Category: Nieuwe Muziek

Nieuwe single van Chabliz: ‘Beyond the Tides’

“The sea is a poetic metaphor for the corona crisis that we are, or were in. But this is also a song about other, more personal crises that people could experience during their lives. The sea gives and takes. This is a song about hope and fear. We wrote it when we were in the middle of it ourselves. We finished the song during the recent lockdown. It’s a poppy rockduet with poetic lyrics. We hope you’ll enjoy it. The song will be released on Spotify on the 2nd of July.”

This article is powered by Penguin Artists.

Clipprimeur: Stan Vreeken – Like That

Het wordt een mooie zomer! Tenminste, als het aan Stan Vreeken ligt. Afgelopen jaar is de zanger, gitarist, liedjesschrijver en theatermaker in alle luwte heel druk geweest. Daardoor staat de zomer volgepland met meer dan zestig shows, drie nieuwe voorstellingen én een debuutalbum. Het avontuur begint met de eerste single ‘Like That’ op 2 juli.

Met ‘Like That’ schreef Stan een hommage aan zijn jeugd in de jaren tachtig en negentig. Toen de telefoon gewoon nog vastzat aan de muur, je met een hele discman in je oversized broek naar school ging en jongeren nog binnen op hun SEGA zaten te spelen. De productie heeft een blijmoedig soort nostalgie en doet met zijn laidback blues-gitaartjes, off-beat synthesizers en supersterke pop-melodieën tegelijk denken aan Robert Palmer, J.J. Cale, en Hall & Oates.

Debuutalbum ‘Just Like That’
‘Like That’ is de eerste single van Stan’s net-niet-gelijknamige debuutalbum ‘Just Like That’. Het is het eerste volledige album van zijn hand, maar eerder bracht hij al wel drie EP’s uit. Het album gaat klinken als een bak vol kleurpotloden die nauwkeurig omver wordt gekieperd. Stan produceerde alles zelf, en heeft zich daarbij – met veel kinderlijk enthousiasme – laten inspireren door de song-smiths, de synth-pop en de blue-eyed soul die hij in zijn jeugd hoorde.

Stan Vreeken
Stan Vreeken is een artistieke duizendpoot. Een creatieveling in hart en nieren, die na zijn studie aan het Conservatorium van Amsterdam achter de schermen voor veel andere (pop)artiesten schreef (o.a. Ruben Hein, Do, Guusje, Tania Kross, Friday). Bovendien maakte hij de afgelopen jaren naam in het theater als componist, performer, zanger en tekstschrijver. Hij speelde zijn eigen muziektheatervoorstellingen op grote festivals als de Operadagen Rotterdam, de Parade en Oerol, en werkte samen met mensen als Pepijn Gunneweg (The Ashton Brothers), Gijs Naber en Erik Whien. Tot 2015 was Stan de frontman en songwriter van de band The Big Hunger. Sinds 2017 brengt hij zijn muziek uit onder eigen naam.

Live
Stan speelt deze zomer op Theaterfestival de Parade met zijn eigen theatrale concert ‘Lonesome George’, over de laatste exemplaren van uitgestorven (dier)soorten. Verder speelt hij met de voorstellingen ‘The Boy Whose Name Was Everything’ en ‘Het Spektakel’, waar hij ook de tekst en de muziek voor schreef, op verschillende locaties in het land. Kijk hier voor zijn volledige agenda.

The Black Keys – Delta Kream

The Black Keys – Delta Kream (Nonesuch Records/Warner)

Precies tien jaar terug dat The Black Keys een auto op de cover van een album hadden. Toen El Camino en nu Delta Kream. Dat is meteen ook de enige overeenkomst, want alles is anders aan de twee platen. En toch herken je The Black Keys uit duizenden.

Dat heeft niet alleen te maken met de kenmerkende stem van Dan Auerbach, maar ook met de moddervette sound die het duo steevast loslaat op haar composities. Werd El Camino nog geproduceerd door Danger Mouse, op Delta Kream doen Auerbach en Patrick Carney alles zelf. Behalve het schrijven van de songs, want alle elf tracks zijn covers. Van countryblueshelden die de twee inspireerden. Muzikale helden.

Niet de bekendste namen. Neem een Mississippi Fred McDowell, verantwoordelijk voor een rustig countrybluesnummer als Louise. De riff die de song draagt krijg je niet meer uit je kop, terwijl McDowells origineel toch wat minder beklijft. Heeft te maken met zowel de productie als de gitaar. Die van McDowell akoestisch, die van Auerbach elektrisch.

Het album opent met een cover van de bekendste artiest die onder handen is genomen: John Lee Hooker. Crawling Kingsnake werd in 1948 weergaloos vertolkt door Hooker en je snapt meteen dat The Black Keys er verliefd op werden. En het lied 73 jaar later nieuw leven hebben ingeblazen. Hooker zou de versie zonder enige twijfel fantastisch hebben gevonden.

Helemaal met trots vervuld zou David Kimbrough Jr zijn geweest, omdat maar liefst vijf nummers van zijn hand overgoten zijn met die Black Keys-saus. De liefde voor Kimbrough Jr, die weer beïnvloed werd door Mississippi Fred McDowell, proef je in alles. Pieter Visscher 

Karpov not Kasparov – Memory

Karpov not Kasparov maakt dansmuziek voor denkers. Dat kan ook moeilijk anders met zo’n naam. Wie niet zo bekend is met het nobele schaakspel zowel Karpov als Kasparov zijn grootmeesters in de sport. Beiden zijn van Russische afkomst. Waarom de voorkeur van Karpov not Kasparov naar de eerste uitgaat en niet naar de laatste, die heeft hem tenslotte van de troon gestoten laten we even in het midden.

Karpov not Kasparov komt uit Roemenië. Het duo is een jaar of zeven actief en gaat er niet zonder reden prat op dat ze in 38 van de 51 Europese landen heeft opgetreden. En in Rusland en Israel. In ons land stond Karpov not Kasparov in 2019 op ESNS en ADE.

Het lijkt er op dat Memory de voorbode is van een derde album van de schaakliefhebbers. De single is een geslaagd staaltje retro electro met zang, die herinneringen oproept aan het Duitse Kraftwerk, het Japanse Yellow Magic Orchestra en het Belgische Telex.  Ondanks hun reislustigheid is het duo nog niet erg bekend. Hopelijk brengt Memory daar verandering in.

 

Dawn Brothers – Vista Cruiser

Rootsrockband Dawn Brothers brengen hun nieuwe single en video ‘Vista Cruiser’ uit. Het is de eerste single in aanloop naar hun nieuwe album ‘Dusk’ dat op 16 juli zal verschijnen.

De band begon met het schrijven van Vista Cruiser vlak voordat de wereld in COVID-lockdown ging. Ze werkten de demo af op afstand, vanuit huis, waarbij ze elk hun instrumenten afzonderlijk opnamen en ze later samenvoegden als één geheel. De teksten zijn een hint naar de coming-of-age levensstijl bekend van ‘That ’70s Show’, dat over een hoofdpersoon gaat die in gevechten verwikkeld raakt, de auto van zijn ouders leent en zijn middelbare schoolliefde najaagt. Het nummer is ontstaan uit een gitaarrif van Rafael. Samen met Bas stapelden hij meerdere gitaar dubs van die riff om de sound te krijgen die ze wilden en die terug te horen is op ‘Vista Cruiser’.

Na de succesvolle albums ‘Stayin’ Out Late’, ‘Classic’ en ‘Next of Kin’ inclusief bijbehorende tournees door Europa en een optreden op het legendarische Americanafest in Nashville (TN), deden de Dawn Brothers een stapje terug. Net zoals voor de rest van de muziekindustrie werd het jaar 2020 volledig voor hen opgeschud, ze keerde zich naar datgene waar ze nog wel controleover hadden: muziek maken. De band maakte effectief gebruik van hun tijd door aan een nieuw albumte werken. Het resultaat, ‘Dusk’, bevat acht country-rock songs die voor de band vier jaar van broederschap en vriendschap vertegenwoordigen. Ze creëren met het album een sonische wereld waarbij de luisteraar zich als het ware op een zomerse dag aan het zwembad kan wanen.

Dawn Brothers trokken met een grote camper vol apparatuur naar een Petite Longère midden in de natuur in Frankrijk – ver weg van de bewoonde wereld. Samen met hun goede vriend Tim van der Burg maakte ze van de woonkamer een studio, ontvlamde ze de barbecue, wisselde hun spijkerbroeken in voor zwembroeken en begonnen met het opnemen van het album. Voor dit album is de band dan ook op zoek gegaan naar een nieuw geluid en een nieuwe manier van schrijven. In vergelijking met de vorige releases is het proces vande opnames van ‘Dusk’ beter afgestemd op hun visie van het creëren zelf. Het was voor de band belangrijk om bij dit album overdaad en gimmickste voorkomen. Dit resulteert in een zekere puurheid van het geluid en een simplistisch karakter van de nummers. Deze aspecten zijn duidelijk terug te horen in nummers als ‘Toss and Turning’, ‘In My Dreams’ en ‘Vista Cruiser’.

Indigo de Souza – Kill Me

Indigo de Souza is een geval apart. In nieuwe single Kill Me zingt ze bijvoorbeeld dat je je moeder moet bellen en zeggen dat je van haar houdt. ‘En bel dan gelijk ook maar even de mijne met dezelfde boodschap’. Moeders zal in haar sas zijn. Maar een paar maten later zingt ze, ‘Fuck Me Till My Brains Start Dripping’. En weg is die glimlach.

Waarschijnlijk moeten we de tekst van Kill Me niet als autobiografisch zien, maar beschrijft Indigo een ongezonde verhouding met potentieel rampzalige afloop. De ietwat morbide fantasie van de zangeres-songwriter uit North Carolina vindt zijn weerslag op de hoes van de Kill Me single. Daarop zien we twee blote zeg maar zombies in iets wat lijkt op een gangpad in een tuincentrum. 

De vorm waarin miss de Souza haar ongebruikelijke fantasieën giet is die van een rocksong met extra veel gitaar. Ze zingt met een aan hysterie grenzende stem. Kill Me eindigt met een uitbundig koor, waarschijnlijk omdat in de titel geuite de wens van de protagonist niet is uitgevoerd. Of wel.  

Op papier lijkt Kill Me van Indigo de Souza een draak van een song, in werkelijkheid betreft het een intrigerend nummer van een onalledaags talent.

 

MONOKINO SHARES NEW SINGLE “YOUR UNDERGROUND”

Soundcloud: https://soundcloud.com/monokino/your-underground/s-DF9OHQNpg4W
Spotify: https://show.co/JezvqLX

Monokino shares his new cross-genre single “Your Underground,” an edgy track with a hyperpop/alt rock flavor. The gritty, electric track explores Monokino’s pent up frustrations towards the music industry and his feelings of anxiety, angst, and imposter syndrome within the so-called “underground scene”. Opening with a majestic choir of synths and harmonies, the song quickly dives into an 8-bit style sampled beat, punctuated by wailing guitars – complete with pulsing bass, electrowave textures, and rapid fire lyricism. Simultaneously cathartic and energetic, you could imagine “Your Underground” pulsing from the depths of a grungey basement rave. The breathless music is the perfect platform for Monokino to experiment with his vocals, effortlessly undulating from falsetto and baritone and back again.

On the track, Monokino shares: “‘Your Underground’ goes a bit further in the sense that now an entire (music) scene is trying to proclaim what is right or wrong. Although the industry is seen by some as more democratic (‘everyone can be an artist, just upload a song, create your own scene’), that scene is valued by a system that is very similar to how everything used to be: new music is promoted and liked through the lens of a Spotify playlist and its streams measure its importance.”

Dutch artist George van Wetering, AKA Monokino, has continued to develop his chameleonic approach to music and art. His music slips and slides between sonic pallettes and tropes, transcending genre and creating an entirely new sonic landscape of its own. Hailed as “a free spirit that finds harmony with disparate elements and a pattern without a formula” Monokino’s uniquely rock/pop has already struck a chord with audiences across the globe. His music has been released by labels in the US, Europe and record company Modern Sky – a major player in the Asian music industry.

Signed to Zip Records in the Netherlands, Monokino’s international reach has seen his works released by China’s largest independent music label Modern Sky. Combining his time between Nanjing, Shanghai and Amsterdam, his new work has already gained support from a diverse range of tastemakers including Janice Long on BBC Radio.

Your Underground is out on 30th June 2021 via Zip Records.

“If Adam Curtis made music instead of documentaries Monokino would be the sound. The music is suitably odd and unnerving with little solid ground to feel steady on but the sonic journey is an unforgettable one.” – Yack Magazine
“With Monokino being described as an odd/pop – rock composer I felt the eyebrow begin rise and meet the furrowed brow. Oh joy one of those avant garde types that makes noise but has no intrinsic merit whatsoever. I was wrong. Utterly…. A musical venture with a salient point that’s actually worth listening to.” – Faultline
“Magical electro-pop and baroque fusion… cement[s] the rise of Monokino’s status as a major act in 2021’s music scene.” – Vents Magazine
“Ripe and unhinged, [Monokino’s songs] moved back and forth from drum machines to live drums and keyboards to electric guitar, all awash with endless effects” – Culture Collide

Powerd by Penguin Artists

Low – Days Like These

“Days Like These” is het eerste nummer en de eerste video van het prachtige, pakkende nieuwe album van LOW!

HEY WHAT, het verbluffende nieuwe album van Low, wordt op 10 september 2021 wereldwijd uitgebracht op Sub Pop Records. ‘Days Like These’ is de eerste single en de officiële video, begeleid door hun oude vriend en regisseur, Karlos Rene Ayala.

HEY WHAT is Low’s dertiende volledige release in zevenentwintig jaar, hun derde album met producer BJ Burton. Op het nieuwe album concentreert de groep zich opnieuw op hun ambacht, blijft uit de strijd en houdt vast aan hun geloof om nieuwe manieren te vinden om de discord & delight van het leven tot uitdrukking te brengen, om de dualiteit van het bestaan ​​om te zetten in hymnes die we kunnen delen.

Deze tien stukken – elk gebouwd rond hun eigen onmiddellijke, onmiskenbare Low-sound – worden turbocharged door de levendige texturen die ze omringen. De onuitsprekelijke, herkenbare harmonieën van Alan Sparhawk en Mimi Parker varen als een reddingsvlot door de chaos. Lagen van vervormd geluid groeien samen met elk nieuw couplet – opbouwend, brekend, kolossaal en vervolgens ingetogen, als een plechtige belofte die alleen maar wordt gefluisterd. Er zal een tijd komen om de muziek en kunst uit het huidige te ontrafelen en hier betekenis aan te geven, maar het creatieve moment bijt zich met lange tanden vast in de blik VOORUIT. Naar bevrijdingsdag 2022 bijvoorbeeld, als Low tijdens hun Europeese tour in Amsterdam, Paradiso, aankomt.

St. Solaire – Again (you=me)

you = me, spreek uit ‘you equals me’ is de titel van het debuutalbum van St. Solaire. Het is ook de subtitel van de single waarmee de Rotterdammers de laatste twijfelaars wil overhalen om naar hun album te luisteren. Again (you=me) is een prima paard om de kar te trekken, want bevat alle elementen die St. Solaire bijzonder maken en waarmee de band zich onderscheidt van de concullega’s.

Het kwartet uit de havenstad is actief sinds 2015. In die tijd heeft de band zich bekwaamd en geschaafd aan een sound die vrij uniek is in Nederland indie-land. St. Solaire zoekt zowel de verdieping alsmede een zekere stijl, niet stijl als in genre, maar stijl zoals bijvoorbeeld die Bryan Ferry heeft. Hun songs zijn verzorgd, goed gedoseerd en uitgedacht.

Ondanks de aandacht voor vorm draait het bij St. Solaire om emotie, die is direct en oprecht. Wie van mosh-pits en stagediven houdt is bij Geert van Emden c.s. aan het verkeerde adres, maar voor een schemeravond met een cocktail in de ene hand en die van je geliefde in de andere is er nauwelijks een betere band denkbaar dan St Solaire.

Money & The Man – Money no Time

Het is weer zo ver, Money & the Man gaat verder met hun werelddominantie en hun missie om hun fans ervan te overtuigen dat niet alles om geld en materialisme draait!

Het Hollandse Garage duo Money & The Man laat zien hoe muziek ooit bedoeld was. Ruw, oprecht, spannend, luid en smerig, naar je toe geworpen tijdens de intense live shows. Deze twee jonge gasten uit Zwolle zullen je verbazen met hun volwassen geluid, gevormd door blues, indie en rock ‘n’ roll. Denk aan Black Keys, Royal Blood en White Stripes.

De single die 25 juni uitkwam moet met zijn riffs en valse maatsoorten de boodschap brengen dat wie geld heeft, geen tijd heeft en wie tijd heeft geen geld. Dat het gevoel moet, nee mag, versterken van desoriëntatie en vreugdevolle overgave.

Alsof de duivel ze op de hielen zat, speelden de jongens meer dan 250 shows in 4 jaar. Festivals als Zwarte Cross en Bevrijdingsfestival, radio shows en optredens (Popronde, Eurosonic/Noorderslag, Grote Prijs van Nederland) bewijzen dat Money & the Man hard is neergedaald op de planeet.

De schokgolf blijft zich uitbreiden! Na het uitbrengen van 2 EP’s, 1 album en 2 singles in de afgelopen jaren komt nu dus een volgende single uit, welke onderdeel is van het gelijknamige album wat 1 oktober a.s. uit zal komen en de titel Money No Time, Time No Money zal dragen.