De mannen van MICH lijken definitief de macht te hebben overgedragen aan bassist, Sofie Winterson.
Nieuwe single Burning Arms is een geslaagd samengaan van Soof’s droompop en de gepatenteerde stuiterwave van MICH.
Zoals bekend is MICH een uit de handlopende hobbyband en hebben de dame en heren allerlei andere ijzers in het vuur. Sofie heeft bijvoorbeeld net een prachtig nieuw soloalbum uit. Maar regelmatig schonen ze de agenda’s en trekken ze het land in voor wat optredens.
Er zit een vierde album van Lewsberg aan te komen. Op 15 september al wordt Out and About losgelaten.
Eerste single An Ear To The Chest laat geen grote veranderingen horen. Arie van Vliet draagt weer voor uit eigen, enigmatisch werk terwijl de band een up tempo Sweet Jane decor om hem heen creëert met een leidende rol voor de gitarist. Verder geen poespas, ook Arie’s viool blijft in de kist.
Opvallend is dat de release van het nieuwe Lewsberg album ook in het buitenland nieuws is met uitgebreide meldingen op diverse Engelstalige sites.
Klink link voor tourdata.
So Long van Jack Kinder en Lewis Mosley, gezamenlijk opererend onder de naam Hot Apple Band klinkt leuk en aardig tot het moment dat de heren hun gitaren laten spreken. Dan vat het nummer vlam en spits je je oren. Helaas heeft Hot Apple Band nog maar drie nummers op voorraad.
Jack en Lewis lijken te begrijpen dat het hun gitaarspel is wat ze boven het maaiveld laat uitstijgen. Ze pakken dan ook lekker uit op So Long. Het Australische duo mengt de frisse countryrock van een band als Poco met virtuoze southern rock a la The Allman Brothers, een potente mix die Hot Apple Band wel een veel afnemers zou kunnen bezorgen.
De drie vooruitgestuurde singles van het nieuwe album van Alamo Race Track zijn zo verschillend dat ze wel van een andere band lijken.
Sally H. ademt sixties psychedelica, Got To Get Home charmeert met een romantische melodie en fraaie koortjes. Fight is weer anders. De nieuwe single heeft een plagerig ritme, maar een bevredigend slot. De nummers worden gelinkt door de karakteristieke stem van bandbaas Ralph Mulder en het smaakvolle snaarwerk van Robin Berlijn.
Ergens in oktober komt het nieuwe ART album uit. De release van Greetings From Tear Valley and the Diamond Aa zal worden ondersteund door met een uitgebreide tour. Klik op de link voor data.
Turnstile hield zich makkelijk staande in de polder van Biddinghuizen en maakte zelfs heel wat nieuwe vrienden en vriendinnen met hun mix van hardcore punk, vieze funk en hip hop. Live is de band als een tornado die alles en iedereen in zijn spoor meesleept. Op doorbraak album Glow On staan ook wat rustpuntjes, nou ja ééntje dan, Alien Love Call.
Dat nummer is nu uit in een remake of remix – dat is niet helemaal duidelijk- van BADBADNOTGOOD. Blood Orange deed ook iets. Het nummer is nog geen eens zo anders geworden. De nieuwe versie van Alien Love Call is dubbier, clubbier om niet te zeggen druggier dan het origineel. De reggaebeat die gesuggereerd werd in versie 1 is dikker aangezet en er is een warm dub-deken over het nummer uitgespreid.
In totaal hebben Turnstile en BADBADNOTGOOD drie tracks van het album gereviseerd en uitgebracht op New Heart Designs EP.
Nog even iets over de collaborateurs. BADBADNOT GOOD is een door muzikanten op handen gedragen psychedelisch psych/jazz/funk trio uit Canada. Blood Orange is een van oorsprong Britse neo soulzanger die ook muziek heeft gemaakt met of als Test Icicles en Lightspeed Champion.
Drift is een jonge shoegrunge band uit Wollongong, from down under dus met een zevental songs op hun strafblad. Neem Burden, dat is geen single maar een statement; een vierenhalve minuut durende maalstoom van getoonzette gevoelens.
Het is jammer dat Drift zover weg woont. We hadden ze graag van dichtbij meegemaakt, maar het zal nog wel even duren voordat ze bekend genoeg zijn om een wereldtournee te overwegen. Maar zoals een bekend filosoof ooit zei, ‘alle nadeel heb ze voordeel’. Tegen de tijd dat de boys hierheen komen, hebben ze zoveel kilometers gemaakt dat ze zullen vlammen als een uitgedroogde kerstboom. Of zo iets.
De aanjager van de Californische garagerock-scene, Ty Segall verrast vriend en misschien ook wel zichzelf met een nieuwe single die net zo jazzy is als fuzzy. Horen we hier een nieuwe genre, fuzzion?
Ty slaat dus nieuwe wegen in op wat zijn 13e album moet gaan worden. Void valt uiteen in 3 delen. Het eerste deel is onversneden jazzrock. De muzikanten moeten goed opletten om de tel niet te verliezen.
In het middenstuk heeft vooral de drummer het druk. Het slot breekt met het voorafgaande in die zin dat we hier de oude Ty herkennen. In het laatste deel wordt Void poppy, proggy, fuzzy en komen de gitaren uit de kist. O ja, Ty’s nieuwe single klokt bijna zeven minuten! Ty is nog niet zo van rock los dat North Sea Jazz hem gaat uitnodigen, maar wat niet is kan nog komen.
Op de derde single van hun tweede album krikt Queen’s Pleasure het tempo weer wat op en doen wat ze het beste doen, reuring veroorzaken.
QP zou QP niet zijn als ze rechtstreek van a naar b zouden rocken. Living A Lie zit vol snufjes en foefjes die de luisteraar, en de band scherp houden. We treffen frontman Jurre in een filosofische bui in Living A Lie. Dat is geen reden voor de band om zich bescheiden op e stellen. Integendeel eigenijk. Het album met de moeilijke titel, Shy Bairns Get Nowt of zo iets volgt in oktober. Clubtour begint in december.
Het jongste album van The National is nog geen half jaar oud, maar toch komt de band alweer met nieuw werk aanzetten, geen één maar twee singles.
De vraagt dringt zich op. Zijn Atlantic City en Space Invader nummers die om de een of andere reden buiten de boot viel voor de eindselectie van First Two Pages Of Frankenstein of heeft de band het op zijn heupen? Antwoord op die vraag moeten we nog even schuldig blijven, want de release komt zonder bijsluiter.
Beide nieuwe nummers zijn weer stemmige, zwaar georchestreerde ballades met diepgravende teksten en serieuze zang van Matt Berninger. Omdat twee nieuwe nummer op de playlist zelfs voor ons fans wat te veel van het goede is hebben we een keuze moeten maken. Die is gevallen op Space Invader, want net wat spannender en ontregelender dan Alphabet City waarop The National dicht bij zijn leest blijft.
Space Invader dat net geen zeven minuten duurt is een soort tweetrapsraket met een beschouwend eerste deel en een zeker voor The National onstuimig slot. Uit de bocht schiet de band natuurlijk niet, het is en blijft The National, hofleveranciers van het serieuze liefdesverdrietlied.
De zanger van The Menzingers zit in een situatie waar al tig boeken, ontzettend veel films en ontelbaar veel liedjes over zijn gemaakt. Toch zal het thema nooit uitgekauwd raken. Niet zo lang mensen hoteldebotel raken van het lief van een ander.
Hope Is A Dangerous Thing is een geslaagde variatie op het thema van de verboden liefde. The Menzingers hebben een aanstekelijke melodie bedacht en een refrein dat je zelfs na tien bier niet uit je hoofd krijgt. De band uit Pennsylvania zal er dan ook niet meer onderuit komen om Hope Is A Dangerous Little Thing tot aan het einde der dagen te moeten spelen.
Hope Is A Dangerous Little Thing is niet de eerste maar wel de beste aankeiler van het Some Of It Was True album dat half oktober uitkomt op Epitaph.
