Two Another, de Australische pop meets r&b sensatie, bracht onlangs de single Jump uit. Op het nummer laten ze beide genres dan ook fijn samenvloeien met kenmerkende vocalen. In de bijbehorende videoclip zien we de vrienden Angus Campbell en Eliot Porter live aan het werk, vanachter hun synthesizers en drumcomputers. Geniet de hele week op Pinguin Pop van de zwoele Popwarmer Jump!
Category: Nieuwe Muziek
DMA’s – We Are Midnight
DMA’s zwabbert een beetje. Het trio speelde zich in de picture als het Australische antwoord op Oasis. Succes was hun deel. Daardoor leken ze hun oorspronkelijke missie een beetje uit het oog te verliezen. Er volgde een serie songs die steeds platter en gladder werden. Het oude publiek haakte goeddeels af en het nieuwe bestond vooral uit dagjesmensen.
Het is de oude wijsheid dat ‘als je te veel water bij de wijn doet er niemand meer dronken wordt’. Dat lijken de boys nu zelf ook te beseffen. Op hun nieuwe single We Are Midnight is weer iets van de oude rebelse geest te horen? De zang is misschien wat netjes, maar die verzuipt bijkant in een massieve muur van grofkorrelige gitaren. Diezelfde gitaren domineren op alle vier de nummers op de nieuwe EP. DMA’s is op zijn schreden teruggekeerd. Zeg het voort, zeg het voort!
Miles Kane – Don’t Let It Get You Down
Miles Kane goes retro! op zijn nieuwe single Don’t Let It Get You Down. De conga’s, de koortjes, de toeters, de surfgitaar; we hebben het allemaal eerder gehoord, maar zelden in zo’n bruisende mix als op de nieuwe single van citizin Kane.
Als we zo vrij mogen zijn om er een boute vergelijking tegen aan te gooien, Don’t Let It Get You Down klinkt als een mix tussen The Style Counsil en Kid Creole & The Coconuts. De lol spat uit de virtuele groeven. De vrolijke stemming van Kane & co is zo besmettelijk als de delta variant!
Ook in casus Kane betekent een nieuwe single een nieuw album. De vierde van Miles Kane arriveert begin volgend jaar en zal ‘Change The Show’ gaan heten.
Daisy Brain – Powder Train
Daisy Brain is de schuilnaam van de Engelse excentriekeling Daniel Hvorostovsky. Powder Train is pas Dan’s derde single en kan net als de eerste twee gecategoriseerd worden als power pop. Van de drie is Powder Train de hardste en de beste!
Power pop is -voor wie niet bekend is met de term- eigenlijk precies wat het woord zegt pop dwz toegankelijke muziek maar dan gebracht met meer kracht en agressie dan gangbaar is in ‘gewone’ popmuziek. De stijl ontstond begin jaren zeventig en ving aanvankelijk het gemis van The Beatles op, werd daarna deel van de new wave, maar staat de laatste decennia op eigen benen. Cheap Trick en Nirvana zijn klassieke powerpopbands.
Daisy Brain bevindt zich dus in goed gezelschap. De act is nog zo pril dat er van een toer, laat staan een album nog geen sprake is. Maarre je bent gesignaleerd mister Hvorostovsky!
Parquet Courts – Walking At A Downtown Pace
Vorige maand vonden we een tien minuten lange -soort van funk jam- van Parquet Courts in de mailbox met de mededeling dat het nummer, Plant Life alleen op vinyl zou uitkomen. Dus niet online. Zal wel een geniale marketing achter zitten. Doorgaans draaien we geen tracks die niet gewoon ‘uit’ zijn, maar Plant Life vonden we toch te lekker om niet even mee te pikken, al was het maar als teken dat Parquet Courts zijn staart weer roert.
De nieuwe single van Parquet Courts is gelukkig wel gewoon overal te streamen. Was Plant Life al een voetjes van de vloer track, op Walking At A Downtown Pace gaan ook nog eens de handjes in de lucht. Voor een punkband hadden de New Yorkers altijd al opvallend veel songs met een funky bas en een vette beat, maar op het nieuwe album lijkt de band helemaal los gaan. Het is niet uit te sluiten dat er drugs in het spel zijn.
‘Sympathy For Life’ is ontstaan uit een aantal jamsessies waarin de band de opwinding van het roemruchte New Yorkse nachtleven probeerde te recreëren. Hunkering naar betere tijden zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. Ook in NYC is het het laatste anderhalf jaar akelig stil geweest ‘s nachts.
Met hun hometown als inspiratiebron zou je denken dat er wel wat inheemse invloeden als disco, house of hip hop te horen zouden zijn. In ieder geval op de twee vooruit gestuurde tracks valt dat erg mee. Walking at a Downtown Pace (en ook Plant Life) doet eerder aan de pillenpop van Stone Roses, Happy Mondays en Primal Scream denken, aan de Madchester scene van rond 1990 dus. Vandaar ook die verdenking van drugs.
(Voorlopige) Conclusie, ook van hun 8ste album heeft Parquet Courts weer iets bijzonders gemaakt.
Streamsonic: JoosTVD, De Stokers & CRM 114
Discover the video’s of this week’s Streamsonic artists:
Quickly Quickly – The Long And Short Of It
Quickly Quickly – The Long And Short Of It (Ghostly International/Konkurrent)
Zo’n multi-instrumentalist uit Portland, in Oregon. Quickly Quickly noemt-ie zichzelf. En wij moeten dat allemaal dan maar serieus nemen? Zonder meer.
In werkelijkheid heet deze producer, singer-songwriter en arrangeur Graham Jonson. Jongen die op jonge leeftijd al lekker muzikaal actief was en zoals zo vaak pluk je daar dan op latere leeftijd de vruchten van. Jong geleerd, oud gedaan is een adagium dat bij velen op een tegeltje aan de muur hangt. Ook bij Graham, naar verluidt. Quickly Quickly bracht, avant la lettre, op zestienjarige leeftijd reeds een eerste single uit. Tegenwoordig moet hij het vooral van de streams hebben. Zo gaat dat. Zeker niet onverdienstelijk tot nu toe, die streamingcijfers van de man. Hij die heerlijk aanrommelt met stromingen als jazz, hiphop, soul, r&b en psychedelische pop en met zijn eerste langspeler The Long And Short Of It ongetwijfeld gaat scoren.
Het betekent het debuutalbum van Quickly Quickly, die zich mogelijkerwijs niet realiseerde dat zijn gekozen naam wat potsierlijk aandoet. Maar grijnsde de massa ook niet intens bij De Kevers, De Rollende Stenen (RIP Charlie), De Smashende Pompoenen, De Manische Straatpredikers, Dierenwinkeljongens, De Simpele Geesten, Hond Eet Hond, Koninginnen Van Het Stenen Tijdperk, Pratende Hoofden en Radiohoofd? Naar wij dachten.
De heer Quickly Quickly mijmert met teksten over desperatie, twijfel, lethargie, allerlei vormen van distantie, maar ook hunkering en verlangen en lijkt nochtans geen moment de controle te kunnen verliezen. Muzikaal is King Krule een gelijkgezinde. I Am Close To The River is een liedje dat je wel twintig keer achter elkaar wil horen. Quickly Quickly verdient applaus. Pieter Visscher
Turnstile – Fly Again
Als een band een beursgenoteerd bedrijf was zouden we al ons geld steken in aandelen van Turnstile. Alles wijst er op dat de band uit Baltimore heel snel heel groot gaat worden. Het vijftal heeft nu na 3 albums proeven en proberen de perfecte mix van punk, pop en metal gevonden en daar een flinke dot eigen persoonlijkheid aan toegevoegd.
Vrijdag is hun nieuwe album uitgekomen. ‘Glow On’ heet de plaat. Alleen maar knijterts staan er op, nummers van krap 2 minuten met meer energie dan de kerncentrale van Borsele en Dodewaard bij elkaar! Ex Breekijzer BLACKOUT staat er op dat momenteel met reuze sprongen door de GM dendert, maar ook FLY AGAIN dat misschien nog wel heter is! We wilden dan ook niet wachten tot BLACKOUT is uitgeraasd en draaien gewoon twee tracks van het nieuwe Turnstile album.
Turnstile gaf pas een benefietconcert voor daklozen in een park in Baltimore, daar staan nu filmpjes van op Youtube. Als lemmingen duiken de fans het publiek in. Weet je gelijk weer wat je hebt gemist in dit live-loze tijdperk. Unmute!
My Morning Jacket – Regularly Scheduled Programming
Het laatste echt nieuwe album van My Morning Jacket stamt uit 2015. Vorig jaar verscheen weliswaar nog The Waterfall Part II, maar zoals de titel al aangeeft was dat een plaat met restjes van het vijf jaar oude deel I.
Nu -vanuit het niets lijkt wel- is er plotseling een nieuw geluid van Jim James en zijn mannen. En de belofte dat er in oktober een heel nieuw album van MMJ volgt!
Courtney Barnett – Before You Gotta Go
Wie hoopte dat Courtney Barnett een keertje harder op het gas zou trappen zal nog even geduld moeten blijven uitoefenen. Ook op nieuwe single, Before You Gotta Go hanteert ze het gangetje van een slak. Toch zit er wel iets van pit in de tweede voortrekker van haar later dit jaar te verschijnen Things Take Time , Take Time album.
Zeker tegen het einde toe als de gitaren zich ermee gaan bemoeien moet Courtney toch even kracht zetten om niet weg te zakken in het aangename geluid dat haar band produceert. Haar zangpartij komt dit keer tot ons via een ouderwetse echokamer. Dat geeft Before You Gotta Go een welkom rockabilly ticje. Echt nieuw is het dus niet wat Miss Barnett op op haar nieuwe single uitspookt, maar toch net even anders waardoor ze blijft boeien.