Uit interviews blijkt dat de mannen van FEET danig in hun sas zijn met nieuw album Make It Up. Volgens zanger George Haverson wordt de opvolger van What’s Inside Is More Than Ham (2019) zo’n zeldzame plaat waarop geen enkel slecht nummer staat, All killer no filler dus.
Dat mag ook wel als je er vijf jaar aan een album werkt werkt. Als The Real Thing de lading ook maar enigszins dekt dan kunnen we Haverson geen ongelijk geven. De nieuwe single heeft een lekker nerveus gitaarloopje en klinkt verder vooral als een oude new wave song. Dat is new wave in de oorspronkelijke betekenis. Toen de term werd nog werd gebezigd om de muziek te benoemen van acts al Elvis Costello, Joe Jackson en Squeeze. Die kwamen tegelijk met de punkbeweging op, maar gingen muzikaal wat avontuurlijker te werk. Nu verstaan we onder new wave vooral die 80’s bands die met elektronica in de weer waren. FEET is dus lekker ambachtelijk bezig, maar met behoudt van energie en ambitie. Om zeker te weten of Haverson gelijk heeft, moeten we nog even wachten tot 14 juni. Dan komt Make it Up uit.
Beth Gibbons, de Stem van Portishead heeft eindelijk kans gezien om een eerste solo-album te realiseren. Maar, zeggen de fans dan ‘in 2002 bracht ze toch ook al een album uit’? Inderdaad, maar Out Of Season is strikt genomen geen soloplaat. Beth maakte de plaat met Talk Talk collega Rustin Man.
Lives Outgrown wordt het allereerste album waarvoor Beth 100% verantwoordelijk is. Eerste single Floating On A Moment klinkt zoals je zou hopen en verwachten van miss Gibbons; een sfeervol en serieus nummer met een perfecte balans tussen vorm en inhoud, klankbeeld en compositie, intentie en executie. De jaren lijken geen effect te hebben gehad op Beth’s stem. Ze klinkt nu nog even leeftijdloos als toen we haar leerden kennen in 1994. Dat neemt niet weg dat ze inmiddels de leeftijd heeft bereikt waarop mensen uit haar omgeving komen te overlijden. Daarover zingt ze in Floating On A Moment. Haar conclusie , ‘carpe diem’ pluk de dag, leef in het moment. Een positieve boodschap die aan het eind van de song kracht wordt bijgezet door een kinderkoortje.
Etienne Machinekomt uit Lausanne. Zo eentje hadden we nog niet, een band uit Zwitserland.
The Recipe staat op A Playground For The Crowd, het eind vorig jaar verschenen debuutalbum van de band. Hoewel afkomstig uit het Franssprekende deel van La Suisse zingen ze, erg goed ook in het Engels. Etienne Machine mengt electronica met triphop en wat ze zelf artrock noemen. In geval van The Recipe levert dat een song op met de weemoed van Elbow en de finesse van Roxy Music.
The Recipe is zo’n nummer dat je een paar keer moet hebben gehoord om echt te waarderen. Is het kwartje eenmaal gevallen luister dan ook eens naar de andere songs op het overigens zeer gevarieerde album van Etienne Machine.
bdrmm heet zo met een reden. De band begon in de slaapkamer van frontman Ryan Smith. Die zal inmiddels te klein zijn om alle apparatuur te herbergen die bdrmm nodig had om Standard Tuning op te nemen.
De nieuwe single laat een band in ontwikkeling horen met naast de bekende gitaren een aardige partij keyboards, sample-machines en effectapparatuur. Dit alles wordt ingezet om een bedwelmend geluidsdecor te creëren ter illustratie van Smith zijn tekst over het recente verlies van een jeugdvriend. Shoegaze heeft vele vormen, die van bdrmm is subtiel en intiem.
Standard Tuning komt half april uit op 10” vinyl met een remix van albumtrack Maps op de b-kant. Op 26 en 27 februari is bdrmm in de buurt voor een show in Vera, Groningen en een in LantarenVenster, Rotterdam.
Modulator komt van het debuutalbum van het Britse Plantoid, een band die wordt geleid door een echtpaar, Chloe en Tom Coyne.
Plantoid gooit een heleboel stijlen in de mixer, geen van allen erg hip, en brouwt daar iets van dat boeit. En groeit bij elke luisterbeurt. De zang op Modulator heeft een tropisch tintje. De ritmesectie is van de fusion ofwel jazzrock en de gitarist houdt wel van een beetje stevig. Na een minuut of drie verdwijnt de zangeres uit beeld en wordt het Modulator een vrije oefening voor de instrumentalisten. Bijzonder is dat het nummer live is opgenomen met minimale overdubs. Hip of zelfs maar eigentijds is Plantoid dus niet echt, maar wel bijzonder genoeg om er even bij te nemen.
Boston Manordat dus helemaal niet uit Boston komt, maar uit het Britse Blackpool is een graag geziene gast op Pinguin On The Rocks.
De boys moeten het wel heel bont maken willen we hun singles niet oppikken. Dat is tot nu toe nog niet gebeurd. Ook Container onthalen we weer enthousiast . Zang, song en productie; alles is weer piekfijn in orde. Voorwaarde is wel dat je van een beetje pit en volume houdt natuurlijk. Voor zwijmelliedjes of carnavalskrakers ben je bij Boston Manor aan het verkeerde adres. Container is helemaal nieuw, de eerste nieuwe track van de band sinds hun Datura album uit 2022. Of er een album zit aan te komen is nog niet helemaal duidelijk. Wel is er een tour aangekondigd. De Nederlandse stop is op 30 juni op Jera On Air in IJsselstijn.
De vijfde en (voorlopig) laatste single van het nieuwe Yard Act album is misschien wel de beste. Dat is mede dankzij indie-zangeres Katy J Pearson die voor een vrolijke noot zorgt in When The Laughter Stops.
Van de Britse postpunkbands is Yard Act misschien de minst serieuze. Of misschien is speels (ludiek?) een beter woord om de rijk geïllustreerde vaak goed dansbare en altijd vernuftige songs van de band uit Leeds te beschrijven. Dat Yard Act het allemaal met een korreltje zout lijkt te nemen, wil niet zeggen dat frontman James Smith onzin uitkraamt. Smith is een zwartkijker die zijn ware aard probeert te verhullen in ironische en cynische beeldspraak. ‘Maar’, licht hij de nieuwe single toe, ‘het is me gelukt om uit het dal te kruipen’. Voor zo lang het duurt’. When The Laughter Stops eindigt met een monoloog uit Macbeth van Shakespeare voorgedragen door acteur/schrijver David Thewlis, die je waarschijnlijk wel kent van zijn rol als weerwolf Remus Lupos in de Harry Potter films. De opvolger van Overload heet Where Is My Utopia en verschijnt op 1 maart.
Rozen verwelken, schepen vergaan, maar Pearl Jam zal altijd blijven bestaan. En het zelfde soort muziek maken – een veredelde vorm van hardrock – als waarmee de band in 1991 doorbrak.
Dark Matter is zoals de Engelstaligen zeggen ‘vintage’ Pearl Jam; een hectisch drumpatroon, een elementaire gitaarriff en een Eddie Vedder die zingt alsof hij net de brandweer heeft gebeld. Het spoedeisende karakter van de nieuwe single wordt nog eens verhoogd door een sequencer, de enige concessie aan deze tijd. Dark Matter is het titelnummer van album twaalf van de grunge pioniers. Volgens gitarist Mike McCready is het nieuwe album ‘a lot heavier than one might supect’. De single lijkt dus representatief voor de langspeler die op 19 april gaat uitkomen. Co-producer van Dark Matter is Andrew Watt, bekend van zijn werk met Iggy, Ozzy en Eddie solo. Watt produceerde ook het meest recente Stones album.
Tot zover het goede nieuws. Pearl Jam komt naar Europa voor shows, maar zal vooralsnog niet in Nederland te zien zijn. De dichtstbijzijnde optredens vinden plaats in Londen op 29 juni en Berlijn op 2 en 3 juli. Fans kunnen wel hoop putten uit het feit dat de Pearl Jam agenda tussen het laatste Europese optreden (Lissabon 12/7) en het begin van de Amerikaanse tournee (22/8) nog leeg is.
MRCY stelt zichzelf voor met de ijzersterke debuutsingle ‘Lorelei’ op kwaliteitslabel Dead Oceans. Het duo heeft daarbij de plannen bevestigd voor hun allereerste liveshows, als opening voor Black Pumas tijdens hun Britse/Europese tour dit voorjaar. Lorelei is de Gravy Groover op Pinguin Groove.
MRCY bestaat uit producer Barney Lister en zanger Kojo Degraft-Johnson. Afkomstig uit verschillende delen van Engeland en uit verschillende culturen, is er een ruimte voor zelfexpressie die de tijdloze muzikale warmte van Marvin Gaye combineert met de genre-versmeltende, moderne gevoeligheid van Anderson .Paak, Khruangbin of Sault. En omdat beide MRCY leden afzonderlijk van elkaar hun muzikale ambities achter de schermen al hebben nagestreeft, gaat het bij deze band net zo goed om jezelf op de eerste plaats te zetten, als om de geest van mededogen uitdragen die zo nodig voelt. ‘Het is alsof je een verre herinnering hoort,’ zegt Barney, ‘maar dan wel eentje die spreekt over waar je nu bent.’
Soul door een modern vergrootglas, MRCY maakt meteen indruk op debuutsingle ‘Lorelei’, op kunstzinnige wijze combineren van indrukwekkende zang, buitenaardse psychedelica en weemoedige arrangementen tot werk dat even klassiek van gevoel is als eigentijds van aanpak. ‘Lorelei’ gaat over het feit dat je in een romantische situatie zit waarvan je weet dat die tot liefdesverdriet zal leiden,’ zegt Kojo, ‘maar je bent te betoverd om eruit te komen. De tekst komt uit het eeuwenoude verhaal van Lorelei, een mythisch wezen dat zeevaarders en degenen die zeilen naar hun ondergang leidt met zijn schoonheid en zang: “I thought I saw you walking by the river side” en “the summer storm’s still on my mind.”
Met een volledig gevormde visie heeft MRCY niettemin hard gewerkt om van hun eigen stem samen werk te maken. Opgegroeid te midden van de smeltkroescultuur van Huddersfield, heeft Barney zichzelf gevestigd als een van de meest gevraagde, eclectische jonge producenten van Groot-Brittannië; variërend van een Ivor Novello Award voor zijn langdurige samenwerking met Obongjayar tot door Mercury genomineerde artiesten als Joy Crookes en Olivia Dean. De in Zuid-Londen opgegroeide Kojo verdiende ondertussen zijn strepen in de kerk en zong met even illustere artiesten van eigen bodem als Cleo Sol en Little Simz. Nadat MRCY tijdens de pandemie voor het eerst contact had gelegd via Instagram, ontmoette zij elkaar tussen de lockdowns door in Brixton en lieten zij het geluid van de band zich verdiepen en ontstond de band écht. En hoewel sociale en politieke chaos onvermijdelijk de basis vormt voor hun aanstaande project, gaat MRCY ook over de behoefte aan een gemeenschappelijke basis: universele maar zeer individuele ervaringen van klasse, gemeenschap en de kwaliteitsmuziek die altijd goede mensen bij elkaar heeft gebracht.
Hou het in de gaten, binnenkort volgt er meer nieuws betreft MRCY. En voor wie aanwezig gaat zijn bij een van de onderstaande Black Pumas concerten, kom op tijd.
Zaho de Sagazan had een winterhit te pakken op Pinguin in 22/23 met het prachtige La déraison. De inmiddels 24-jarige chanteuse-componiste uit het departement Hauts-De-Seine behaalde zelfs de -1 in de Graadmeter. Zaho was afgelopen Eurosonic de Franse afvaardiging. Ze kwam, zag en overwon. Bovendien won ze de jury -en publieksprijs van de Music Moves Europe Awards 2024. Zaho de Sagazan maakt warme popmuziek met een snik in een bad van weemoedige synths. Niet helemaal de sound van Pinguin Indie, maar des te meer is de nieuwe single Aspiration geschikt als Popwarmer op Pinguin Pop.
