Category: Nieuwe Muziek

Clip van de Dag: The Arthurs – Window

‘Window’ is de nieuwe rockende single van de Amsterdamse/Rotterdamse band The Arthurs. De track is vandaag onze Clip van de Dag en de vijfde single voor het tweede album ‘Glass’ van het alternatieve rockkwartet, dat aanstaande vrijdag 25 juni uitkomt.

De videoclips van ‘Red Letter Days’ (met daarin een rol voor actrice Kiki van Deursen) en ‘Something with Oceans’ waren vorig jaar al Video van de Dag bij Pinguin Radio. De band rondom zanger, gitarist en songwriter Robin den Drijver kreeg al eerder lovende kritieken uit zowel binnen- en buitenland over hun debuutalbum ‘When I’m Sane’ uit 2017 en de vorig jaar uitgebrachte vier singles voor het aankomende tweede album ‘Glass’.

Zo omschreef de Popunie ‘When I’m Sane’ als “een zeer sterk debuutalbum” en “het perfecte ticket naar de grootste festivals: Into The Great Wide Open, Down The Rabbit Hole, Lowlands, Pinkpop. Gooi maar op!” Het Britse It’s All Indie voorspelde in een recensie over single ‘Red Letter Days’ dat “het slechts een kwestie van tijd is dat de band ook internationaal de harten zal gaan veroveren”. Dat belooft dus wat voor het tweede album ‘Glass’.

De muziek van The Arthurs is te omschrijven als melodieuze, dynamische alternative rock, waarin scheurend elektrisch gitaargeweld wordt afgewisseld met dromerige, melancholische en psychedelische composities. Er zijn invloeden te horen van bands uit uiteenlopende tijdperken zoals The Doors, Nirvana, The Smiths en Pixies, maar de band onderscheidt zichzelf vooral met een eigen unieke sound en stijl.

De release van ‘Glass’ wordt gevierd met twee releaseoptredens. De show in Cinetol Amsterdam op zondag 18 juli 2021 is inmiddels uitverkocht. Voor de release show in DOOR (Dordrecht) op zaterdag 10 juli, zijn nog enkele plaatsen beschikbaar.

The Arthurs staat bekend om zijn strakke en energieke liveshows, dus ga deze unieke band beluisteren op Spotify, ga deze band zien de komende tijd bij een van hun shows en zorg dat je een exemplaar van ‘Glass’ in handen krijgt!

Zuzu – Timing

Mocht je afvragen in welk dialect Zuzu zingt, dat is dus het Liverpools, ook wel Scouse genoemd. Dat verkleint haar scoringskansen in Londen, Londen vs Liverpool is zoiets als Amsterdam vs Rotterdam, maar daar heeft ze dus lak aan. Dit vogeltje zingt zoals ze is gebekt.

Zuzu, die haar echte naam angstvallig geheim houdt zingt over een liefde die had kunnen zijn. De klik was er maar ‘the Timing wasn’t right’. Ook Zuzu is van de gitaren, haar mosterd haalt ze uit de jaren negentig en dan vooral het grungy deel daarvan. De bebrilde zangeres debuteerde drie jaar terug en heeft inclusief Timing nu 14 nummers online staan, ofwel een compleet debuutalbum.

Popwarmer: John Mayer – Last Train Home

Bij de Popwarmer (de single van de week op Pinguin Pop) van deze week word je bij het intro flink op het verkeerde been gezet. HUH? Is dit Africa van Toto? Totdat de zang wordt ingezet, dan herken je direct John Mayer. Saillant detail is dat percussionist Lenny Castro is keyboardspeler Greg Phillinganes meedoen op Last Train Home, zij hebben allebei met Toto gespeeld. 🙂

Last Train Home is een zeer prettig poprock geluid van knuffelbeer John. De sound is helemaal eighties, net zoals de videoclip. Inclusief catchy gitaarsolo en warme vocals van country zangeres Maren Morris. Het nieuwe, achtste album Sob Rock van John Mayer verschijnt 16 juli.

Manchester Orchestra – Never Ending

Zo hoor je vier jaar niks van Manchester Orchestra en dan overlaadt de band ons bijna met nieuwe releases. Een paar maanden geleden verscheen eindelijk het nieuwe album van de band uit Atlanta. Een paar weken geleden verrasten ze vrienden en maakten ze vijanden door met Paris ‘de dochter van Michael’ Jackson in zee te gaan. Wat overigens best een mooi nummer opleverde. En nu is er alweer een nieuw nieuw nummer.

Never Ending is de bijdrage van de Manchesters aan de soundtrack van de nieuwe DC Comics film, Death Metal. In lijn met de filmtitel is Never Ending behoorlijk stevig en ook wel een rukje terug naar de tijd van Cope, toen de band nog graag met dynamiek speelde en niet keek op een decibelletje of twee. Wie het Million Masks album vanwege softheid toch een beetje vindt tegenvallen kan zijn/haar hart ophalen met Never Ending.

Liars – Big Appetite

Liars is een Amerikaans-Australisch noise trio onder bezielde leiding van Angus Andrew. De band is dit jaar 21 geworden en viert dat met de release van hun 10e album, The Apple Drop. Je zou denken dat ze in het Engels ook het spreekwoord kennen van de appel en die boom, maar dat is niet het geval. De appel uit de album titel is waarschijnlijk de boomvrucht die Eva tegen alle adviezen in plukte en opat.

Liars is namelijk wel van de Grote Onderwerpen. Daarbij maakt de band passende muziek die elementen bevat uit de punk, prog-rock, dance en electronica. Eigenlijk alles wat er op een gegeven moment in hun kraampje van pas komt.

Nieuwe single Big Appetite is des doom’s, sombere bassen, donkere drums en slepende zang. De spanning is te snijden. Het nummer gaat over angsten en fobieën in het algemeen en de angst van Angus voor drilboren in het bijzonder. Tere zieltjes dienen de Big Appetite single te vermijden en al helemaal de bijbehorende videoclip.

Wet Leg – Chaise Longue

Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn. Chaise Longue, de debuutsingle van Wet Leg is nog nat, zo nieuw is hij. Wat het damesdubbel van (uit?) het Isle Of Wight er toe heeft bewogen hun beestje Wet Leg te noemen is onduidelijk. Een ‘wet leg’ is iets technisch, heeft te maken met afvoer en expansievaten.

Wat wel helemaal helder is is dat Rhian Teasedale en Hester Chambers een eerste klap uitdelen die nog lang zal na beven. Er zijn maar weinig bands die zo vol zelfvertrouwen en met zo’n duidelijk uitgekristalliseerde stijl ten tonele treden. In Engeland hebben ze het al over de ‘the best new band on the planet’. Maar daar overdrijven ze graag en zijn ze ook niet gespeend van enig chauvinisme. Toch, een beter debuut dan Chaise Longue hebben ook wij dit jaar nog niet gehoord.

Wet Leg hoort tot het leger ‘girls with guitars’ dat langzaam maar zeker de indie wereld aan het veroveren is. Chaise Longue heeft wel iets post-punkerigs, maar is vrolijker en gekker vooral dan die term doet vermoeden.

Een chaise longue is overigens wat wij een divan noemen, zo’n ligbank waarop psychoanalisten vragen hun patiënten plaats te nemen. Als de opvolger van Chaise Longue net zo goed wordt dan zouden de Britten wel eens gelijk kunnen hebben en is Wet Leg inderdaad de beste nieuwe band op de planeet.

Mdou Moctar – Afrique Victime

Mdou Moctar – Afrique Victime (Matador/Beggars)

Mahamadou Souleymane, afkomstig uit het Afrikaanse Niger, is een 36-jarige zanger/gitarist die onder meer als zijn alter ego Mdou Moctar platen uitbrengt. Zijn stijl laat zich eenvoudigweg samenvatten als saharamuziek, maar daarmee wordt ‘m tekortgedaan. Woestijnblues komt dichter in de buurt. Terwijl er ook stevig wordt gerockt. Neem openingstrack Chismiten, waarin Souleymane laat horen een gitaarvirtuoos te zijn.

Op Afrique Victime wordt gezongen over de – onvermijdelijke – liefde, worden allerlei religieuze toestanden onder de loep genomen, gaat het over de ongelijke behandeling van vrouwen, wat sowieso vooruitstrevend is in de contreien waarin Souleymane het vaakst te vinden is, en komt de uitbuiting van West-Afrika door koloniale machten naar voren.

Het leidt tot nummers met teksten die je niet verstaat, maar die je wel raken. Dat maakt het allemaal wat extra bijzonder. Handig is wel dat de teksten in het cd-boekje in het Engels zijn gepubliceerd. Souleymanes liefde voor de natuur wordt dan ook duidelijk. En dat hij zich grote zorgen maakt om het continent Afrika. Waarin Niger, qua ligging, overigens een vrij centrale rol inneemt. In Afrika worden eigenlijk altijd wel religieuze oorlogen uitgevochten en Mahamadou Souleymane maakt zich terecht zorgen.

In het titelnummer (vertaald): “Africa is a victim of so many crimes. Why is this happening? What is the reason behind this (…)? If we stay silent it will be the end of us”, is hij uitgesproken.

Mahamadou Souleymane, straatarm geboren, maakte als kind zijn eerste gitaar – eigenhandig. Hij vond wat stalen snaren en hout is altijd wel te vinden en bouwde een snaarinstrument. Zijn religieuze omgeving moest er niets van hebben, omdat god/allah het allemaal niet zo bedoeld zou hebben. Bah! Muziek!

Maar de jonge Mahamadou had er schijt aan en kijk eens waar het hem heeft gebracht. Hij reist de wereld over, met zijn band. Maakt albums die ertoe doen en in alles hoor je de enorme muzikaliteit van de Afrikaan, die zichzelf aanleerde helden als Jimi Hendrix te kopiëren. Dat hij fan is van Eddie van Halen horen we ook terug. Met een ontroerend, vertederend akoestisch bluesliedje als Layla wordt Souleymanes vingervlugheid nog maar eens onderstreept. Afrique Victime is een prachtplaat. Pieter Visscher

Durand Jones & The Indications – Witchoo

Private Space opent de deur naar een breder scala aan geluiden, deze tien nummers duiken in een wereld van synthetische moderne soul- en discobeats bezaaid met strijkers. Aaron Frazer (drums / zang) en Durand Jones (zang), en Blake Rhein (gitaar), Steve Okonski (toetsen) en Mike Montgomery (bas), hebben zichzelf meester gemaakt een opwekkende sfeer neer te zetten. Na een tumultueus 2020, waarin deze plaat gemaakt is, durven we zelfs te stellen dat dit album een fantastische ontsnapping is naar je eigen private space, probeer maar eens stil te blijven staan bij leadsingle Witchoo!

Liefhebbers luisteren naar Pinguin Pop en Pinguin Grooves.

The Haunted Youth – Coming Home

Het is een bekend dilemma voor beginnende artiesten, debuteer ik met mijn beste nummer of bewaar ik die voor mijn tweede of derde single? Joachim Liebens a.k.a. The Haunted Youth lijkt geen last te hebben van dit probleem.

Hij kwam uitstekend voor de dag met Teen Rebel, een nummer dat hij opvolgt met het misschien nog wel sterkere Coming Home. Je hoort dat de een het werk is van dezelfde maker als de ander. Toch zitten er voldoende verschillen tussen beide songs om van progressie en veelzijdigheid te kunnen spreken.

Zou best kunnen dat Joachim de twee singles heeft opgenomen vlak na elkaar of tijdens de zelfde sessies, maar Coming Home lijkt net even wat meer flair, wat meer zelfvertrouwen uit te stralen. De nieuwe single van The Haunted Youth lijkt opgenomen in een  kathedraal, zo ruimtelijk klinkt deze met gitaren overgoten dream-rocktrack, die zowel aan de oude Cure als aan een eigentijdse War On Drugs doet denken.