Category: Nieuwe Muziek

Wunderhorse – Midas 

Als een eigentijdse Dylan laat Jacob Slater zijn woorden stromen in Midas, de nieuwe single van zijn band Wunderhorse.

Niet alleen de verbale waterval is Dylanesk ook het onderwerp van de song doet denken aan de oude meester in diens protestperiode. In Midas wordt een zakenman opgevoerd, strak in het pak die altijd en overal ergens een slaatje uit probeert slaan. De compacte rocksong is het eerste nieuwe nummer van Wunderhorse sinds de release van hun succesvolle debuutalbum in 2022.

Wunderhorse begon als soloproject van Slater. Dat het groepje muzikanten dat hij meenam op tournee om het album te promoten nu een hechte band vormt, hoor je aan de aanstekelijk energie en dynamiek van Midas. Slater erkent het belang van de band door de leden te laten delen in de credits van de nieuwe single. Dat van die som der delen is echt waar.

Eels – GOLDY

Is er een band die zo herkenbaar is als Eels? De smachtende stem van mister E, die klinkt alsof hij zingt door een verkouden megafoon, de gedragen tempo’s en de basale begeleiding, het zijn kenmerken die bijna al hun songs kenmerken. Variatie staat dus laag in het vaandel bij Eels. Toch vervelen hun liedjes bijna nooit. Dat komt omdat de geuite emoties echt zijn en elk nummer wel iets extra’s heeft dat je de oren doet spitsen. In geval van de ballade van Goldy de goudvis, zijn enige echte vriend op deez’ aard  is dat een mannenkoor dat niet ver voor het einde zijn opwachting maakt. Eels Time is uit op 7 juni.

“But for now you will be the best memory I ever had”

With ‘Ten Years Down The Line,’ the Chemical Clouds showcase what they have in store musically. This debut single touches upon the essence of the driven new band from the Netherlands: accessible pop that can also blow up the speakers.

The song speaks to the wish that if you had met someone 10 years later, perhaps things would have turned out better. Fortunately, that sentiment doesn’t apply to the music of the Chemical Clouds, as ‘Ten Years Down The Line’ sparks excitement for their first EP, ‘Acid Free,’ set to be released in May.

Big Special – BLACK DOG/WHITE HORSE

Nou moe, blijkt die gast van BIG SPECIAL gewoon te kunnen zingen! Na een hele rits singles waarin frontman Joe Hicklin soort van rapte laat hij nu horen niks geen moeite te hebben met timing, frasering en melodie.

Hij had ook niet langer moeten wachten, we stonden al op het punt om nieuwe nummers van BIG SPECIAL te skippen, want teksueel misschien nog wel interssant, maar muzikaal dodelijk eenvormig. Dat euvel is nu in een keer de wereld uit. BLACK DOG/WHITE HORSE is een geslaagde ballade  (met Ennio Morricone fluitje) over zaken als schuldgevoel, schaamte en depressie. Wat dat betreft hebben we nog steeds te maken met de zelfde BIG SPECIAL als van THIS HERE AINT WATER en SHITHOUSE. Zoals je ziet heeft de band ook het schrijven in hoofdletters nog niet opgegeven. Al met al bewijst het duo met BLACK DOG/WHITE HORSE dat verandering van spijs inderdaad doet smullen.

POST INDUSTRIAL HOMETOWN BLUES, het debuutalbum verschijnt op 10 mei. BIG SPECIAL is op 27 mei te zien in de Paradiso (bovenzaal), de 28ste in de Effenaar, op 31 mei op Vestrock in Hulst en op 1 juni op Dauwpop in Hellendoorn.

la loye – everything everything

la loye is de nom de plume van Anne Lieke Heusinkveld. Na vijf liedjes durven we de stelling wel aan dat er weinig singer-songwriters zijn in het land der traag stromende rivieren die mooiere ballads schrijven/maken /zingen dat la loye.

Met zijn walsende tempo, weemoedige leadzang en fijnzinnige arrangement is ook everything everything weer een song van een zeldzame schoonheid. We zijn dan ook blij te kunnen vermelden dat everything everything de eerste single is van een eerste album van la loye. Wat, hoe en wanneer is nog onbekend, maar geduld zal worden beloond.

Stella – Trash

Zeven songs in vier jaar is niet veel, maar de liedjes die het Amsterdamse Stella loslaat zijn stuk voor stuk bijzonder.

Met Trash, een verbale rocksong met meerdere tempo en mood changes houdt Stella de bal hoog. De expressieve performance van frontvrouw Tosca van der Waals overtuigt op alle fronten net als de potige gitaarpartij van Abel van der Waals. Met info is Stella is net zo karig als met releases dus of Trash alleenstaand is of een voorbode van een EP of iets langers weten we niet, maar hoop doet leven.

Kim Gordon – The Collective

Kim Gordon – The Collective (Matador)

Kim Gordon is bijna 71 inmiddels. Ze laat met haar tweede soloalbum The Collective definitief horen de eeuwige jeugd te hebben. Een adembenemend prettige luistertrip waarop ze een geluid neerzet dat verder verwijderd is van de indienoiserock van Sonic Youth dan ooit.

Het experiment leidt de dans op The Collective, dat vervreemdend, subversief en overweldigend is. Drumcomputers en synthesizers en stemvervormers zijn de voornaamste instrumenten die Gordon inzet. “Ik vind niet dat alle muziek hapklaar en radiovriendelijk moet zijn. Mijn plaat is er voor mensen die zich niet herkennen in de teksten van Taylor Swift”, laat ze optekenen door Humo.

Gordon heeft de puinhoop op onze planeet vertaald naar klanken. Verpakt in liedjes waarin je je best moet doen om structuur te ontdekken, wat het allemaal extra aantrekkelijk maakt. Het lukt haar en haar band om de aandacht geen seconde te laten verslappen. “Ik zet elke dag opnieuw grote ogen op als ik zie wat er om me heen gebeurt, dus lijkt het me normaal dat die verbazing en verontwaardiging ook binnensluipen in mijn muziek”, in diezelfde Humo.

The Collective is de tweede samenwerking met hiphopproducer Justin Raisen en het pakt nóg veel beter uit dan op die eerste plaat, No Home Record, uit 2019. Verrassende wendingen, beukende ritmes en sublieme tempowisselingen zijn het fundament van industriële noise waarop je Gordons nog altijd wulpse stemgeluid uit duizenden herkent.

De vocale productie is in handen van Ainjel Emme, die in het verleden onder meer met David Bowie werkte. Ze speelt geen onbelangrijke rol, hoewel Gordon over het algemeen vooral als Gordon klinkt. Op een album dat erg hoog in allerhande eindlijsten gaat eindigen zo tegen de jaarwisseling. Dat is een voorspelling. The Collective stroomt over van genialiteit én muzikale schoonheid. Pieter Visscher

Popwarmer: Aaron Frazer – Payback

Aaron Frazer heeft twee nieuwe nummers uit; Payback en de titeltrack van het aankomende album Into The Blue. Je kan Aaron Frazer kennen als bandlid van Durand Jones & the Indications. Maar de singer/songwriter en multi-instrumentalist uit Los Angeles timmert ook solo dus aardig aan de weg. In 2021 kwam zijn debuut uit onder toeziend oog van Dan “Black Keys” Auerbach. Aaron laat nu nog een breder geluid horen; northern soul, psychedelica, spaghetti western, disco, gospel en hiphop sounds.

Martje Serveert nieuwe muziek week 16 2024

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Juniore – La silence (IJsbreker)
  2. The Mysterines – Sink Ya Teeth
  3. The Black Keys – On The Game
  4. Eels – GOLDY
  5. Big Special – BLACK DOG/WHITE HORSE
  6. Bibi Club – Parc De Beauvoir
  7. Water From Your Eyes – Warm Storm
  8. Stella – Trash (NL)
  9. la loye – everything, everything (NL)
  10. Lo Moon – Waiting a Lifetime (Breekijzer)
  11. Aaron Frazer – Payback (Popwarmer)
  12. girl in red – i’m back (Martje’s <3)

The Mysterines – Sink Ya Teeth

De tweede single van het tweede album van The Mysterines uit Liverpool is een vetarme en solo-loze stamper waarin een grimmig zingende frontvrouw Lia Metcalfe de soms vage grenzen verkent tussen pijn en passie, verlangen en verslaving. Producer van Sink Ya Teeth en de andere songs op Afraid Of Tomorrows is Joh Congleton, bekend van zijn werk voor en met o.a. Blood Red Shoes, Lana Del Rey, The War On Drugs en nog heeeeeeel veel meer kwaliteitsacts.