Category: Recensies

Astéréotypie – Que la biche soit en nous

Het is weer tourtijd, dus zijn we op zoek gegaan naar een geschikt Franstalig liedje om onze playlist mee te verluchtigen. Dat is namelijk traditie. Het was even zoeken, want Franstalige pop ook de afdeling indie is vaak nogal gladjes. Maar we denken met Que la biche soit en nous van Astéréotypie een nummer te hebben gevonden dat waarschijnlijk wel een vakantiegevoel teweeg brengt.

Even een misverstand uit de weg ruimen. Het biche uit de titel is niet Frans voor bitch/teef, maar voor hert. De vertaling van de titel is dus ‘ als het hert onder ons is’. Het chanson van Astéréotypie lijkt een antwoord of reactie op Que la biche soit en moi van Rebekka Warrior et Claire Ottoway. Hoe de vork precies in de vork steekt is niet relevant voor onze doeleinden.  Wij zochten gewoon een leuk Franstalige liedje en dat is dus de post-punk surfsong Que la biche soit en nous geworden.

Astéréotypie is een jaar of tien geleden opgericht door een aantal studenten aan de Médico Educatief in Bourg-la-Reine. Aanvoerder is Christophe L’Huillier die naast muzikant ook pedagoog is. De naam van de chanteuse van Que la biche soit en nous moeten we je nog even schuldig blijven.

Foxlane – Reflect

Foxlane is de beste onbekende band van Nederland. Misschien moeten we dat een beetje afbakenen. Foxlane is de beste onbekende indieband van Nederland.

Nu is zo’n uitspraak altijd een tikkeltje overdreven, want we kennen de meeste onbekende indiebands van NL niet. Ze zijn tenslotte onbekend. Het is maar om aan te geven hoe hoog wij de band hebben zitten. Reflect is al het vijfde nummer dat we van de band uit Nijmegen draaien. Dus aan ons ligt het niet dat de naam Foxlane niet op ieders lippen ligt.

De nieuwe single heeft alles wat Foxlane zo’n sterke band maakt; een geweldige sound, een spannende opbouw en een refrein waarvan je op je stoel klimt. En die gitaren! En hoor eens hoe zwierig de bassist door het nummer heen fietst! En hun postpunk insteek is ook nog eens origineel. Het wachten is nu op het debuutalbum.

P.S. Compleet onbekend is Foxlane nou ook weer niet. Tenminste niet bij fans van Peaky Blinders.  Hun nummer Birmingham was te horen in de populaire tv-serie.

Dutch Interior – Ecig

Dutch Interior is een zeskoppige band uit L.A. dat een grote sprong voorwaarts maakt met nieuwe single Ecig, een zes minuten durende gitaarorgie in shoegaze stijl.

De band, die naar wij weten geen banden heeft met NL is niet nieuw. Eerder dit decennium brachten ze twee albums uit op minuscule labletjes, die dan ook nauwelijks werden opgepikt. Dat Ecig ook roemloos verdwijnt lijkt niet te gaan gebeuren al is het maar omdat de single is opgepikt door een radiostationnetje aan de andere kant van de oceaan. Met de nieuwe single neemt Dutch Interior een harde afslag naar links. Ouder werk is veelal akoestische en folky van aard. Ecig schuurt, schaaft en scheurt. Alle drie de gitaristen eisen en krijgen aandacht in dit toch wel epische lied over wraak en verraad. Wat een E-sigaret daarmee heeft te maken, moet je zelf maar uitzoeken.

Live Review: Massive Attack @ Spoorpark Live, Tilburg

Live Review: Massive Attack @ Spoorpark Live, Tilburg
27 juni 2024
Tekst: Walter van Pijkeren

Na weken van overvloedige regen schijnt de zon vol over het mooie Spoorparkgebied in Tilburg. Het park is vanavond volgestroomd voor een show van Massive Attack. Dat het weer zich in zulke contrasten voordoet kan bijna gezien worden als een meta-narratief voor het concert dat we vanavond gaan beleven.

In de aankondiging werd al beschreven dat de liveoptredens van Massive Attack ‘geen gewone concerten zijn maar dat het een artistieke reis is, die je meeneemt in een betoverende tocht door geluid en emotie’. En niets blijkt minder waar.

Al direct vanaf het begin windt de band er geen doekjes om. Een geconditioneerde aap, die via een touchpad zoetigheid weet te verkrijgen, wordt levensgroot op het scherm vertoond. Het is een schrijnend beeld, maar tegelijkertijd is het imponerend zo groot en helder als dit beeld voor ons
wordt vertoond.

Alle nummers waar je op hoopt bij Massive attack komen voorbij. Angel, gezongen door Horace Andy, springt er voor mij uit. Met de fantastische baslijn die maar blijft doorgaan. Wat opvalt is dat alle songs worden gebruikt als vehikel om een statement te maken; Gaza, Lockdown, The Great Reset, klimaatverandering. De hele wereldorde komt voorbij; steeds wordt de vraag gesteld wat echt is en wat niet?

Het is als toeschouwer daardoor moeilijk om mee te gaan in de muziek. Bij ieder moment van enthousiasme wordt je door het beeld achterhaalt en vraag je je direct af of het wel okay is om te genieten? Het contrast wordt welhaast absurd bij de Ultravox cover Rockwrok. Een lekker rock ’n roll plaatje midden in de show om even op te dansen. Op het scherm worden beelden van twistende mensen afgewisseld met beelden van blanke mannen die de wereldorde
proberen te verstoren.

Alleen bij Unfinished Sympathy en Teardrops blijven de schermen op zwart en mogen we even onverstoord genieten van de geweldige act die hier vanavond aan het werk is. Na de show hoorde ik iemand zeggen dat het genadeloos was wat de band liet zien. En dat was precies wat deze show van geluid en emotie was. Genadeloos.

 

King Hannah – Big Swimmer

King Hannah – Big Swimmer (City Slang)

Toen King Hannah ruim twee jaar terug debuteerde met het prima I’m Not Sorry, I Was Just Being Me had je meteen al het idee dat er veel meer in het vat zou zitten. En zie nu: Big Swimmer is een immense stap voorwaarts. Een hinkstapsprong? Zonder twijfel.

De invloeden die je hoort op de plaat zijn wat diverser dan op het debuut. Zo kopieert Hannah Merrick in New York, Let’s Do Nothing bijna het stemgeluid van Florence Shaw van Dry Cleaning en zou de song ook niet misstaan op een van de albums van de Londense postpunkformatie. Merrick raakt wel wat vaker aan Shaw.

Hannah Merrick uit Liverpool heeft met Merricks kameraad Craig Whittle een avontuurlijke gitarist naast zich staan die voor veel extra diepte zorgt in het geluid van de in de studio en live met twee man uitgebreide formatie. Het bedaarde timbre van Merrick doet niet alleen denken aan dat van Shaw, ze moet de laatste jaren ook hebben geluisterd naar Kurt Vile.

Extra kers op de taart is de aanwezigheid van Sharon Van Etten op Big Swimmer. De mix van experimentele pop en rock en folkrock zorgen voor een rijk palet aan melodieuze uitspattingen op een plaat die een heel prettige soort gruizigheid als sluier om zich heen heeft gewikkeld. King Hannah staat in september driemaal op Nederlandse podia. Ga dat zien. Pieter Visscher

 

 

 

Molchat Doma – Son

Een band uit Minsk, zo eentje hebben we nog niet gehad. We gaan er maar even van uit dat Molchat Doma het politiek hart op de juiste plek heeft zitten, want muzikaal zijn de Wit Russen beslist correct.

En anders zouden ze ook niet op een Amerikaans label zitten toch? Molchat Doma (stille huizen) had al veel eerder op onze radar kunnen verschijnen, want al toe aan hun vierde album. Er is zelfs een NL-talige wiki van de band.  Beter laat dan etc. zullen we maar zeggen. Dat duidt toch wel op enige bekendheid van Molchat Doma ook in ons deel van Europa. Het trio is van de post-punk, een symfonische variant. De voertaal is Russisch, dat geeft single Son een licht exotisch/Oost-Europees karakter dat wordt versterkt door de net hoorbare koorzang op de achtergrond. De gitaar daarentegen klinkt westers, surf-achtig bijna. De zo ontstane clash der culturen verdient het om gehoord te worden.

Concert: 27 oktober in MCV/Utrecht.

MILLY – Bittersweet Mary

MILLY is een slim rockende gitaarband met L.A. als standplaats.

In hun bio noemt MILLY een hele serie bands van wie ze de kunst hebben afgekeken, maar de band aan wie ze het meest doen denken, laten ze ongenoemd. Dat is Deftones. Maakt niet uit, dan doen wij het wel. Toch is MILLY meer dan een verkapte Deftones tribute band. Met het lekker stroperige Bittersweet Mary met zijn moddervette gitaarsound en onverwachte akoestische break staat MILLY stevig op eigen benen. Volgende week volgt het nieuwe album dat anders dan de twee voorgangers waarschijnlijk wel aftrek zal vinden.

The Vices – Wrong Ones

The Vices heeft een nieuw label. Het lijkt de band een adrenaline shot te hebben gegeven. De band klinkt op Wrong Ones alsof ze net een bank hebben beroofd.

Dat nieuwe label, V2 heeft nogal veel vertrouwen in de Groningers, want de beurs getrokken en een Britse producer ingehuurd. Charlie Andrews heeft zijn strepen verdiend als knoppendraaier bij Alt-J en ook goede dingen gedaan voor Bloc Party, Wolf Alice e.a. Wrong Ones is dus pittige track in een stijl die je zou kunnen omschrijven als symfonische punk of punky symfo, beetje Tubes achtig misschien wel. Het belooft wat voor zowel het nieuwe album van The Vices als de komende concerten.

Midas – Dynamite

Kenners zijn het er over eens, er zijn weinig Nederlandser zo muzikaal als Midas Treub. Toch is de verwachte doorbraak (nog) niet gekomen.

Al een jaar of zeven brengt Midas het ene prachtlied na het andere uit. En voor hij solo ging, maakt hij al tongen los als frontman van smartockband The Fudge. Aan Midas‘ eerste band moesten we denken toen we nieuwe single Dynamite hoorden. De meeste recente releases van Midas zijn tedere liefdesliedjes, Dynamite absoluut niet. De nieuwe single is een energieke psychrocksong met grove gitaren, een bronstige bas en een drummer die het behoorlijk druk heeft. Dat plus hemelse koortjes. Wat kan die gast mooi zingen! Producer van Dynamite is Darius Timmer, de steun en toeverlaat van Someone/Tessa Rose Jackson, maar in een niet zo heel ver verleden toetsenist van – jawel- The Fudge.

Divers Pinkpop 2024 vol verrassingen en positiviteit

Pinkpop 2024 gaat niet de geschiedenisboeken in als meest legendarisch in het rijke verleden van het festival, maar wat was er weer ontzettend veel te ontdekken en te genieten. Verrassingen te over. Vooral positiviteit overheerst. Sikkeneurige mensen vind je überhaupt niet op festivalweides, toch? Die zitten thuis. Zij die er zijn willen louter vertier en worden op hun wenken bediend. 

Tekst en foto’s: Pieter Visscher 

Vooral de Nederlandse muzieksector is erg goed vertegenwoordigd in Landgraaf, met eurovisiesongfestivaldeelnemers als Joost, Anouk, Douwe Bob en S10. Eerstgenoemde mag zaterdag om 12 uur al openen en dat zorgt meteen voor extra veel drukte op het Pinkpopterrein. Slimme zet van de programmering. Joost Klein start met Europapa en wint zieltjes met zijn mix van pop voor de massa, happy hardcore en wat elementen uit de hiphop en punk. Muzikaal hoogstaand? Geen moment. Dat is ook niet de bedoeling. Klein wil feest en krijgt dat ook. Veel interessanter al met al als je het afzet tegen de mierzoete popliedjes van Acda en De Munnik, die niettemin uit volle borst worden meegezongen. Het regent. Nog geen zonnestralen. Die zijn bewaard voor de zaterdag en de heerlijke zondag, als er volop zonnebrandcrème vloeit uit tubes.

Vrijdags zien we het Japanse Babymetal, dat de eentonigheid in de sound enigszins het hoofd biedt met enthousiaste zangeressen die de ingestudeerde choreografie prima uitvoeren. Dat het geregeld vals is drukt de pret geenszins. Het is vrolijkheid alom in diverse moshpits. Handjes in de lucht, lichtjes van de telefoon aan en zwaaien maar. Dat werk. Het gezelschap heeft de gunfactor. We gaan op zoek naar sushi op het terrein, waar de oosterse keuken sowieso weer goed vertegenwoordigd is. De diversiteit is groot, terwijl het toch steevast het drukst is bij de tentjes met patat, hamburgers, kroketten en frikandellen. “Heb je extra mayo?!”

Na Babymetal is het de beurt aan de doldrieste Yungblud, gediagnosticeerd met ADHD en die kwaliteiten vertaalt hij naar het podium. De energiekste act van het weekeinde. I Love You, Will You Marry Me is een van de bekendere liedjes van de Britse rocker. Yungblud scheurt over het podium en glijdt uit. Hij lacht en maakt van de nood een deugd door het natgeregende voorste gedeelte van het podium een paar keer als glijbaan te gebruiken, wat leidt tot veel hilariteit. De overtuigende rock van Dominic Richard Harrison (26) wordt uit volle borst meegezongen. Harrison begon op zijn zesde al met gitaarspelen, wat niet zo gek is, omdat pa een gitaarwinkel bestiert. Qua uiterlijk zou ie een zoon van Gary Numan kunnen zijn. Yungblud laat zijn enthousiaste toehoorders uit volle borst “Fuck you motherfuckers!” schreeuwen. De beweeglijke Brit verwekt in elke zin die hij richting het Pinkpoppubliek stuurt minstens twee keer het woord fuck, fucking, motherfucker, motherfucking of fucker en dat bevalt eigenlijk prima.  Yungblud eindigt in de top vijf met beste acts in Landgraaf. Gaat nog veel groter worden dan dat hij nu al is. Jongen heeft eigenlijk alles. De looks, de lach en de liedjes. De drie L’s.

Meer overtuigende rock horen we van Royal Blood uit Brighton, dat een zéér overtuigende set speelt en in de toekomst van Pinkpop weleens het festival zou kunnen afsluiten. Misschien hebben ze nog twee sterke albums nodig om zover te zijn. Tweemansband met een vernietigende sound. Mooie opmaat naar twee acts met veel perfecte popliedjes. De zwijmelende Avril Lavigne als eerste. Goedlachs en prima bij stem, gevolgd door Keane, dat een ongekend arsenaal aan goeie liedjes in de bagage heeft. Tom Chaplin zit goed in z’n vel zo te zien. Het rijke kleurenpalet aan poncho’s maakt de show van de Britten nog wat feestelijker. Er zit veel liefde in de set. Chaplin heeft de fles vaarwel gezegd en lijkt in de vorm van zijn leven. We vergeven ‘m alle plattitudes tussen de liedjes door. “Pinkpop, are you okay?! Zeker man! Lekker dansen ook, op al die voortreffelijke liedjes van jou en je band. Gelukzalige sound waar we allemaal zoveel behoefte aan hebben in roerige tijden als de onze. Op een planeet waarop positiviteit het uiteindelijk altijd gaat winnen van negativiteit. Niet in de laatste plaats door heerlijke festivals, zoals Pinkpop, dat er gewoon weer in geslaagd is een editie neer te zetten waarvan intens is genoten. Hartstikke veel krenten in de pap, al had een écht grote afsluiter als Rammstein of The Smashing Pumpkins (ja, die zijn weer op tournee en hoe!) en gaan we Depeche Mode toch nog eens zien in Landgraaf na de afzegging wegens blaaskanker van Dave Gahan in 2009? Maneskin is nu de hoofdact van de vrijdag. De Italianen doen het naar behoren en toch jeukt het, ergens.

De zaterdag is vooral de dag van The Analogues (foto), dat vroeg in de middag mag aftrappen op het hoofdpodium. Het is ongelooflijk knap wat de laatste tien jaar is neergezet. Tot in de perfectie uitgevoerde nummers van The Beatles. Enorm grote band op het toneel, waar we onder andere Diederik Nomden vocaal zien uitblinken. Hoogtepunt is While My Guitar Gently Weeps, het George Harrison-nummer, ook verantwoordelijk voor het misschien nog wel fraaiere Here Comes The Sun, dat achterwege blijft. Tijdens Helter Skelter gaat het dak eraf. Navarone-zanger Merijn van Haren is er speciaal even voor ingevlogen.

We zien ook het oude vertrouwde De Jeugd Van Tegenwoordig (foto) de tent afbreken. De Jeugd, crowdsurfend, wild dansend en überrelaxed als altijd, terwijl de geniale Bas Bron achter de toetsen pas écht de show steelt. De vier hebben de ronduit afgrijselijke autotune ontdekt en dat is nou nét niet echt een verrijking van het geluid te noemen. Niet meer doen joh! De band uit de hoofdstad slaat er volledig mee door. Het werkt op de zenuwen. Gelukkig zijn de songs zonder autotune goed te doen. Watskeburt?! steekt er wel weer met kop en schouders bovenuit.

Nothing But Thieves heeft die autotunerotzooi niet nodig om te imponeren omdat ze met Conor Mason domweg een van de sterkste vocalisten in het huidige pop- en rockcircuit in de gelederen hebben. Het wordt een bestofset met alle krakers, waaronder het overheerlijke dansnummer Welcome To The DCC, dat tot de hoogtepunten behoort. De wei gaat los en schreeuwt teksten uit volle borst mee. “Welcome to the DCC, Dead Club City. Wake up in the DCC, Dead Club City. All the heaven, all the time. If you dream it, you can have it. If you believe it, it can happen. Welcome to the DCC, Dead Club City. Live your perfect life.” Het is een tekst die zou kunnen slaan op een heerlijk festival als Pinkpop. Nothing But Thiefs is de eigenlijke headliner van de zaterdag, waar de Schotse deejay Calvin Harris mag afsluiten. Geen spektakel, maar oké, wel lekker dansen.

Wat ook kan tijdens Loreen, een van de eerste acts op de zondag. Het is bloedheet op een zonovergoten dag. De Zweedse laat haar fans uit volle borst meeblèren met Euphoria, waarmee ze het Eurovisie Songfestival won. Mooie verschijning en goed bij stem. Eigenlijk niets mis mee. Wat ook geldt voor Dool, uit Rotterdam. Sterker: de band van Raven van Dorst is een van de hoogtepunten in Landgraaf. De mix van dark rock, doomrock en zelfs progressieve rock is een genot om naar te luisteren. Van Dorst geniet als de pleuris (zoals ze het zelf zou kunnen zeggen) en is gekleed in prachtig wit. Wát een strot en wat een overweldigende sound horen we in de uitpuilende tent. Dool is misschien wel de beste rockband van Nederland op dit moment en verdient volle zalen in binnen- en buitenland, waar de band ook steeds grote wordt. Hulde! Diepe buiging! Champagne!

Wat ook geldt voor het zéér verrassend, frisse en speelse Limp Bizkit (foto). Frivoler dan ooit met een Fred Durst (53) die nog nooit zo goed heeft geklonken en er ook beter uitziet dan ooit tevoren. Die baard mag wat korter, maar dat nieuwe kapsel, die enorme bos grijze krullen, maakt Durst niet alleen grappiger om naar te kijken, het doet ‘m ook sympathieker overkomen op een of andere manier. Limp Bizkit valt ongelooflijk goed in de smaak op een festivalweide waar zo’n 70.000 man aan het dansen is en waar DJ Lethal ook de show steelt door tussen de songs door onder meer Lynyrd Skynyrd, Backstreet Boys, George Michael en The Outfield voorbij te laten komen. Het leidt tot extra hilariteit tijdens een uur rock en lol. “Josie’s on a vacation far away. Come around and talk it over. So many things that I wanna say. You know I like my girls a little bit older.” Blijft zalig. Iedereen zingt mee. Limp Bizkit opent met Break Stuff en sluit er ook mee af. Het kan allemaal. Er wordt een smaakvolle coverversie gespeeld van Nirvana’s Come As You Are en Ed Sheeran zingt ook een moppie mee. Durst plaagt ‘m een beetje, maar spreekt ook zijn waardering uit. Sheeran lijkt het allemaal op waarde te kunnen schatten. Ook tijdens het overtuigende optreden van Hozier komt Sheeran even buurten. Hij zingt opnieuw mee en heeft de lach na de promotie van zijn cluppie Ipswich Town naar de Premier League nog altijd niet van z’n gezicht. Hozier sluit af met het briljante Take Me To Church, dat nog altijd een heerlijke aanklacht tegen de hypocrisie van religie in alle soorten en maten blijft. Geïnspireerd door de briljante religiecriticus Christopher Hitchens. De Ier Hozier wint zieltjes in Limburg. Wat ook geldt voor het legendarische Jane’s Addiction uit Los Angeles. In de oude bezetting met onder anderen tatoeagekoning Dave Navarro en boegbeeld Perry Farrell in de gelederen. Farrell (65), met cowboyhoed en meer soigné dan we ‘m in het verleden zagen oogt niettemin breekbaarder dan ooit. Uiteindelijk gaan al die drugs dan toch hun tol eisen? De show lijdt er niet onder. De Amerikanen spelen verpletterend hard en overtuigend en Farrells stem wordt met het nummer minder breekbaar. We zien de meest legendarische band van Pinkpop 2024 in een voor de helft gevulde tent, terwijl de aanprijzingen van Fred Durst er niet voor niets waren. De aanwezigen zien een van de sterkste rockshows dit weekeinde in Landgraaf. Terwijl Sam Smith ook indruk maakt, op de North Stage. Extravaganter dan ooit tevoren wordt een show vol seks en dans gegeven. Veel schaarsgeklede danseressen en Smith die vaak van outfit wisselt. De algehele boodschap: heb schijt aan de hele fucking wereld en wees gewoon wie je wil zijn. Zo is het ook. Loop erbij zoals je erbij wil lopen. Kleingeestige figuren houd je niet tegen. Denk ruim en kleurrijk. Omarm jezelf. Dat is de teneur van de show van Smith, die met het jaar meer allure krijgt. Spektakel van A tot Z.

Hetgeen afsluiter Ed Sheeran niet nodig heeft. Hij is in zijn eentje een volledige band, omdat gebruikgemaakt wordt van de loop-pedalen van zijn Boss RC-30. Hij vertelt erover. Hij hoort zijn liedjes op natuurlijke wijze veranderen elke keer dat hij live optreedt, iets wat Sheeran als een goede zaak beschouwt en geef ‘m eens ongelijk. “Ik ben niet zenuwachtig als ik met dat looppedaal het podium op ga.” Een vriend voor het leven. Net als Sheeran, voor zijn trouwste fans vooraan. Meisjes en vrouwen van alle leeftijden barsten om de haverklap in tranen uit tijdens de met veel emotie geladen songs van Sheeran, die een prachteditie van Pinkpop op energieke wijze afsluit. Verrassingen te over in Landgraaf. Hup Pinkpop hup!