Category: Nieuwe Muziek

Quicksand – Brushed

Voor het ontstaan van Quicksand moeten we helemaal terug naar het jaar des heren 1990. Oprichter Walter Schreifels was toen al even bezig met herrie maken. Quicksand was zijn derde band. Er zouden er nog zo’n velen, nou ja vier volgen. Plus een album onder eigen naam.  Met wie Walter ook in zee ging, hij struinde zelden ver van de New Yorkse hard core scene waarvan hij een van de ereleden is/was.

Quicksand was zijn hoofdband tot 1995. Toen twee albums niet het verlangde effect sorteerden gaf hij de brui aan de band. Koud twee jaar later probeerde hij het nog een keer. Zonder album en ook zonder succes. Dan spoelen we snel door naar 2012, het jaar waarin Quicksand weer de baan op gaat. Een nieuw album zou nog vijf jaar op zich laten wachten. ‘Interior’ verschijnt bijna een kwart eeuw na het debuut van de band.

Doorstotend naar het heden mogen we het heugelijke bericht melden dat er een nieuw, vierde Quicksand album in aantocht is. De plaat gaat Distant Populations heten. Daarvan is Brushed het derde (en beste) lokkertje. Wie in Brushed de zelfde band herkent van Fazer (1993) of Thorn In My Side (1997) is van harte welkom in ons popquiz-team.

Brushed opent met een elektronisch behandelde drum, de man die dan begint te zingen is ouder en wereldwijzer, melodieuzer ook dan de punk uit de jaren 90. Brushed heeft zelfs wel iets van oud collega Kurt C.

De tijd heeft niet stilgestaan en Quicksand duidelijk ook niet. Nu maar hopen dat Schreifels niet weer de stekker uit de band trekt.

Ducks Ltd. – 18 Cigarettes 

De makers van de 30ste IJsbreker van annus horribilles 2021 luisteren naar de naam Ducks Ltd. Er zijn twee Ducks. Ze hebben als standplaats Toronto. Canada dus. En dat is te horen. Hoe dan? Hoor ik je vragen. Bestaat er iets als een Canadese sound? Ja en nee. Canadezen klinken vaak Engels en Amerikaans tegelijk, een beetje ‘the best of both worlds’. Tenminste de Canadezen uit het oostelijke deel van het land. Die uit het westen klinken net zo Amerikaans als hun zuiderburen.

Zo Ducks Ltd heeft zowel iets weg van the Smiths als van The Strokes. Iets New Yorks en iets Manchesters. Zelf zeggen ze dat nieuwe single 18 Cigarettes ge-ent is op een song van Oasis. Toch is hun muziek niet derivaat en ook geen imitatie. Ducks Ltd heeft een eigen draai en in de personen van Tom McGreevy een zanger met een herkenbaar (nasaal) stemgeluid en in Evan David Lewis een gevorderd gitarist. Retro is het wel. De gitaren jengelen zoals ze eind vorige eeuw deden en de song sluit aan bij een lange indie-traditie.

Duck Ltd bracht begin dit jaar een EP uit, in oktober volgt het debuutalbum. Aan songs geen gebrek lijkt het, en dat is altijd een goed teken.

Wolf Alice – Blue Weekend

Wolf Alice – Blue Weekend (Dirty Hit/Mattan)

Is Ellie Rowsell de beste zangeres die rondloopt in het pop-rockcircuit? Dat is een vraag die al een jaar of elf gesteld kan worden; in 2010 debuteerde de band Wolf Alice met een titelloze ep. Rowsell beheerst alle zangfacetten binnen het muzikale metier.

Grootste zangprestatie van Rowsell (29) vond plaats op het werkelijk sublieme Visions Of A Life (2017), als Rowsell zó godvergeten veel gevoel legt in het geweldige Planet Hunter dat ondergetekende het niet droog wist te houden bij de eerste luisterbeurt. Alles wat muziek het belangrijkst maakt op onze verwilderde planeet zit verwerkt in die epische prachtsong. Op een album waarop Rowsell ook zo schitterend fluisterzingt. Zoals alleen zíj dat kan. Ze sleurt je mee in haar universum. Of je dat nu wil of niet. Er is geen ontkomen aan.

Visions Of A Life is het magnum opus van de Engelse formatie, die nu, vier jaar later, terugkeert met een album dat raakt aan het enorm hoge niveau van zijn voorvanger. Dat maakt het allemaal extra knap. Terwijl het geluid zonder meer poppier is geworden. Wat radiovriendelijker voor de massa. Een enkele track misschien zelfs voor de goegemeente.

Rowsell verkent op Blue Weekend iets minder de uithoeken van haar vocale capaciteiten; ze is minder vaak (zó prachtig, en gemeend) boos en getergd. Het leidt in elk geval tot de meest consistente collectie songs die op plaat is gezet door Rowsell en haar drie bandgenoten.

Opvallend is het intro van Feeling Myself, dat sterk doet denken aan dat van The Rolling Stones’ Gimme Shelter. Je moet het maar durven. Wat verder opvalt is dus dat Wolf Alice een soort innerlijke rust heeft gevonden. Wat leidt tot sfeervolle indierock met wat meer poppy accenten op een album waarop Rowsell maar tweemaal (het venijnige Smile (goeie clip ook!) en de woeste punkrocker Play The Greatest Hits) écht het achterste van haar tong laat horen. De rest van haar gezang is ‘slechts’ wonderschoon. Pieter Visscher

 

La Luz – Watching Cartoons

La Luz is altijd een band met een visie geweest. Kijkend naar hun discografie zien we dat het een onderzoek is naar het balanceren van zowel hemelse als angstaanjagende geluiden voor een weelderige stijl van rockmuziek die helemaal van hen is. Op hun titelloze vierde album lanceert La Luz zichzelf onbevreesd in een nieuw rijk van emotionele intimiteit met een verzameling liedjes doordrenkt van de mysteries uit de natuur gegrepen en de magie van de menselijke muzikale chemie die tot uiting komt tussen gitarist en songwriter Shana Cleveland, bassist Lena Simon en toetsenist Alice Sandahl.

Om het onderzoek van La Luz vorm te geven, vond de band een geestverwant in producer Adrian Younge. Younge, vooral bekend vanwege het werken met hiphop-, soul- en jazzacts, zag in La Luz een muzikale verwantschap die het genre overstijgt. “They are never afraid to be risky and their style is captivating. I don’t work with many bands, but I love taking chances on people that share the same vision. We both love to be ourselves, and it was an honor to work with them.” Het album is opgenomen in de Linear Labs Studio in Los Angeles.

Na La Luz’s eerder gelanceerde single ‘In the Country’ deelt de groep vandaag een nieuwe video voor ‘Watching Cartoons’. Dit mixed media-avontuur volgt de band terwijl ze de hele dag tekenfilms kijken, maar het wordt duidelijk dat er iets niet klopt! Nadat de band een mysterieuze tv cadeau krijgt, wordt Lena meegezogen in een van hun favoriete tekenfilms. Lukt het Shana en Alice haar te redden voordat het te laat is? Stem je schermtijd af op de de video en ontdek het antwoord…

The War On Drugs – Living Proof

The War On Drugs verkent op hun nieuwe single de grens tussen fraai en saai. Living Proof is zo’n nummer dat voorbij is zonder dat je er erg in hebt. Maar. Als je aandachtig luistert dan hoor je toch wel mooie dingen hoor! Living Proof is een Americana ballad in de traditie van Dylan, Springsteen en Petty. Maar zo down en out als Adam Granduciel op Living Proof klonken zij zelden.

Tegen een naakt decor van piano, gitaar en melotron horen we Granduciel op zijn kwetsbaarst, zingend over de pijn van een liefde die niet heeft mogen zijn.

Na een introvert intro gaat het tempo een beetje omhoog, ook zwelt het volume enigszins, maar het blijft allemaal uiterst kalm, cool en beheerst. Wanneer Granduciel er verbaal niet meer uitkomt, laat hij zijn gitaar spreken. Ook zijn solo is zo laid back als JJ Cale op een lome zondagochtend. Het slot overvalt je bijna zo plots is het.

Met zijn speeltijd van nog geen vijf minuten is de nieuwe single voor TWOD begrippen aan de korte kant. Het zou daarom goed kunnen dat Living Proof onderdeel is van een langer epos. Eind oktober weten we meer. Dan verschijnt  de opvolger van het vier jaar oude A Deeper Understanding onder de titel I Don’t Live Here Anymore.

Als alles goed gaat is The War On Drugs volgend jaar april te zien in de Ziggo Dome.

Orla Gartland – You’re Not Special, Babe

Orla Gartland maakt alternative pop in de lijn van o.a. Stevie Nicks, St. Vincent, Regina Spektor en HAIM. Ze is geboren en getogen in Dublin en begon liedjes te schrijven toen ze 14 jaar oud was. Inmiddels heeft ze meer dan 55 miljoen streams achter haar naam staan (waaronder de Pinguinhits Pretending en Zombie!) en luisteren ruim 750.000 Spotify luisteraars maandelijks naar haar muziek. Op 20 augustus verschijnt haar debuutalbum Woman On The Internet. De nieuwste single heet You’re Not Special, Babe.

Colleen Green – It’s Nice to Be Nice

Colleen Green is altijd cool geweest, maar op I Want To Grow Up uit 2015 voelde ze het niet per se. Te jong om vrij te zijn van onzekerheden, maar oud genoeg om het beu te zijn dat deze haar leven bepalen, Green beleefde een existentiële crisis. Vijf jaar en een nieuw album later ontdekken we dat ze ontdekt wat het betekent om volwassen te zijn – en zich realiseert dat dit eigenlijk best Cool is – de titel van het album dat op 10 september uit komt bij Hardly Art.

Burnt out door de negatieve gevoelens tijdens de crisis en klaar om echt plezier te hebben met melodieën en beats, schakelde Green producer Gordon Raphael (The Strokes) in om haar liedjes naar een hoger niveau te tillen terwijl haar lo-fi-esthetiek intact bleef. Raphael, die een show in L.A. had gezien van deze coole dame, was naar eigen zeggen “struck by how confident and powerful she looked, even though she was the only one onstage.” Al fan zijnde, stemde ermee in om Cool te nemen en samen met drummer Brendan Eder en hiphopproducer Aqua was het nieuwe album gedurende een paar weken in Los Angeles in elkaar gezet.

Vorige maand kwam Colleen Green al met het voorproefje “I Wanna Be a Dog” waarmee het album Cool werd aangekondigd. Nu deel ze de anthemische track waarop de thema’s van het album samen komen, “It’s Nice to Be Nice”, is Green’s herinnering aan zichzelf dat je krijgt wat je geeft, dus het is belangrijk om te proberen de beste persoon te zijn die je kunt – een zwaarbevochten maar essentiële les in de emotionele volwassenheid die Cool definieert. Green zegt over de video “A nice video for a nice song.”

Amyl and The Sniffers – Guided By Angels

Deze Australische band heeft live een aardige reputatie opgebouwd, sinds hun internationale debuutshow in 2018 spelen The Sniffers met gemak de ballen uit Amy’s broek. The Great Escape, SXSW of Paradiso Noord, het was allemaal even wild en dat leverde de gekke, doch sympathieke punkers een deal op bij Rough Trade Records, een titelloos debuut én wonnen ze een ARIA (Australian Recording Industry Association) Award voor Best Rock Album, nog voordat 2019 ten einde kwam. Ook het land down under ging op slot, de tijd van deze groep huisgenoten werd besteed aan nóg zwaardere referenties aanhalen uit de old-school rock’n’roll, moderne hardcore of de gebruikelijke thuislandhelden als Colored Balls en Cosmic Psychos terwijl Amy Taylor tekstueel inspiratie haalde bij haar rap-idolen & garagebands. Eind 2020 konden ze met producer Dan Luscombe de studio in. Zonder de onstuitbare slimheid, integriteit en onverschrokken openhartigheid van hun debuut te verliezen, neigt “Comfort to Me” volgens Amyl & The Sniffers nu meer naar ‘raw self expression, defiant energy and unapologetic vulnerability.’ Niet zo gek dus dat de eerste video van dit album in AU in premiere ging voorafgaand aan de filmvertoning van TERMINATOR 2, bekijk nu zelf “Guided By Angels”