Category: Nieuwe Muziek

Chaos Albums van week 50 met Nilüfer Yanya en Laura Jane Grace

De albumrecensies van Nilüfer Yanya, Laura Jane Grace en Dizorder vind je nu op onze site. Natuurlijk hebben we een nieuwe Chaotic Twenty samengesteld met nieuwe releases van alternatieve rock, postpunk en indiemuziek. Drie van deze twintig singles krijgen extra aandacht. Scroll snel door om te zien welke!

Nilüfer Yanya – Feeling Lucky? 

We werden totaal van onze stoel geblazen door het openingsnummer ‘Crash’, dat direct verwijst naar de angst om te vliegen, en indirect naar de angst om de controle te verliezen. Hier laat Yanya zich van een kant zien die we nog niet van haar gewend waren: als de powervrouw die we al wel in haar vermoedden, maar die tot dusver nog wat verborgen bleef. Lees de volledige recensie door op de afbeelding te klikken.

Laura Jane Grace – Stay Alive

Hartverscheurend in zijn eenvoud en hartverscheurend omdat het zo kwetsbaar klinkt. Dit gevoel wordt niet alleen veroorzaakt door de rauwe stem van de zangeres, maar ook door het bijzondere opnameproces. Geheel analoog werden de liedjes opgenomen en bewerkt. Lees de volledige recensie door op de afbeelding te klikken.

LUISTER DEZE WEEK:

Elke week licht CHAOS een aantal nummers uit die je absoluut moet luisteren. In week 50 zijn dit:

Dodie – Rainbow

Genre: singer-songwriter
FFO: Cavetown, Mxmtoon
Luisteren omdat: dit nummer zó ingetogen is dat het je op de knieën dwingt en je met gebogen hoofd stil laat luisteren. Het past perfect bij de overdenkingen zo aan het eind van het jaar.

Spiritbox – Constance

Genre: Progressive metal
FFO: Polaris, Thornhill
Luisteren omdat: het een emotioneel nummer is over het verlies van een grootmoeder. Een mooi gelaagde ballad met toch genoeg power.

Labasheeda – Infralight

Genre: art-rock
FFO: HEISA, DIRK.
Luisteren omdat: deze Amsterdamse band na vijf jaar stilte weer actief is en wel wat aandacht verdient.

Je vindt deze nummers, samen met andere aanraders, terug in de enige echte Chaotic Twenty.

En natuurlijk hoor je dit soort vette muziek elke woensdagavond van 20:00 tot 21:00 op Pinguin Indie.

Vanavond om 20:00 uur de 2 Minuten Show!

Gegarandeerde airplay, opgenomen worden in de Spotify Playlist en de kans voor een band om hun fanbase uit te breiden met Pinguïns die hen nog niet kennen. Maar ook nieuwe artiesten én nieuwe muziek ontdekken. Dat is de 2 Minuten Show. Vandaag tussen 20:00 en 21:00 uur hoor je de volgende artiesten 2 minuten voorbij komen:

The Stone Souls – Keep Diggin’
Zuster Zonnebloem – Outta Control
Citrus Hues – Maybe
Your Royal Highness – At The Petting Zoo
Von Veh – SoCol
Lowaddictssoundsystem – Waste Of My Time
L’Asset – Woven
Tyrone Oscar – Christmas Won’t Be The Same
Moonrize – Zoek Je Eigen Ritme
I-lonca – Free
Tracin’ Tracy – French Fries
Etan Huijs – Ghost Town
Blue Vultures – Venus Child
Simon van Genderen – How Does It Feel?
This Machine Kills Archons – Strange Times
Vintage Futura – Half-written Song
Mountainman – Chameleon Dreams

Stemmen op je favoriet kan via https://penguinvote.web.app. Wil je met de band zelf ook meedoen en ervoor zorgen dat jouw track airplay krijgt op Pinguin Radio? Upload je track hier!

Popwarmer: Bakar – 1st Time

De nieuwe Popwarmer op Pinguin Pop klinkt als een droevig indiepop lied, maar is eigenlijk heel lief. Bakar zingt: “You are, you are / What I’ve been waiting my whole life for“…. <3

Wie is Bakar? Voor de redactie van Pinguin Pop een redelijk nieuwe naam, maar op Spotify trekt de 26-jarige Brit Abubakar Baker Shariff-Farr (want zo heet-ie eigenlijk) al miljoenen luisteraars. Hij was al op Pinguin Pop te horen als feat. samen met BENEE en ook met SebastiAn.

Bij ‘fans vinden dit ook leuk’ zien we Loyle Carner, slowthai en Little Simz; dat voorspelt veel goeds. Maar Bakar is echt wel meer indie. Inspiraties haalt hij uit Bombay Bicycle Club, King Krule en Foals. En zijn stem doet wel denken aan Kele van Bloc Party. Een toffe mix dus, van r&b en gitaargestuwde pop.

Teenage Wrist – Taste Of Gasoline

Het onmiskenbaar Amerikaanse Teenage Wrist is al eerder gesignaleerd in deze contreien. Met de nummers, Dweeb (2017), Stoned Alone (2018) en Mary (2018) om precies te zijn. De laatste twee nummers schopten het tot Breekijzer. Taste Of Gasoline treft een zelfde lot.

De nieuwe single is een voorproefje van album 2 van de band uit L.A. De opvolger van Chrome Neon Jesus gaat Earth Is A Black Hole heten. Op Taste of Gasoline komt Teenage Wrist iets poppier uit de hoek dan op het debuutalbum. Aan de luxe productie kan je horen dat hun label er het volste vertrouwen in heeft dat Teenage Wrist deze 2e ronde gaat doorbreken. Dat vertrouwen delen we dus, vandaag dat de boys hun 3e Breekijzer scoren, en hun eerste hattrick!

Orla Gartland – Pretending

We hebben Orla Gartland vrij laat in het vizier hebben gekregen. Aan Pretending gingen maar liefst 17 (!) singles vooraf.  Een album heeft ze echter nog niet. Dat staat in de steigers. Pretending is de eerste single van Orla’s nog titelloze debuutalbum dat ergens in 2021 uit moet gaan komen. 

Orla Garland komt uit Dublin, maar woont tegenwoordig in Londen. Ze schrijft zacht rockende indiepopsongs met intelligente veelal persoonlijke teksten. Pretending gaat bijvoorbeeld over haar voornemen eens op te houden met zich aardiger voor te doen dan ze is. Zoals iedereen wil Or graag aardig gevonden worden. Maar je kunt ook overdrijven. Daarnaast is het ook uiterst vermoeiend. “I’m So Fucking Selfaware. It’s Exhausting’ zingt ze.

Orla heeft een fijne stem en schrijft dus sterke teksten. Maar haar grootste talent is misschien wel het bedenken van onverwoestbare refreinen. Vaak zijn het niet veel meer dan een paar regels die ze steeds herhaalt, maar zie ze maar eens uit je hoofd te krijgen.  

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 51 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Orla Garland – Pretending (IJsbreker)
  2. La Femme – Disconnexion
  3. Goat Girl – The Crack
  4. The Ninth Wave – Everything Will Be Fine
  5. The Cool Greenhouse – Alexa!
  6. Steiner & Madlaina – Denk was du willst
  7. la loye – i’m still asleep (NL)

Storefront Church – The Gift

Wie The Queen’s Gambit (Netflix) nog niet heeft gezien. Moet zichzelf een plezier doen en zo snel mogelijk de schade inhalen. Op de soundtrack van de mini-serie staan verschillende juweeltjes uit het verleden, maar ook een paar tracks van recenter datum die of op bestelling zijn gemaakt of door de soundtrack-samenstellers zijn opgespoord en ingelijfd. Een daarvan is het sfeervolle The Gift van Storefront Church.

Achter de naam Storefront Church steekt Lukas Frank die drie jaar geleden een eerste single uitbracht waarop Phoebe Bridgers te horen is. Die single werd eveneens in 2017 gevolgd door een EP maar daarna werd het stil. Frank blijkt in de tussentijd te hebben gewerkt aan zijn debuutalbum. Daarvan is The Gift een eerste smaakmaker.

Je zou de nieuwe single van Storefront Church kunnen omschrijven als Beach Boys Noir. Dat The Gift klinkt als het werk van een pro komt omdat we hier ook een pro aan het werk horen. Frank was al op jonge leeftijd actief als drummer bij o.a. Portugal The Man, Alexandria Saviour en de band Hands. Inmiddels speelt hij een heel scala aan instrumenten, tekent hij voor zijn eigen songs die hij ook nog een zelf produceert. Album volgt a.s.a.p.

Clipprimeur: Anne-Fay – White Woman (Akweley)

Op 29 januari verschijnt Reaspora, het debuutalbum van Anne-Fay op haar eigen label Onyx & Ivory. Reaspora werd met meerdere producers gemaakt zoals Kwame Yeboah (Stevie Wonder, Shaggy), Jeremia Jones (Damian Marley, Ed Sheeran) en Morgan Avenue (Willem, S10). De nieuwe single afkomstig van het album White Woman (Akweley) gaat vandaag bij ons in première.

Hoe verhoud je je tot de huidige maatschappij, culturele toe-eigening en het koloniale verleden van Nederland als je zwarte roots hebt maar ook wit privilege? Zangeres Anne-Fay reisde de diaspora van haar familie af langs Aruba, Curaçao, Suriname en Ghana om muziek te maken over haar roots. Een fysieke en mentale reis die sterk beïnvloed is door de transatlantische slavenhandel. Anne-Fay is een gemixte vrouw met een witte huid en een zwarte moeder.

De teksten van Reaspora variëren van zacht poëtisch tot hard en direct. Geïnspireerd door de koloniale geschiedenis en slavernij, maar ook door belevenissen in een recenter verleden. Zoals het racisme dat haar moeder als zwarte vrouw ervaart. Ook zingt Anne-Fay over haar persoonlijke struggles. ‘I’ve got thighs the size of Africa’ is de eerste zin in de track Thighs en gaat over haar ervaringen als vrouw met Afro-Surinaamse lichaamsvormen op een Nederlandse dansacademie. In I Am Racist zingt Anne-Fay heel eerlijk over het racisme dat ze ook bij zichzelf bespeurt.

De albumnaam Reaspora is afgeleid van het woord ‘diaspora’, wat verspreiding van een volk over delen van de wereld betekent. De verspreiding van tot slaaf gemaakten zorgde ervoor dat Afrikaanse muziekstijlen van grote invloed zijn geweest op muziekstromingen als de Surinaamse volksmuziek Kawina, het Antilliaanse Tambú maar ook soul en hip-hop uit Amerika.

Anne-Fay werkte tijdens de reizen samen met verschillende locale producers, zoals met Kwame Yeboah in Ghana. Op de voormalig Nederlandse kolonie Aruba, werkte ze aan My Me met Michael Lampe, beter bekend als Fellow. Met de Nederlands-Surinaamse producer Jeremia Jones, maakte Anne-Fay de rauwe duistere electro track Titanic Noir en de pop-track met Caribische invloeden So Many Days. Morgan Avenue is samen met Jeremia Jones verantwoordelijk voor het afproduceren van het album. Anne-Fay produceerde zelf ook twee tracks en schreef vrijwel alle teksten samen met haar broer Felix Kops (regisseur) waarmee ze de reis samen maakte. De intieme track Spanish Goat schreef ze met Britse songwriter Will Knox, die ook mede-verantwoordelijk is voor Arcade van Duncan Lawrence.

Persoonlijke quote van Anne-Fay:
“We (mijn broer Felix en ik) waren bij Elmina Castle, een slavenfort in Ghana wat 2,5 eeuw van Nederland is geweest. Na een heftige en emotionele rondleiding met alle verhalen over de geschiedenis die zich daar had afgespeeld liepen we tegen een geschreven tekst op de muur aan; de zin ‘for those who return to find their roots’ emotioneerde mij intens. Het besef dat mijn voorouders ooit hier door ‘the door of no return’ zijn gedwongen en hoe dit verleden verzwegen wordt. Hier sta ik, eeuwen later, hier besef ik hoe gewichtig dit verleden is. ‘S avonds in een muziekstudio in Accra schreven we White Woman- Akweley. Dit nummer is een dankwoord aan Ghana voor alles wat ze me heeft geleerd, laten zien en laten voelen.”

NewDad – I Don’t Recognise You

Ook NewDad past in de eerder gesignaleerde trend van meisjemeisjes met fuzz gitaren. Zusters in het kwaad zijn o.a. beabadoobee, King Hannah en Alaska Reid.

NewDad wordt per single beter. I Don’t Reconize You is pas de vijfde release van de band uit de Ierse Galway. De dromerige nieuwe single is een grungy song met zachte en iets minder zachte passages. Net boven de mix zweeft de licht verkouden klinkende stem van Julie Dawson.

NewDad is nog zo jong dat ze nooit echt hebben getoerd. De voor dit jaar geplande tournee kon om de bekende redenen niet doorgaan. ook heeft de band nauwelijks studio-ervaring. Om de zelfde bekende redenen heeft de band hun vorige singles zelf opgenomen en geproduceerd. De ruwe opnamen stuurden ze naar Belfast waar Chris Ryan zijn studio runt. Hij verzorgde de eindmix.

I Don’t Recognize You is wel opgenomen met een professional aan de knoppen. De band is voor de opname naar speciaal naar Belfast gereden. Hopelijk hebben ze meer kunnen opnemen dan alleen  I Don’t Recognize You. Maar het was sowieso een vruchtbaar bezoekje aan Noord Ierland.

Slow Worries – Active Recovery

Slow Worries is niet helemaal nieuw. Er is al eerder een EP verschenen en ook is de band al een paar keer gesignaleerd op de juiste plekken w.o. Vera in Gruun en de OCCI in de hoofdstad. Maar met de release van het eerste volwaardige album wordt het nu serieus.

Tussen de tien tracks op het Careful Climb album zit absoluut geen kaf. Zelf heeft de band gekozen voor het titelnummer als single. Tenminste daar hebben ze een clip bij gemaakt. Op de Pinguin-burelen is  echter Active Recovery favoriet.

Track zeven van het album heeft alles wat Slow Worries zo aantrekkelijk maakt. In aanleg produceert de band pure popliedjes, maar aan het karakter van de songs wordt van alle kanten geknaagd, door gruizige gitaren, een hard klappende drummer en een bassist die van doorpakken houdt. Boven het strijdgewoel verheft zich een zuivere stem, eigendom van Maaike Muntinga, die in de voetsporen treedt van diva’s als Debbie Harry, Liz Phair en PJ Harvey.

Wie wat dieper in de pre-historie van Slow Worries graaft komt namen tegen als Blue Crime, Houses en Dusty Blinds. Die ervaring vertaalt zich nu naar een van de beste debuutalbums van Nederland indie-land sinds tijden.