uit Abeline, Texas moet plaatsen. Die van de rootsy, emotioneel geladen gruisrock.

Ze zijn met zijn vieren, baardig en langharig en relatief tattoo-loos. En ze zijn vast begonnen als fans van Kings of Leon, maar inmiddels ruim het punt gepasseerd waarop je hen van imitatie kunt beschuldigen. De drie dit jaar verschenen singles laten horen hoe snel de band zich ontwikkelt. Dexter & the Moonrocks is dan ook een naam om even in je oren te knopen.

The Surfrajettes – Easy As Pie

De bandnaam verraadt het al, we hebben hier te maken met een surfband en een van feministische kunne. Surf is zo’n stijl die sinds die op de kaart werd gezet door Dick Dale begin jaren zestig nooit meer uit het muziekbeeld is verdwenen.

The Surfrajettes zijn lekker recht in de surfleer. Hun Easy As Pie klinkt als een onlangs herontdekte album track van heer Dale of een van zijn discipelen. Het is ook niet te horen dat hier dames aan het werk zijn, maar wel te zien. Check de charmante clip elders op deze pagina. En als je meer wilt horen van The Surfrajettes, begin oktober verschijnt hun tweede LP.

Wunderhorse – Silver

Na drie singles kunnen we een paar dingen zeggen over Midas, het nieuwe album van Wunderhorse; a) dat de songtitels bestaan uit één woord, b) dat het een gevarieerd allerlei gaat worden en c) dat de band weer kwaliteit levert.

Nieuwe single Silver is een seventies aandoende Brits klinkende rocktrack. Geen direct aansprekende tophit, maar een nummer dat groeit bij bloeit als je er aandacht aan schenkt. Silver is ook geen vrolijk nummer. Jacob Slater zingt over de slechte eigenschappen die iedereen heeft, maar zich helaas niet altijd laten onderdrukken.

Het nieuwe album van Wunderhorse is opgenomen in de Pachyderm Studio waar Nirvana In Utero en PJ Harvey Rid Of Me` hebben gemaakt en geproduceerd door Craig Silvey die eerder met The Stones, The National en Florence +Machine heeft gewerkt. 30 augustus komt Midas uit.

King Gizzard & The Lizard Wizard – Le Risque

Het is opvallend lang stil geweest in het King Gizzard kamp. Meestal poept de band er wel een album of twee, drie per jaar uit, maar op nieuwe single Le Risque hebben we ruim een half jaar moeten wachten. Schande!

Maar niet heus. Volgens de bijsluiter gaan de Australiërs op hun nieuwe album op de bluesrocktour; classic rock uit de periode 68-72 naar voorbeeld van bands als The Band en de vroege The Steve Miller Band. Het zal niet verbazen dat The Risque toch vooral klinkt als King Gizzard & The Lizard King. De eerste single van Flight b741 markeert het debuut van drummer Michael Cavanagh als zanger. Releasedatum van het 26ste album van KGLK is 9 augustus.

Live Review: Lewsberg @ Rotown, Rotterdam

Live Review: Lewsberg @ Rotown, Rotterdam
12 juli 2024
Tekst: Quint Kik

Dank voor jullie komst. Vandaag is een bijzondere dag, want ik sta precies vijf jaar droog. Ontwapenend heet zangeres/ bassiste Shalitha Dietrich van de Rotterdamse band Lewsberg deze vrijdagavond een uitverkocht huis welkom. We spelen eerst nog een liedje en daarna doen we een verhaaltje. De literaire connotatie met de Rotterdamse schrijver Robert Loesberg is me niet ontgaan, maar onwillekeurig gaat het door mijn hoofd: waar ben ik nu weer beland? De band heeft koud twee nummers gespeeld van wat gaandeweg uitmondt in een memorabele avond.

Het blijkt namelijk het op één na laatste concert te zijn van de band in deze samenstelling. Na een laatste optreden een dag later in Winsum zullen Dietrich en percussioniste/ zangeres Marrit Meidema de band verlaten. Zanger/ gitarist Arie van Vliet is zichtbaar aangeslagen. Tussen de nummers door geeft hij de hometown crowd te kennen het niet een beetje jammer te vinden. Dat ze samen de afgelopen jaren mooie dingen hebben gedaan en dat hij zonder hen nooit in Amerika zou zijn beland. Ik ben per slot van rekening niet zo’n globetrotter, laat hij zich ontvallen.

Met open mond en een tikkeltje beduusd sla ik het tafereel gade. Nog niet zo lang geleden ontdekte ik Lewsberg, dat een originele draai weet te geven aan mijn favoriete album van de Velvet Underground (de derde, met onder meer Pale Blue Eyes en What Goes On). Van Vliet’s praatzang roept ontegenzeglijk associaties op met het grote voorbeeld. Toch levert de band als eenheid een geheel eigen variatie op het VU-geluid. Tijdens het concert werd duidelijk, dat eventuele opvolgers van Dietrich en Meidema straks grote schoenen te vullen hebben.

Bij het luisteren naar de vier platen van Lewsberg neig ik nog weleens af te dwalen. Live was daar geen sprake van; gelijk al vanaf set-opener Cold Light Of Day, grepen ze me bij de lurven en lieten me niet meer gaan. Hun laatste album Out And About werd vrijwel integraal gespeeld; strak, ontroerend (Van Vliet channelde met zijn viool zowaar John Cale) en met als troefkaart lekker veel dissonante gitaarmotiefjes met gerichte feedback van Michiel Klein. Laten we hopen dat Arie en Michiel snel geschikte vervangers vinden, want dit smaakte naar heel veel meer!

lewsberg

 

Public Service Broadcasting – Electra

Album vijf van Public Service Broadcasting nadert zijn voltooing. Het thema is dit keer ‘The Last Flight’ van de Amerikaanse luchtvaart pionier Amelia Earheart.

Amelia en haar vliegtuig verdwenen in 1937.  Tot op de dag van vandaag is nog steeds niet helemaal opgehelderd wat er nou precies is gebeurd. Het tragische verhaal van miss Earhart heeft al eerder muzikanten geïnspireerd. Typ haar naam maar in op Spotify en je krijgt een hele lijst. Maar PSB zou PSB niet zijn als ze hun opus over Amelia niet hadden geïllustreerd met (historische) samples.

Electra, de eerste single van het project is de naam van het vliegtuig waarin miss Earheart achter de horizon verdween, een voor die tijd uiterst geavanceerd model, de Lockheed M-10 Electra Aircraft. Kortom onze favoriete muzikale geschiedenisdocenten hebben weer een fijn lespakket voorbereid. De cursus is vanaf 4 oktober online en fysiek beschikbaar. Persoonlijke college’s van Public Service Broadcast zijn er op 10 november in de Melkweg en de 13e in Vera, Groningen.

Manu Chao – São Paulo Motoboy

São Paulo Motoboy is de tweede single van het eerste album van Manu Chao in zeventien jaar! Viva Tu is de titel van Manu’s langverwachte langspeler.

Op zijn nieuwe single vertelt Manu het verhaal van een motorcourier in de Braziliaanse stad São Paolo, die met minachting voor eigen leven van klant naar klant raast door het hectische verkeer van de metropool. Bij zo’n onderwerp verwacht je misschien een opgewonden stukje muziek, maar dan ken je señor Chao niet. Die laat zich niet opjutten. Alles wat hij doet doet hij op zijn elfendertigst. De enig concessie aan de grootstedelijke hectiek is dat hij rapt, maar ook dat doet hij kalm en evenwichtig. De clip daarentegen, gefilmd met een dashboardcamera laat goed zien wat een motorrijder allemaal niet op zijn pad treft in de drukst bevolktste stad van Brazilië. Viva Tu volgt op 20 september.

Peces Raros – Artificial

Omdat het maar niet wil zomeren halen we het zonnetje maar zelf in huis. Dat doen we door een plaatje op te pikken van een Argentijns duo, Peces Raros (zeldzame vis).

Wees niet bang we hebben geen nieuwe Macarena binnen gehaald of een eigentijdse Vamos A la Playa. Artificial is een lekker vlot electro-deuntje, beetje glad misschien een bekend euvel bij Latijns-Amerikaanse popmuziek, maar gek genoeg om positief op te vallen. En de Spaanse taal brengt licht in de duisternis. Mogelijk is het draaien van Artificial van Peces Raros  een miskleun.  Maar mocht de zon eindelijk doorbreken dan zou  -met een lekker Argentijns wijntje erbij en misschien wat tapas-  Artificial best wel eens het juiste plaatje op het juiste moment kunnen zijn.