Category: Nieuwe Muziek

Mannequin Pussy – Loud Bark

Mannequin Pussy was wat ons betreft een net niet band.  Met de inlijving van gitariste Maxine Steen is de balans echter doorgeslagen naar een echt wel band.

Maxine mag zich ook met de songs bemoeien en dat heeft zeer positieve gevolgen. Loud Bark is (nog) geen officiële single, maar een track op het nieuwe I Got Heaven album die er uitspringt. Marisa ‘Missy’ Dabice zingt in het begin nog vrij rustig, maar zet het al snel op een schreeuwen met algehele opwinding als gevolg. Ritmesectie en gitaristen proberen de boel nog te sussen, maar de duvel is uit het doosje en uiteindelijk gaat iedereen er met uitgestrekt been in. Prachtig. En wat is de boodschap van deze pop/punk/indie explosie? Pas op voor de hond.

Nederpop-artiest introduceert met debuutalbum nieuw genre Rotjepop

Lekker zeiken in een stiekeme ode aan de stad

Mijn Rotterdam, het debuutalbum van Klinkt Goed, verschijnt vrijdag 12 april. Met dit bijzondere album is ook een nieuw muziekgenre geboren: Rotjepop. “Het is tijd dat Rotterdam op z’n Rotterdams wordt beschreven: direct, kleurrijk en met wat humor.”

Het zijn de woorden van Ralf Mastwijk, de gozer achter Klinkt Goed. Het album Mijn Rotterdam is een terugblik op zijn jeugd in het Oude Noorden van de jaren 80/90/00. De voormalig gitarist van o.m. Face Tomorrow heeft het geluid gevonden dat past bij de verhalen die hij in zijn stad Rotterdam heeft beleefd.

Mastwijk doopte de gerse combinatie heel toepasselijk Rotjepop. Dit unieke genre staat voor fijne Rotterdamstalige nummers waarin Mastwijk lekker kan zeiken en tegelijkertijd een stiekeme ode aan zijn stad brengt.

12 liedjes in 12 maanden

Het album kent ook een bijzonder geboorteverhaal. Na een succesvolle crowdfunding bracht Klinkt Goed sinds april 2023 elke tweede vrijdag van de maand een nieuw nummer uit. Precies een jaar later is de cirkel rond en vormen deze 12 liedjes samen het debuutalbum Mijn Rotterdam.

Streamen

Nieuwsgierig geworden?
Het volledige album Mijn Rotterdam is vanaf 12 april 2024 op alle muziek streamingdiensten te beluisteren. Jij kunt em nu alvast presaven via onderstaande link.

Presave link:
https://thesource.lnk.to/RSR2401S3

Slowwves – Anywhere Else

Hoe wijdverbreid shoegaze inmiddels wel niet moge blijken uit het feit dat Slowwves uit Bangkok komt. Zelfs in de hoofdstad van Thailand wordt in galm en reverb gedrenkte gitaarmuziek geproduceerd met zacht fluisterende vrouwenzang.

Anywhere Else, de debuutsingle van Slowwves is geschreven door Iya Ngoentaweekoon. Of dat de zangeres is of de gitarist weten we niet, maar we vonden het een te mooie naam om niet even te noemen. Meer dan dit is er nog niet te vertellen over Slowwves, wat je waarschijnlijk moet uitspreken als Slow Waves. Maar het is niet ondenkbaar dat we nog meer gaan horen uit Bangkok. En niet alleen van Slowwves.

The Black Keys – This is Nowhere

Dan en Pat hebben voor de opnamen van hun nieuwe album de hulp ingeroepen van Beck. Hij schreef mee aan twee van de drie singles die vooruit zijn gestuurd.

Onder invloed van meneer Hansen lijken The Keys hun bluesroots te hebben ingeruild voor een meer poppy aanpak. This is Nowhere is simpele song met een hoge meezingfactor. Mooi gemaakt dat wel, maar niet echt een meesterwerk, laat staan een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van The Black Keys. De fans denken daar echter heel anders over. In de comments op Youtube lees je teksten als ‘Dan and Pat are the gift that keeps on giving’ en ‘loving the new song so much’ en ‘This is not nowhere. This is straight FIRE! Love this track’, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Reden genoeg dus om ook This Is Nowhere te gaan draaien

Habibi – On The Road

Het is alweer vijf jaar geleden dat we een niet onaanzienlijk deel van onze luisteraars in het harnas jaagde door het draaien van het nummer Come My Habibi van Habibi.

Deze vroege single van de Amerikaanse damesband klonk charmant krakkemikkig, maar dat was niet de reden van protest. Waar men moeite me had was met de kreten die de meiden slaakten. De technische term voor deze vorm van orale uitingen is ululeren. Zoek maar op als je precies wilt weten wat dat is. Het is bij dat ene experimentje gebleven. Habibi ontwikkelde zich als serieuze, licht exotische indie-rockband met twee lekker lopende albums op hun naam. De band is nu in blijde verwachting van een derde. Openingsnummer On the Road heeft nog wel die lekker losse DIY kwaliteit van successongs als I Got The Moves en Angel Eyes, maar is net even strakker en vooral ook beter opgenomen. ‘Garage disco’ zou een benaming kunnen zijn van de nieuwe sound van Habibi. De release van Dreammachine staat voor 31 mei.

Been Stellar – Passing Judgement

‘Scream from New York, NY’, luidt de zeer beknopte bio van Been Stellar dat zo vers is dat ze nog geen album hebben.

Maar daar wordt aan gewerkt. Enige eigenwijsheid en zelfs lef kan het vijftal niet worden ontzegd. Maken ze  veel vrienden met een geslaagde shoegaze EP,  gooien ze het met Passing Judgement over een heel andere boeg! De nieuwe single speelt zich meer in het grunge spectrum af. Niet zo hip als shoegaze, maar ook niet verkeerd natuurlijk. Been Stellar blijkt van meerdere markten thuis.

Bij nader onderzoek blijkt de strofe ‘Scream from New York, NY’ overigens geen bio te zijn, maar de titel van dat eerste album. De plaat komt uit op Dirty Hot, het label van The 1975 en is geproduceerd door de welbekende Dan Carey (Fontaines DC/Wet Leg).

Good Looks – If It’s Gone

Soms vraag je je af hoe komt een band aan hun naam? Zo’n band is Good Looks niet. Toen de vier mannen besloten een band te beginnen heeft er vast iemand gezegd; ‘maar goed dat jullie dat jullie zulke goede muzikanten zijn, want van jullie good looks’ moeten jullie het niet hebben.

Of woorden van die strekking. Good Looks komt uit Austin, Texas. Je zou ze retro kunnen noemen, maar tijdloos is een betere omschrijving van hun oer-Amerikaanse rock. T. Petty, B. Springsteen, B. Seger die richting. Nieuwe single If It’s Gone is dan ook niet vernieuwend, maar gewoon te lekker om niet even mee te nemen. Je hoort een hechte band met een bijzondere onderlinge band. Niet lang na de oprichting werd gitarist Jake James onderschept door een auto met o.a. hersenletsel als gevolg. Zijn herstel verliep traag.  Mede dankzij zijn vrienden wist hij zich door deze moeilijke periode heen te slepen. Dit zware jaar vond zijn weerslag op het debuutalbum van Good Looks, het goed ontvangen Bummer Year. Eind goed al goed zou je denken, maar helaas. Op dag één van de corona-pandemie ging de verkering uit van zanger Tyler Jordan. Die luchtte zijn hart in If It’s Gone en nog tig andere songs, genoeg voor een tweede album. Lived Here For A While volgt begin juni.

DIIV – Soul-net

Ook de tweede single van het nieuwe DIIV album is een monumentje op   shoegaze-gebied.

Laag vliegende gitaren in een coating van reverb en diep in de mix liggende zang vormen de basis van deze traag rockende track, die naar het einde toe wint aan spanning, tempo en volume. Zach Smith blijft rustig doorzingen terwijl om hem heen de boel glorieus uit de hand loopt. De vierde van het New Yorks DIIV heet Frog In Boiling Water. Vanaf 24 mei is hij te koop en te streamen.

GUNMOLL – Tata’s Lie

GUNMOLL was een van de bands op Noorderslag waar van te voren nog niemand van had gehoord en na hun optreden ‘trending topic’ was.

Nu is er een eerste single die een goede indruk geeft van wat GUNMOLL zoal te bieden heeft. En dat is niet weinig. Tata’s Lie is een exotische, hyper energieke, vernuftige en ook originele pop/rocksong. Exotisch vanwege de J en/of K-pop achtige zang. De hyper energie wordt veroorzaakt door een maniakale drummer en een partij smeuïge bas. Het vernuft zit hem in de gekke details. De originaliteit is een optelsom van dit alles.

Tata’s Lie kan onmogelijk het werk zijn van een beginnend bandje. We waren dan ook niet verbaasd toen we ontdekten dat de motor van GUNMOLL een duo is dat kan bogen op ruime ervaring. Jolien Grunberg heeft eerder geëxperimenteerd en geflirt met pop, electro, r&b en punk, maar lijkt nu pas echt haar draai te hebben gevonden. Bram Bol is een gelauwerd producer op wiens staat van dienst namen staan als Bombay, Blupaint en Laura Palmer.  Nu maar hopen dat er festivalprogrammeurs aanwezig waren bij het optreden van GUNMOLL in Gruun.

IST IST – Lost My Shadow

De meningen lopen uiteen of IST IST klinkt als een jaren tachtig of jaren negentig band. Consensus bestaat over het feit dat de mannen uit Manchester aansluiting zoeken bij de somberman’s rock van de late twintigste eeuw.

Dat lukt de ene keer beter dan de andere, maar Lost My Shadow is weer een schot in de roos. De nieuwe single is een geconcentreerde, donker ingekleurde post new wave track met de voor het bandgeluid zo kenmerkende bariton van frontman Adam Houghton. Of er snel een album volgt vermeldt het verhaal niet. Wel staat er weer een mooie toer op de planning. Je kunt IST IST ondergaan op 22 maart in Vera, Groningen, 24 maart In De Vorstin, Hilversum, de 26ste in Doornroosje, Nijmegen, de 27ste in Rotown, Rotterdam en last but zeker niet de minste show is op 30 maart op Paaspop.